ကၽြန္မက ပညာေတာ့ သိပ္မတတ္ဘူး။ လက္မွတ္ေတြ အမ်ားၾကီးမရွိဘူး။
ဒါေပမဲ့ ပညာတတ္တဲ့လူေတြကုိ အထင္ၾကီးတယ္ ေလးစားတယ္။
တခါတေလ ပညာတတ္နဲ႕ ေငြေၾကးက နည္းနည္း ေ၀းေနေပမဲ့
ပညာတတ္ေတြကုိ ေလးစားတယ္။
ကၽြန္မက 1987 မတုိင္ခင္ေက်ာင္းျပီးတဲ့လူပါ။
ကၽြန္မတုိ႕တုန္းက ပညာသင္ယူမႈကုိ ျပန္စဥ္းစားျဖစ္တယ္။
ဆရာ၀န္တို႕ အင္ဂ်င္နီယာတုိ႕ ဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ့လုိင္းေပါ့။
ကၽြန္မရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တာ
တကယ္ေတာ့ အိမ္ကအေမရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္က လြတ္ခ်င္တာ
ဘယ္လုိင္းကုိေလွ်ာက္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားကတည္းက
ကၽြန္မတုိ႕ျမိဳ႕မွာ ေဒသေကာလိပ္မတတ္ရတဲ့ လုိင္းကုိေရြးတာ
ပထမ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ
ကုိယ္ရထားတဲ့အမွတ္နဲ႕ ဆရာ၀န္လုိင္းမရတာေတာ့ ေသခ်ာျပီ
အဲတုန္းက အမွတ္ေကာင္းရင္ ပတ္၀န္းက်င္ရုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဆရာ၀န္လိုင္းေလွ်ာက္ခ်င္ေလွ်ာက္ရမွာ
ဒါေပမဲ့ အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့
ကၽြန္မ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဘ၀ကုိေက်းဇူးတင္ခဲ့တယ္။
အင္ဂ်င္နီယာက လူၾကိဳက္မ်ားတဲ့ထဲပါေတာ့ ပထမဦးစားေပး
ေနာက္ ရန္ကုန္မွာဘဲ တက္ရမဲ့ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္
ေနာက္ ရန္ကုန္မွာဘဲ တက္ရမဲ့ မႏုသ ေဗဒ
ဆုိျပီး 3ခု ထည့္လုိက္တယ္။
ဘာလိုင္းရတယ္ ဆုိတာ မေသခ်ာေပမဲ့ ရန္ကုန္တက္ရမွာေတာ့ ေသခ်ာျပီေလ
ဟဲ ဟဲ အဲ့ေတာ့ ထြက္ေတာ္မူနန္းကခြာဘုိ႕
အထုတ္အပုိးျပင္တာေပါ့။
အိပ္ယာတလိပ္နဲ႕ ေသတၱာတလုံးပါဘဲ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘ၀ကေပးတဲ့ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္ကုိေရာက္ခဲ့တယ္။
အဲဒါက ကၽြန္မအတြက္ ကံေကာင္းတယ္လုိ႕ေျပာရမယ္။
ကၽြန္မက ဂဏန္းေတြကုိ စိတ္၀င္စားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ စာရင္းကိုင္ေလာကမွာ ပုဇြန္ေတြမ်ားတယ္။
အသက္(16)ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ရန္ကုန္ေက်ာင္းတက္ဘုိ႕ အေဆာင္ေရာက္လာတာေပါ့
ရန္ကုန္ကုိ အေဆာင္လာေနတဲ့ နယ္ကလူေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္တယ္
ပထမတစ္ႏွစ္ေတာ့ အိမ္က ခ်ဳပ္ေပးလုိက္တဲ့ ေတာပုံကေလးေတြနဲ႕
ေနာက္ႏွစ္ေတြလဲ ေရာက္ေရာ အိုး..........ပုံစံေတြက လုံး၀ကုိ ေျပာင္းလဲသြားတာပါ့
ကၽြန္မတို႕ ရန္ကုန္နဲ႕နီးတဲ့ ပဲခူးကလာတာမုိ႕ ပထမႏွစ္ကတည္းက
ေျပာင္းသြားတာပါဘဲ။
အေဆာင္မွာလူေပါင္းမ်ားစြာ နယ္ေပါင္းမ်ားစြာက ေနရတယ္
လူမႈဆက္ဆံေရး၊
အိမ္ကေပးတဲ့ေငြကုိ ေလာက္ငွေအာင္ ခ်င့္ခ်ိန္သုံးတတ္တာ
ကုိယ့္အသိစိတ္နဲ စာေမးပြဲေအာင္ေရး
တကယ့္ပညာေတြကုိ တကၠသုိလ္က ေလ့က်င့္ေပးလုိက္တာေလ
ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က လူေတာ သိပ္တုိးဘူး။
ႏွစ္ပတ္လည္ ညစာစားပြဲဆုိတာ ေယာက္က်ာၤးေလးေဆာင္နဲ႕ မိန္းခေလးေဆာင္ေပါင္းျပီးလုပ္ၾကတာ
ေနာက္ျပီး ေယာက္က်ာၤးေလးေဆာင္မွာ သြားလုပ္တာ
ထုိင္ေတာ့ မိန္းခေလး ေယာက္က်ာၤးေလး တစ္ေယာက္ျခားထုိင္ရတာ
ပထမႏွစ္ ညစာစားပြဲမွာ ေကၽြးတဲ့ ဒန္ေပါက္ကုိ မစားဘဲ ျပန္ခဲ့တာ
အဲ့လုိ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဟဲ ဟဲ
ေဆာင္ပုဒ္ေတြက အမ်ားၾကီး
မစြံ ေတာင္ တက္
မတက္ ေလွ ေလွာ္
မေလွာ္ စာ ျပ
လုပ္စရာေတြ တပုံၾကီး
အသင္းအသင္းေတြ အေၾကာင္းျပျပီး
အတြဲအတြဲ ေတြ ရသြားၾကတာလဲ အမ်ားၾကီး
အဲ့ဒီလုိေလး ပ်ိဳးေထာင္ျပီး (4)ႏွစ္ေက်ာင္းျပီးလုိ႕ အလုပ္ထဲ ၀င္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မတုိ႕အတြက္ ဘ၀က သိပ္မစိမ္းေတာ့ဘူးေလ
ေက်ာင္းျပီးလုိ႕ အလုပ္၀င္မယ္ နယ္သြားရမယ္ဆုိေတာ့လဲ
ေက်ာင္းေနတုန္းက အထုတ္ကေလး ဆြဲျပီး ထြက္လာခဲ့တာ
အခုဆုိ အနွစ္(20)ေက်ာ္ခဲ့ေပါ့။
ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြကို ကၽြန္မ အေမ မသိဘူး။
အေမ ပင္စင္ယူျပီး Depression ၀င္ေနေတာ့မွာ သူ႕သမီးကုိ အားကုိးေအာင္
အလုပ္ေနရာကုိေခၚ ၾကြားတာေတာ့ ရွိလာတယ္။
စာရင္းကိုင္ေလး ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ႕ျပန္လာတာမုိ႕ အေမ အားရွိေအာင္ပါ။
အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က 1ႏွစ္ခဲြရွိေနေပမဲ့ အေမမသိေသးဘူး ဘယ္ေနရာဆုိတာ
အဲဒါေတြကုိ ေျပာေနတာ အေၾကာင္းရွိတယ္။
အခုတေလာ ကၽြန္မအလုပ္မွာ B.E ဘြဲ႕ရ အင္ဂ်င္နီယာေတြလုိတာနဲ႕
ထုံးစံအတုိင္း ကၽြန္မ တို႕စက္ရုံကုိ နည္းလမ္းမ်ိဳးစုံနဲ႕ လူေတြေရာက္လာၾကတယ္။
စက္ရုံထဲေရာက္ေနတုန္း ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ လာေျပာတယ္။
ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္တဲ့
ဘုန္းၾကီးတပါးလဲ ပါတယ္တဲ့
ဧည့္သည္ဆုိရင္ ေစာင့္ခိုင္းထားေျပာမလုိ႕ဘဲ ဘုန္းၾကီးတပါးအလုပ္ထဲလာတယ္ဆုိေတာ့
နည္းနည္းေတြသြားတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းတက္လာခဲ့တယ္။
ကၽြန္မတုိ႕ဒါရုိက္တာလူၾကီးတစ္ေယာက္က စာေရးေပးလုိက္တာပါ။
B.E မိန္းခေလး တစ္ေယာက္ နယ္က အလုပ္လုပ္ဘုိ႕ ရန္ကုန္ တက္လာတာတဲ့
အေဖ ၊ အေမ၊ အေဒၚ နဲ႕ ရန္ကုန္ေရာက္ဖူးတဲ့ ဘုန္းၾကီးတပါး အေဖာ္ပါလာပါတယ္။
နာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့ 11နာရီ ျဖစ္ေနတာနဲ႕ ခဏစကားေျပာျပီး
အလုပ္လုပ္မဲ့ညီမေလးကုိ ထားခဲ့ပါ က်န္တဲ့လူေတြ ျပန္လုိက္ပါလုိ႕ေျပာျပီး
ျပန္လႊတ္လုိက္ရတယ္။
မဟုတ္ရင္ ဆြမ္းကပ္ရေတာ့မယ္ေလ။
ကဲ ...............အဲဒါပါဘဲ။
နယ္ေတြမွာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းဆုိင္ရာ တကၠသုိလ္ေတြဖြင့္ျပီး
ပညာတတ္ေတြ ေမြးထုတ္တယ္ဆုိေပမဲ့ ........................
ႏိုင္ငံေတာ္က အၾကားမလပ္ ပညာသင္ႏိုင္ေအာင္ ဆုိလား ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ
ေျပာသံၾကားလုိက္တယ္............ဆုိေပမဲ့..........
အဲဒီလုိ B.E အင္ဂ်င္နီယာမ်ိဳး ကၽြန္မတုိ႕ စက္ရုံမွာ အခုဆုိ ေရာက္ေနတာ (6)ေယာက္ေလာက္ရွိလာေတာ့
ျမန္မာ့ပညာတတ္ကုိ နည္းနည္း စိတ္၀င္စားလာတယ္။
ေနာက္တစ္ပုိင္းက ဘုန္းၾကီးနဲ႕ ျမန္မာ့ဓေလ့
ကၽြန္မတုိ႕အိမ္က ေျခတံရွည္ အိမ္ကေလး လူမ်ားရင္ လႈပ္ေနတတ္လုိ႕
ကၽြန္မက ေအာက္ထပ္ကို အုတ္ကေလး တက္ရင္ ျငိမ္သြားမယ္လုိ႕
လူတတ္ၾကီးလုပ္ျပီးအၾကံေပးေတာ့ ကၽြန္မ အေမက ဘာလုပ္တယ္ထင္လဲ
အိမ္နားက ေက်ာင္းက ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ကုိ သြားေလွ်ာက္တယ္။
ကၽြန္မက ရီျပီး အေမေတာ့မွားေနျပီ အေမ့သားမက္က အင္ဂ်င္နီယာေလ
အိမ္ျပင္မွာ သားမက္ အင္ဂ်င္နီယာကုိ မေျပာဘဲ ဘုန္းၾကီးေလွ်ာက္ရလားေပါ့။
နင္မသိပါဘူးတဲ့ သူ႕သားမက္ အင္ဂ်င္နီယာက အိမ္တစ္လုံးျပီးေအာင္ ေဆာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့
တုိ႕ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေတြ တစ္ေက်ာင္းျပီးတစ္ေက်ာင္း ေဆာက္ေနတာ
မေတြ႕ဘူးလားတဲ့
ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ေနတာဘဲ
ဘုန္းၾကီးက သူ႕တပည့္ေတြကို မင္းတုိ႕ ၾကည့္လုပ္ေပးလုိက္လုိ႕ ေျပာတာနဲ႕
အခု အိမ္ျပင္တာျပီးေတာ့မယ္
ကၽြန္မလဲ မေနႏိုင္တာနဲ႕ ကၽြန္မ မတ္ အင္ဂ်င္နီယာကုိ ေမးရတယ္ ဘယ္လုိလဲ ဆုိေတာ့
သူက ေကာင္းပါတယ္ အစ္မတဲ့................
ကဲ ဒါ တုိ႕ ျမန္မာ့ ပညာတတ္နဲ႕ ျမန္မာ့ ဓေလ့ပါ။
Sunday, March 27, 2011
Monday, March 21, 2011
ရုိးေျမက်
ရုိးေျမက် ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားလုံး ကုိသေဘာက်ခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားတစ္ခုတည္းနဲ႕ မရပ္တည္ႏိုင္ဘူးဆုိတာ သိလာတာ မၾကာေသးဘူး။
ရုိးေျမက် ဘုိ႕အတြက္
ဒုိးတူေဘာင္ဘက္ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႕တြဲမွ တကယ္ရုိးေျမက်မယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီစကားတစ္ခုတည္းနဲ႕ မရပ္တည္ႏိုင္ဘူးဆုိတာ သိလာတာ မၾကာေသးဘူး။
ရုိးေျမက် ဘုိ႕အတြက္
ဒုိးတူေဘာင္ဘက္ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႕တြဲမွ တကယ္ရုိးေျမက်မယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။
Wednesday, March 16, 2011
ျမတ္ေသာအက်င့္ .............................ကုိေန၀င္း
မနက္မုိးလင္းလင္းခ်င္း
ကားလမ္းဘက္က ကားသံေတြ အတုိင္းသား ၾကားတဲ့ အခိုက္မွာ
ငါက ႏိုးတ၀က္ အိပ္တ၀က္
အသာယာ အနားတုိးလႈပ္ေရြ႕ ငါ့မိတ္ေဆြကုိ ႏိုးရင္း ႏွဳတ္ဆက္
ၾကဳံလုိ႕လႊဲမရတဲ့ ေန႕ရဲ႕ေရာင္ျခည္ ေရာက္လုိ႕လာျပီ
ခြင့္ျပဳ႕သူငယ္ခ်င္း
တလွမ္းခ်င္းလွမ္းေရြ႕ တျဖည္းျဖည္းတက္ခဲ့
အေရွ႕မွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
တုိးရင္းတြန္းေရြ႕ အသက္ဆက္ ယုံၾကည္ျခင္း
မျမဲေသာလက္နဲ႕ ခ်ိဳ႕တဲ့ငါ့ဘ၀ ရွိပါေစသူငယ္ခ်င္း
ငါသည္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ေရြ႕ ေျမမွာရပ္ေရြ႕ ေန၏
ေနမြန္းတည့္ တေန႕ရဲ႕ ကၽြမ္းလု အလင္းေရာင္ေတြ လႊမ္းမုိးတလက္လက္
အေနာက္ေတာင္ေလေျပ ေျဖးညွင္းတုိက္ခတ္ ကံကုိ အားထားေရွ႕ဆက္
ငါ့ကုသုိလ္ဟာ နည္း နည္း လြန္းလွ
တကုိယ္စာ ၀မး္ေရးအတြက္ လမ္းရဲ႕အလယ္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း
ညလဲ မိုးခ်ဳပ္လု တေန႕ရဲ႕အဆုံးသတ္
ငါ့ရင္မွာ စိတ္က တထင့္ထင့္ နားခုိရာကုိ ေတြး စဥ္းစားရင္း
အလိမၼာသားေလး အခုေတာ အမိေနာက္ကြယ္မွာ အမွားၾကီးမွားခဲ့
ကုိယ္ကုိယ္အားကုိး အဆုိးရဲ႕သံသရာ အမိုက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာ ဘ၀က တုိက္ပြဲ
ျမွားမုိးႏွင္းေအာက္ ဒူးေထာက္ ေခါင္းငုံ ျငင္းပယ္ ၀န္ခံျခင္း
ေသြးစြန္းလက္နဲ႕ ရဲရင့္ေအာင္ႏိုင္မင္း
ျငိမ္းေအးျခင္း မွာ ေမးစက္ငါ့ဘ၀ ကုသုိလ္ေခၚသူငယ္ခ်င္း
ငါသည္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ေရြ ေနရာအႏွံတြင္ ေန၏
(အခ်ိဳ႕စားသားေတြ နည္းနည္းမွားႏိုင္ပါတယ္)
ကားလမ္းဘက္က ကားသံေတြ အတုိင္းသား ၾကားတဲ့ အခိုက္မွာ
ငါက ႏိုးတ၀က္ အိပ္တ၀က္
အသာယာ အနားတုိးလႈပ္ေရြ႕ ငါ့မိတ္ေဆြကုိ ႏိုးရင္း ႏွဳတ္ဆက္
ၾကဳံလုိ႕လႊဲမရတဲ့ ေန႕ရဲ႕ေရာင္ျခည္ ေရာက္လုိ႕လာျပီ
ခြင့္ျပဳ႕သူငယ္ခ်င္း
တလွမ္းခ်င္းလွမ္းေရြ႕ တျဖည္းျဖည္းတက္ခဲ့
အေရွ႕မွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
တုိးရင္းတြန္းေရြ႕ အသက္ဆက္ ယုံၾကည္ျခင္း
မျမဲေသာလက္နဲ႕ ခ်ိဳ႕တဲ့ငါ့ဘ၀ ရွိပါေစသူငယ္ခ်င္း
ငါသည္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ေရြ႕ ေျမမွာရပ္ေရြ႕ ေန၏
ေနမြန္းတည့္ တေန႕ရဲ႕ ကၽြမ္းလု အလင္းေရာင္ေတြ လႊမ္းမုိးတလက္လက္
အေနာက္ေတာင္ေလေျပ ေျဖးညွင္းတုိက္ခတ္ ကံကုိ အားထားေရွ႕ဆက္
ငါ့ကုသုိလ္ဟာ နည္း နည္း လြန္းလွ
တကုိယ္စာ ၀မး္ေရးအတြက္ လမ္းရဲ႕အလယ္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း
ညလဲ မိုးခ်ဳပ္လု တေန႕ရဲ႕အဆုံးသတ္
ငါ့ရင္မွာ စိတ္က တထင့္ထင့္ နားခုိရာကုိ ေတြး စဥ္းစားရင္း
အလိမၼာသားေလး အခုေတာ အမိေနာက္ကြယ္မွာ အမွားၾကီးမွားခဲ့
ကုိယ္ကုိယ္အားကုိး အဆုိးရဲ႕သံသရာ အမိုက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာ ဘ၀က တုိက္ပြဲ
ျမွားမုိးႏွင္းေအာက္ ဒူးေထာက္ ေခါင္းငုံ ျငင္းပယ္ ၀န္ခံျခင္း
ေသြးစြန္းလက္နဲ႕ ရဲရင့္ေအာင္ႏိုင္မင္း
ျငိမ္းေအးျခင္း မွာ ေမးစက္ငါ့ဘ၀ ကုသုိလ္ေခၚသူငယ္ခ်င္း
ငါသည္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ က်င့္ေရြ ေနရာအႏွံတြင္ ေန၏
(အခ်ိဳ႕စားသားေတြ နည္းနည္းမွားႏိုင္ပါတယ္)
Thursday, March 10, 2011
အမွတ္တရမ်ား
ကုိေန၀င္း အသက္(60)ျပည့္ show ပြဲေလးကုိ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။
သီခ်င္းေတြနဲ႕ ေ၀းေနတာၾကာပါျပီ။
သီခ်င္းေတြက လူ႕စိတ္ကုိ ခံစားမႈ ေပးတာ ေသခ်ာတာေပါ့။
ကၽြန္မ တကၠသုိလ္အေဆာင္မွာ ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္
နင္ညည္းတဲ့သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ရင္ နင္ဘာခံစားရတယ္ဆုိတာ သိတယ္တဲ့။
ဟုတ္မွာပါ။
အမွတ္အရဆုံးသီခ်င္းကေတာ့
စုိင္းခမ္းလိတ္ေရးျပီး စုိင္းထီးဆုိင္ ဆုိတဲ့
ကုိယ္ေလ ကံမလုိက္ တဖက္သတ္ဘ၀ တုိက္ပြဲေတာင္ အရႈံးကေန သားေရျဖစ္ေအာင္
က်ိတ္ရင္ဆုိင္လာတာဘဲ.............ဆိုျပီး
အားတင္းျပီး တက္လာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေလ
သီခ်င္းေတြက ကၽြန္မငယ္ဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အေရးပါခဲ့တယ္။
စာအုပ္၊သီခ်င္းနဲ႕ ဘာသာတရားသာမရွိခဲ့ရင္ ခုေလာက္ဆုိ
ေသတာရယ္
လမ္းေဘးေရာက္တာရယ္ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုေပါ့
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ေရဒီယုိ တစ္လုံးရွိတယ္။
အေမက သီခ်င္းၾကိဳက္တယ္ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း အျမဲသီခ်င္းညည္းေနတတ္တယ္
ေဒါသျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကလြဲရင္ေပါ့။
ေဒါသျဖစ္ျပီး ေမာတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ညီအစ္မကုိ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနတာေပါ့။
ကၽြန္မတုိ႕အေမမွာ သီခ်င္းစာအုပ္ရွိတယ္ ကုိအံၾကီးတုိ႕ ကုိတင္လိႈ္င္တုိ႕ မာမာေအးတုိ႕ေပ့ါ။
ကၽြန္မတုိ႕ညီအစ္မ ေႏြရာသီမွာ ပ်င္းရင္ သီခ်င္းဖတ္ၾကတယ္။
သီခ်င္းကုိ နားမေထာင္ဘူးေတာ့ အလုိက္ကုိမသိဘူးေလ။
အဲေတာ့ ဖတ္ၾကတယ္ ေခၚမွာေပါ့ အသံထြက္ျပီး။
စာသားေတြက အကုန္ရေနျပီး ေရဒီယုိကလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုိက္ကုိ နားေထာင္ရတယ္။
အဲလုိက်ိဳးစားၾကေပမဲ့ ရပ္ကြက္အဆုိေတာ္ေတာင္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ပထမဦးဆုံး တိတ္ေခြနဲ႕ သီခ်င္းဖြင့္လုိ႕ရတဲ့ ကက္ဆက္ကေလး တခု အိမ္ကုိေရာက္လာတယ္။
ကၽြန္မ (8)တန္းႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့။ ကက္ဆက္လုိ႕သာေျပာတာပါ အခုစဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့
အသံထြက္တယ္ဆုိရုံကေလးပါ။
အဲဒီကက္ဆက္ကေလးထဲကုိဘဲ တိတ္ေခြေတြျပန္ျပန္ရစ္ျပီး မရမခ်င္း နားေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီေခတ္က ခိုင္ထူးတုိ႕ ကိုင္ဇာတုိ႕ စုိးလြင္လြင္တို႕ စုိင္းထီးဆုိင္တုိ႕ေပါ့
အမ်ားအားျဖင့္ ခိုင္ထူးသီခ်င္းေတြပါ။
အဲဒီတုန္းက ၀င္ေငြရွိလာရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ဘို႕ စက္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုေတာ့
အရင္ဆုံး ၀ယ္မယ္ဆုံးျဖတ္ထားတာ
ပထမဆုံး ၀င္ေငြရလာေတာ့ စက္ဘီးမ၀ယ္ႏိုင္ခင္မွာ SANYO ကက္ဆက္အသစ္ကေလး တလုံး
၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲဒါေလးကုိ ေခါင္းအုံးေဘးထားအိပ္တာေပါ့
2ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ NATIONAL ေတြ ေကာင္းတယ္ေျပာတာနဲ႕ လဲခဲ့တယ္
အဲဒီကက္ဆက္ကေလးနဲ႕ ျပည္မွာ 5ႏွစ္ၾကာခဲ့တယ္။
ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ ညီမလုပ္တဲ့လူက SONY ကက္ဆက္ကေလး စြန္႕တယ္။
သူ႕အိမ္မွာ TV ေတြဘာေတြရွိလာေတာ့ ပုိေနလုိ႕တဲ့။
ကၽြန္မ NATIONAL ေလးကုိ အေမ့အိမ္ျပန္ပုိ႕ေပါ့။
အဲဒီ SONY ေလးနဲ႕ ခါးသက္တဲ့ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ေတြ ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။
ေရာဂါေတြႏွိပ္စက္တာခံေနရခ်ိန္မွာေတာ့ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ အလုပ္ေပးတရား
စိတ္ဓါက္ေတြ တအားက်ေနခ်ိန္မွာ ဦးေဇာတိကေခြေတြနဲ႕ SONY ကက္ဆက္ကေလးနဲ႕ေပါ့။
ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ SONY ေလးကုိ ထားခဲ့ျပီး အေ၀းကုိထြက္ခဲ့ရေပါ့။
တကၠသုိလ္အေဆာင္ေနေတာ့ စုိင္းထီးဆုိင္ သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ၀ယ္ထားျပီး
ကၽြန္မထက္တတန္းငယ္တဲ့ မာမာလြင္ ထား၀ယ္သူနဲ႕ ေပါင္းျပီး
ညေနခင္း သူမ်ားေတြ အတြဲကုိယ္စီနဲ႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခ်ိန္မွာ လမ္းေဘးထုိင္ျပီး
သံျပိဳင္ဖတ္တာေပါ့။
စစ္ကုိင္းလမ္းသီခ်င္း ကုိ စစ္ကုိင္းလမ္းမွာ သြားဆုိရေအာင္လုိ႕ ေခၚတဲ့ မသီတဂူေဇယ် ကုိလဲ သတိရတယ္။
ကၽြန္မတုိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ 1985ခုႏွစ္ေလာက္က RC(2) ေနာက္ဘက္က သမုိင္း၀န္း CANTEEN
မွာထုိင္တုန္း
ဆိုင္က ခိုင္ထူးသီခ်င္းဖြင့္တယ္။
ကၽြန္မကလဲ မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ မရည္မြန္ အဲဒါ ငါအေဆာင္မွာ
ဆုိဆုိေနတဲ့သီခ်င္းေလ လုိ႕ ေျပာမိတယ္။
ရုိးလြန္းတဲ့ မုံရြာသူက ဘာျပန္ေျပာတယ္ထင္သလဲ
အံၾသတၾကီးနဲ႕ နင္ဆုိတာနဲ႕လဲ မတူဘူးတဲ့
ေကာင္းေရာ
ေနာက္မွ ကၽြန္မမ်က္ႏွာငယ္သြားတယ္ထင္ပါတယ္
ငါက နင္ဆုိတာ အျမဲနားေထာင္ေနက်မုိ႕ သူ႕အသံနားထဲမ၀င္ဘူးဆုိဘဲ
အဲဒီမွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ဘဲ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ လူေတြေရွ႕သီခ်င္းမဆုိျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ဘ၀မွာ အျမဲတမ္းအားတင္းေဖာ္ပါ။
သီခ်င္းေတြနဲ႕ ေ၀းေနတာၾကာပါျပီ။
သီခ်င္းေတြက လူ႕စိတ္ကုိ ခံစားမႈ ေပးတာ ေသခ်ာတာေပါ့။
ကၽြန္မ တကၠသုိလ္အေဆာင္မွာ ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္
နင္ညည္းတဲ့သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ရင္ နင္ဘာခံစားရတယ္ဆုိတာ သိတယ္တဲ့။
ဟုတ္မွာပါ။
အမွတ္အရဆုံးသီခ်င္းကေတာ့
စုိင္းခမ္းလိတ္ေရးျပီး စုိင္းထီးဆုိင္ ဆုိတဲ့
ကုိယ္ေလ ကံမလုိက္ တဖက္သတ္ဘ၀ တုိက္ပြဲေတာင္ အရႈံးကေန သားေရျဖစ္ေအာင္
က်ိတ္ရင္ဆုိင္လာတာဘဲ.............ဆိုျပီး
အားတင္းျပီး တက္လာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေလ
သီခ်င္းေတြက ကၽြန္မငယ္ဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အေရးပါခဲ့တယ္။
စာအုပ္၊သီခ်င္းနဲ႕ ဘာသာတရားသာမရွိခဲ့ရင္ ခုေလာက္ဆုိ
ေသတာရယ္
လမ္းေဘးေရာက္တာရယ္ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုေပါ့
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ေရဒီယုိ တစ္လုံးရွိတယ္။
အေမက သီခ်င္းၾကိဳက္တယ္ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း အျမဲသီခ်င္းညည္းေနတတ္တယ္
ေဒါသျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကလြဲရင္ေပါ့။
ေဒါသျဖစ္ျပီး ေမာတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ညီအစ္မကုိ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနတာေပါ့။
ကၽြန္မတုိ႕အေမမွာ သီခ်င္းစာအုပ္ရွိတယ္ ကုိအံၾကီးတုိ႕ ကုိတင္လိႈ္င္တုိ႕ မာမာေအးတုိ႕ေပ့ါ။
ကၽြန္မတုိ႕ညီအစ္မ ေႏြရာသီမွာ ပ်င္းရင္ သီခ်င္းဖတ္ၾကတယ္။
သီခ်င္းကုိ နားမေထာင္ဘူးေတာ့ အလုိက္ကုိမသိဘူးေလ။
အဲေတာ့ ဖတ္ၾကတယ္ ေခၚမွာေပါ့ အသံထြက္ျပီး။
စာသားေတြက အကုန္ရေနျပီး ေရဒီယုိကလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုိက္ကုိ နားေထာင္ရတယ္။
အဲလုိက်ိဳးစားၾကေပမဲ့ ရပ္ကြက္အဆုိေတာ္ေတာင္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ပထမဦးဆုံး တိတ္ေခြနဲ႕ သီခ်င္းဖြင့္လုိ႕ရတဲ့ ကက္ဆက္ကေလး တခု အိမ္ကုိေရာက္လာတယ္။
ကၽြန္မ (8)တန္းႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့။ ကက္ဆက္လုိ႕သာေျပာတာပါ အခုစဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့
အသံထြက္တယ္ဆုိရုံကေလးပါ။
အဲဒီကက္ဆက္ကေလးထဲကုိဘဲ တိတ္ေခြေတြျပန္ျပန္ရစ္ျပီး မရမခ်င္း နားေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီေခတ္က ခိုင္ထူးတုိ႕ ကိုင္ဇာတုိ႕ စုိးလြင္လြင္တို႕ စုိင္းထီးဆုိင္တုိ႕ေပါ့
အမ်ားအားျဖင့္ ခိုင္ထူးသီခ်င္းေတြပါ။
အဲဒီတုန္းက ၀င္ေငြရွိလာရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ဘို႕ စက္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုေတာ့
အရင္ဆုံး ၀ယ္မယ္ဆုံးျဖတ္ထားတာ
ပထမဆုံး ၀င္ေငြရလာေတာ့ စက္ဘီးမ၀ယ္ႏိုင္ခင္မွာ SANYO ကက္ဆက္အသစ္ကေလး တလုံး
၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲဒါေလးကုိ ေခါင္းအုံးေဘးထားအိပ္တာေပါ့
2ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ NATIONAL ေတြ ေကာင္းတယ္ေျပာတာနဲ႕ လဲခဲ့တယ္
အဲဒီကက္ဆက္ကေလးနဲ႕ ျပည္မွာ 5ႏွစ္ၾကာခဲ့တယ္။
ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ ညီမလုပ္တဲ့လူက SONY ကက္ဆက္ကေလး စြန္႕တယ္။
သူ႕အိမ္မွာ TV ေတြဘာေတြရွိလာေတာ့ ပုိေနလုိ႕တဲ့။
ကၽြန္မ NATIONAL ေလးကုိ အေမ့အိမ္ျပန္ပုိ႕ေပါ့။
အဲဒီ SONY ေလးနဲ႕ ခါးသက္တဲ့ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ေတြ ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။
ေရာဂါေတြႏွိပ္စက္တာခံေနရခ်ိန္မွာေတာ့ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ အလုပ္ေပးတရား
စိတ္ဓါက္ေတြ တအားက်ေနခ်ိန္မွာ ဦးေဇာတိကေခြေတြနဲ႕ SONY ကက္ဆက္ကေလးနဲ႕ေပါ့။
ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ SONY ေလးကုိ ထားခဲ့ျပီး အေ၀းကုိထြက္ခဲ့ရေပါ့။
တကၠသုိလ္အေဆာင္ေနေတာ့ စုိင္းထီးဆုိင္ သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ၀ယ္ထားျပီး
ကၽြန္မထက္တတန္းငယ္တဲ့ မာမာလြင္ ထား၀ယ္သူနဲ႕ ေပါင္းျပီး
ညေနခင္း သူမ်ားေတြ အတြဲကုိယ္စီနဲ႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခ်ိန္မွာ လမ္းေဘးထုိင္ျပီး
သံျပိဳင္ဖတ္တာေပါ့။
စစ္ကုိင္းလမ္းသီခ်င္း ကုိ စစ္ကုိင္းလမ္းမွာ သြားဆုိရေအာင္လုိ႕ ေခၚတဲ့ မသီတဂူေဇယ် ကုိလဲ သတိရတယ္။
ကၽြန္မတုိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ 1985ခုႏွစ္ေလာက္က RC(2) ေနာက္ဘက္က သမုိင္း၀န္း CANTEEN
မွာထုိင္တုန္း
ဆိုင္က ခိုင္ထူးသီခ်င္းဖြင့္တယ္။
ကၽြန္မကလဲ မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ မရည္မြန္ အဲဒါ ငါအေဆာင္မွာ
ဆုိဆုိေနတဲ့သီခ်င္းေလ လုိ႕ ေျပာမိတယ္။
ရုိးလြန္းတဲ့ မုံရြာသူက ဘာျပန္ေျပာတယ္ထင္သလဲ
အံၾသတၾကီးနဲ႕ နင္ဆုိတာနဲ႕လဲ မတူဘူးတဲ့
ေကာင္းေရာ
ေနာက္မွ ကၽြန္မမ်က္ႏွာငယ္သြားတယ္ထင္ပါတယ္
ငါက နင္ဆုိတာ အျမဲနားေထာင္ေနက်မုိ႕ သူ႕အသံနားထဲမ၀င္ဘူးဆုိဘဲ
အဲဒီမွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ဘဲ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ လူေတြေရွ႕သီခ်င္းမဆုိျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ဘ၀မွာ အျမဲတမ္းအားတင္းေဖာ္ပါ။
Monday, January 31, 2011
ရွိျခင္း..............မရွိျခင္း
ကၽြန္မနဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေကၽြးခ်င္တယ္
လာစားတဲ့လူေတြက ေမြးေန႕လုိ႕ေျပာရင္ လက္ေဆာင္ေပးမွာကုိ စုိးရိမ္လို႕
သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ရာထူးတုိးလုိ႕ေကၽြးတာဆုိျပီးဖိတ္တယ္။
စားေသာက္ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးတယ္ အခုဘာရာထူးျဖစ္သြားျပီလဲဆုိေတာ့
တပ္ၾကပ္ၾကီး တဲ့ (3)ရစ္ေလတဲ့
အသက္နည္းနည္းၾကီးလာတဲ့ မိန္းမေတြ အမ်ားအားျဖင့္ ၀လာတဲ့ေနရာ (3)ခုရွိတယ္ေလ
၀လာေတာ့ အရစ္ေတြ ထြက္လာတာေပါ့ ေမးစိေအာက္တရစ္ အလယ္ပုိင္းတရစ္နဲ႕
၀မ္းဗိုက္ပုိင္းတရစ္ (3)ရစ္ေလ အဲေတာ့ တပ္ၾကပ္ၾကီးေပါ့လုိ႕..........ရီေမာျပီး ေျဖသြားတယ္။
စားရတဲ့လူေတြလဲ ေပ်ာ္ျပီး ျပန္တာေပါ့။
အဲဒီတပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ကၽြန္မ အစုိးရလခစားဘ၀မွာ ေခၽြတာသုံးခဲ့ၾကဘူးတယ္။
ေႏြရာသီ ဒိန္ခ်ဥ္ေလးတစ္ခြက္ေသာက္ရဘုိ႕ကုိ နာရီ၀က္ေလာက္ စက္ဘီးနင္းျပီး
ႏွစ္ေယာက္သြားေသာက္ခဲ့ဘူးတယ္။
အဲဒီတုန္းက အသက္(30)ေအာက္ပါ။
ဒါေပမဲ့ ညဘက္ (10)တန္းက်ဴရွင္ေတြေရွ႕က မီးေမွာင္ေမွာင္မွာ စက္ဘီးနင္းလာေတာ့
ခ်ာတိတ္ေတြ ေနာက္က လိုက္လာျပီး မီးတုိင္ေအာက္ေရာက္မွ အန္တီၾကီးေတြဟ ဆုိျပီး
ေကာင္ေလးေတြျပန္လွည့္သြားတာကုိ ႏွစ္ေယာက္ရီၾကရတာ
အျမဲတမ္းဘုိင္က်ေနတဲႏွစ္ေယာက္ ျမိဳ႕ထဲက စတုိးဆုိင္ေတြကုိ လုိက္ေငးခဲ့ဘူးတယ္။
သူသိပ္ၾကိဳက္ပုံရတဲ့ ပိုတ္ဆံအိတ္ကေလးကုိ သြားသြားၾကည့္ေနတာၾကာေတာ့
ကၽြန္မက ၀ယ္ခ်င္လဲ ၀ယ္လုိက္ဟာလုိ႕ တုိက္တြန္းခဲ့ဘူးတယ္။
ေအး......၀ယ္ေတာ့ ၀ယ္ခ်င္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပုိတ္ဆံအိတ္ ၀ယ္လုိက္ရင္
ပုိတ္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္စရာပုိတ္ဆံ မက်န္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ည(10)မွ ထြက္တဲ့ ျပည္--ရန္ကုန္ရထားကုိ ပထမတန္းကစီးၾကတယ္။
ႏွစ္ေယာက္ခုံတစ္ခုံ၀ယ္တာမုိ႕ သူက ေအာက္ၾကမ္းခင္းဆင္းအိပ္ျပီး
ကၽြန္မကုိ ခုံေပၚအိပ္ေစခဲ့တယ္။
ျပည္ဘူတာက ထြက္ကတည္းက သတင္းစာေလးနည္းနည္းခင္းျပီး
ျမင္းစီးသလုိရမ္းခါေနတဲ့ ရထား ခုံေအာက္ကုိ ဆင္းသြားတာ
ကၽြန္မကေတာ့ ခုံေပၚမွာ အိပ္ခြင့္ရေပမဲ့ အိပ္မေပ်ာ္လုိ႕စာဖတ္ေနရတယ္။
သူကေတာ့ ရထားၾကမ္းခင္းမွာ အိပ္ေမာေတြက်လုိ႕
အင္းစိန္ေရာက္လုိ႕ မုိးလင္းမွ ႏိုးယူရတယ္။
တခါတေလ သိပ္အိပ္တာဘဲလုိ႕ ေျပာရင္
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့လူေတြ စားမ၀င္တဲ့လူေတြရွိရင္ေျပာပါတဲ့
အအိပ္အစား အငွားလုိက္မလုိ႕ ဆုိဘဲ
အခုေတာ့ ဘ၀ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရုန္းကန္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။
သုံးစရာေငြနည္းနည္းစီရွိလာၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေတြ႕ဘုိ႕ စားဘုိ႕ အခ်ိန္ေတြ မရွိဘူးျဖစ္လာၾကတယ္။
တစ္ေယာက္တစ္ႏုိင္ငံစီမုိ႕.........စိတ္ကူးေတြနဲ႕ဘဲ
...................................
သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေကၽြးခ်င္တယ္
လာစားတဲ့လူေတြက ေမြးေန႕လုိ႕ေျပာရင္ လက္ေဆာင္ေပးမွာကုိ စုိးရိမ္လို႕
သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ရာထူးတုိးလုိ႕ေကၽြးတာဆုိျပီးဖိတ္တယ္။
စားေသာက္ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးတယ္ အခုဘာရာထူးျဖစ္သြားျပီလဲဆုိေတာ့
တပ္ၾကပ္ၾကီး တဲ့ (3)ရစ္ေလတဲ့
အသက္နည္းနည္းၾကီးလာတဲ့ မိန္းမေတြ အမ်ားအားျဖင့္ ၀လာတဲ့ေနရာ (3)ခုရွိတယ္ေလ
၀လာေတာ့ အရစ္ေတြ ထြက္လာတာေပါ့ ေမးစိေအာက္တရစ္ အလယ္ပုိင္းတရစ္နဲ႕
၀မ္းဗိုက္ပုိင္းတရစ္ (3)ရစ္ေလ အဲေတာ့ တပ္ၾကပ္ၾကီးေပါ့လုိ႕..........ရီေမာျပီး ေျဖသြားတယ္။
စားရတဲ့လူေတြလဲ ေပ်ာ္ျပီး ျပန္တာေပါ့။
အဲဒီတပ္ၾကပ္ၾကီးနဲ႕ကၽြန္မ အစုိးရလခစားဘ၀မွာ ေခၽြတာသုံးခဲ့ၾကဘူးတယ္။
ေႏြရာသီ ဒိန္ခ်ဥ္ေလးတစ္ခြက္ေသာက္ရဘုိ႕ကုိ နာရီ၀က္ေလာက္ စက္ဘီးနင္းျပီး
ႏွစ္ေယာက္သြားေသာက္ခဲ့ဘူးတယ္။
အဲဒီတုန္းက အသက္(30)ေအာက္ပါ။
ဒါေပမဲ့ ညဘက္ (10)တန္းက်ဴရွင္ေတြေရွ႕က မီးေမွာင္ေမွာင္မွာ စက္ဘီးနင္းလာေတာ့
ခ်ာတိတ္ေတြ ေနာက္က လိုက္လာျပီး မီးတုိင္ေအာက္ေရာက္မွ အန္တီၾကီးေတြဟ ဆုိျပီး
ေကာင္ေလးေတြျပန္လွည့္သြားတာကုိ ႏွစ္ေယာက္ရီၾကရတာ
အျမဲတမ္းဘုိင္က်ေနတဲႏွစ္ေယာက္ ျမိဳ႕ထဲက စတုိးဆုိင္ေတြကုိ လုိက္ေငးခဲ့ဘူးတယ္။
သူသိပ္ၾကိဳက္ပုံရတဲ့ ပိုတ္ဆံအိတ္ကေလးကုိ သြားသြားၾကည့္ေနတာၾကာေတာ့
ကၽြန္မက ၀ယ္ခ်င္လဲ ၀ယ္လုိက္ဟာလုိ႕ တုိက္တြန္းခဲ့ဘူးတယ္။
ေအး......၀ယ္ေတာ့ ၀ယ္ခ်င္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပုိတ္ဆံအိတ္ ၀ယ္လုိက္ရင္
ပုိတ္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္စရာပုိတ္ဆံ မက်န္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ည(10)မွ ထြက္တဲ့ ျပည္--ရန္ကုန္ရထားကုိ ပထမတန္းကစီးၾကတယ္။
ႏွစ္ေယာက္ခုံတစ္ခုံ၀ယ္တာမုိ႕ သူက ေအာက္ၾကမ္းခင္းဆင္းအိပ္ျပီး
ကၽြန္မကုိ ခုံေပၚအိပ္ေစခဲ့တယ္။
ျပည္ဘူတာက ထြက္ကတည္းက သတင္းစာေလးနည္းနည္းခင္းျပီး
ျမင္းစီးသလုိရမ္းခါေနတဲ့ ရထား ခုံေအာက္ကုိ ဆင္းသြားတာ
ကၽြန္မကေတာ့ ခုံေပၚမွာ အိပ္ခြင့္ရေပမဲ့ အိပ္မေပ်ာ္လုိ႕စာဖတ္ေနရတယ္။
သူကေတာ့ ရထားၾကမ္းခင္းမွာ အိပ္ေမာေတြက်လုိ႕
အင္းစိန္ေရာက္လုိ႕ မုိးလင္းမွ ႏိုးယူရတယ္။
တခါတေလ သိပ္အိပ္တာဘဲလုိ႕ ေျပာရင္
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့လူေတြ စားမ၀င္တဲ့လူေတြရွိရင္ေျပာပါတဲ့
အအိပ္အစား အငွားလုိက္မလုိ႕ ဆုိဘဲ
အခုေတာ့ ဘ၀ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရုန္းကန္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။
သုံးစရာေငြနည္းနည္းစီရွိလာၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေတြ႕ဘုိ႕ စားဘုိ႕ အခ်ိန္ေတြ မရွိဘူးျဖစ္လာၾကတယ္။
တစ္ေယာက္တစ္ႏုိင္ငံစီမုိ႕.........စိတ္ကူးေတြနဲ႕ဘဲ
...................................
Tuesday, January 25, 2011
မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကိုသိေစခ်င္ၿပီး သက္ဆိုင္သူအားလံုးကိုေမးခ်င္ပါသည္။
မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကိုသိေစခ်င္ၿပီး သက္ဆိုင္သူအားလံုးကိုေမးခ်င္ပါသည္။
(ကၽြန္မ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကေလးပါ။)
ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ွဗဟန္းၿမိဳ႔နယ္မွာရွိတဲ့
နာမည္ၾကီးအထူးကုေဆးရုံၾကီးတစ္ခုရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔
ဒီေဆးရုံမွာလူနာေတြကိုေရာဂါကုသေပးေနတဲ့
သမားေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လိုက္ေတြ႔ၿပီေမးရမွာ
အဆင္မေျပတဲ့အတြက္ကၽြန္မ သိခ်င္လြန္းတဲ့ အခ်က္ေတြကိုဒီကေနဘဲေမးလိုက္ရတာပါ။
ဒီေဆးရုံရဲ႕တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ အထူးကုသမားေတာ္ၾကီးမ်ား မိမိတို႔
အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္ဆိုၿပီး ယံုၾကည္အားကိုစြာနဲ႔ ကိုယ့္အသက္ကိုနဲ႔
ခႏၶာကိုယ္ကိုအပ္ထားတဲ့လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ဘယ္လိုမ်ားသတ္မွတ္ၿပီး
ဘယ္လိုမ်ားသေဘာထားပါသလဲ?
ကၽြန္မဘာလို႔ ဒီေမးခြန္းကိုေမးရသလဲဆိုရင္ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ
သူယံုၾကည္အားကိုးစြာနဲ႔ သူ႔အသက္ကို အပ္ႏွံထားတဲ့ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္၊
ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ သူ႔အဆုတ္ကို ကုသေပးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္ ၊
ေသြးေရာဂါကုသမားေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအပ္လိုက္ရတဲ႔
ႏွလံုးအထူးကုသမားေတာ္ၾကီးေလးေယာက္စလံုးရဲ႔ ဥပကၡာျပဳ
လစ္လ်ဴရႈျခင္းကိုခံရၿပီး (၂၉.၁၁.၂၀၁၀) တနလာၤေန႔ ညေန(၄:၃၀) မွာ
အဲ့ဒီေဆးရုံရဲ႔ (ICU) ဆိုတဲ့အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္မွာဘဲ အသက္ေပ်ာက္ခဲ႔ရပါတယ္ ။
ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ တစ္လေက်ာ္
ရွိသြားေပမဲ႔ သူဆံုးခါနီး ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္နဲ႔ (၂၉)ရက္ေန႔ေတြမွာ
ဒီေဆးရုံေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ခါးသီးစြာေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ႔ရတဲ႔ အေျခအေနနဲ႔
အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုဘယ္လိုမွေျဖေျဖာက္မရႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ
သက္ဆိုင္သူအားလံုးကိုသိေစခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မရူးမတတ္ သိခ်င္ေနတဲ႔အခ်က္က ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ
ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာ
လူ႔ေလာကၾကီးကေနထြက္ခြာသြားခဲ႔တာလဲဆိုတာ သူမဆံုးခင္အခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာ
သူ႔ကို ကုသေပးေနၾကတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြထဲက
တစ္ေယာက္ေလာက္လဲျဖစ္ျဖစ္ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး သူဟာဘာေၾကာင့္
ကုလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကို ေျပာေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔
အေနနဲ႔
နည္းနည္းေလးေတာ့ ေျဖသိမ္႔ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
အခုကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးခါနီးမွာ ေဆးရုံျပန္တတ္ရတာ ဒုတိယအၾကိမ္ပါ ၊
ပထမအၾကိမ္က ေအာက္တိုဘာလ (၂၃) ရက္ကေန ႏို၀င္ဘာလ
(၁၁) ရက္ေန႔ထ ရက္ႏွစ္ဆယ္တိတိၾကာခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဒီအတြင္းမွာ
သူ႔တို႔ကုသေပးေနတဲ့သမားေတာ္ၾကီးသံုးေယာက္ပါ ၊အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္
ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္နဲ႔
ေသြးအထူးကုသမားေတာ္ၾကီးေတြပါ ၊ ကၽြန္မ
အမ်ိဳးသားမွာေသြးေလးဘက္နာေရာဂါရွိတဲ့အတြက္
အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္နဲ႔ ကုသေနတာတစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အခုေဆးရုံတတ္ရမဲ႔
အေျခအေနေၾကာင့္ သူနဲ႔သြားျပတဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မတို႔
လူနာရွင္ေတြဘက္ကကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ ေဆးရုံကအစ ကိုယ္ကုခ်င္တဲ့သမားေတာ္အထိ
ဘာတစ္ခုမွေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ဒီေဆးရုံမွာ
မတင္ခ်င္လို႔တျခားေဆးရုံမွာ တင္ဖို႔ေျပာေပမဲ႔ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္က
လက္မခံလို႔ သူတို႔တင္ခိုင္းတဲ့ေဆးရုံမွာဘဲတင္ခဲ့ရၿပီး
သူတို႔ေဆးရုံမွာရွိတဲ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ေပးတဲ့သမားေတာ္ေတြနဲ႔သာ
ကုခဲ႔ရတာပါ ၊ ကၽြန္မတို႔မွာ ကိုယ့္လူနာဘာျဖစ္မွန္း မသိရဘဲ
အဆုတ္သမားေတာနဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ေရာက္လာမွ အဆုတ္နဲ႔ေသြးထဲမွာ
ျပႆနာရွိမွန္းသိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လူနာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔
လူနာရွင္ေတြဆိုၿပီ အရမ္းကိုယံုၾကည္အားကိုးခဲ့ပါတယ္ ၊ ဒီလိုနဲ႔ေဆးရုံမွာ
ရက္ႏွစ္ဆယ္ၾကာၿပီ ႏို၀င္ဘာလ (၁၁) ရက္ေန႔မွာ
ဆရာ၀န္သံုးေယာက္စလံုးက လူနာသက္အႏၱာရယ္ မရွိေတာ့လို႔ ေဆးရုံက
ဆင္းခြင့္ျပဳလိုက္တာကို ယံုၾကည္မိၿပီးလူနာကို အိမ္ျပန္ေခၚခဲ့မိတာ
ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အမွားလားလို႔ေျဖမရႏိုင္ေအာင္ ေနာင္တရေနခဲ့ပါတယ္ ။
ဒီအျဖစ္မ်ိဳးၾကံဳရမွာစိုးလို႔ လူနာကိုေဆးရုံက မဆင္းေစခ်င္ေသးလို႔
လူနာရဲ႔ အဆုတ္ထဲမွာ တီဘီျဖစ္ေနလို႔တီဘီေဆးကိုေျခာက္လေသာက္ရမယ္ဆိုၿပီ
ကုသေပးေနတဲ့ ရင္ေခါင္းသမားေတာ္ထံကို
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ဖုန္းဆက္ၿပီ လူနာကိုေဆးရုံမွာ
ပိုစိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္ထိထားခ်င္လို႔ လူနာေဆးရုံက
မဆင္းႏိုင္ေအာင္ေျပာေပးဖို႔
ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ေျပာခဲ့တဲ႔ လူနာရွင္ကၽြန္မရဲ႔ စကားကို
လံုး၀လစ္လ်ဴရႈၿပီး လူနာကိုေဆးရုံက ဆင္းေစခဲ့ပါတယ္။
ေရွ႔ရက္က ေျပာခဲ့တဲ့ သမားေတာ္သံုးေယာက္စလံုးရဲ႔
အသက္အႏၱာရယ္မစိုးရိမ္းရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စကားတာမွန္ခဲ့ရင္
လူနာဟာေဆးရု႔ေပၚမွာ
ဒီထက္ပိုၿပီးစိတ္ခ်ရတဲ႔ အေျခအေနထိေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ အခုေလာက္ထိျမန္ျမန္
ကၽြန္မတို႔ကို စြန္႔ခြာသြားရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေတြးမိၿပီး
ကၽြန္မတေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ခံစားေနရတာဟာ ဘယ္သူေၾကာင့္ပါလဲ ?
ေဆးရုံကဆင္းၿပီဆယ္႔ခုႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ၾကားထဲမွာ အဆုတ္ရဲ႔ အေျခအေနကို
တခါမွျပန္မစစ္ေဆးတာဟာ လူနာရဲ႔ေရာဂါအေျခအေနက သိပ္ကိုစိတ္ခ်ရတဲ႔
အေနအထားမွာရွိေနၿပီလို႔သတ္မွတ္ထားလို႔လား ?
ဒါမွမဟုတ္ကိုယ္႔ရဲ႕ ကုသခ်က္ဟာအရမ္းမွန္ကန္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲထားတာလား ? လူနာဟာတီဘီေရာဂါအမွန္တကယ္
မဟုတ္ဘဲ တီဘီေဆးကိုေသာက္ေနရလို႔
အခုေလာက္ျမန္ျမန္အေျခအေနဆိုးရြားသြားတာလား? တီဘီပိုးမေတြ႔ေပမဲ႔
ေရြးစရာလမ္းမရွိလို႔
တီဘီေဆးကိုဘဲေသာက္ရမယ္လို႔ေျပာသြားတဲ႔ ဒီသမားေတာ္ရဲ႔
စကားကိုကၽြန္မအခုထိၾကားေယာင္ေနတုန္းပါဘဲ။
ဒါေၾကာင့္မို႔လူနာကို ဒုတိယအၾကိမ္
သူမကိုယ္တိုင္ေဆးရုံျပန္တတ္ခိုင္းခဲ့ေပးမဲ႔ လူနာအသက္
ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ထိတခ်က္မွ လွည့္မၾကည္႔ဘဲ
ပစ္ထားခဲ့တာဟာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ? ဘယ္သူမွာတာ၀န္ အရွိဆံုးလဲဆိုတာ
သူမကိုယ္တိုင္လဲသိေနမွာပါ ။ကၽြန္မရဲ႕ ေမးခြန္းကိုေျဖဖို႔သက္ဆိုင္ရာ
သမားေတာ္မွာ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ရွိေနလိမ္႔မယ္လို႔ထင္ပါတယ္ ။
ေဆးရုံကဆင္းၿပီ တစ္ပတ္အၾကာ (၁၈.၁၁.၂၀၁၀)ေန႔မွာ
အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္နဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ခ်ိန္းထားတဲ့
အတြက္သြားျပန္ျပခဲ့ပါတယ္ ၊အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိ သမားေတာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက
လူနာမွာစိုးရိမ္ရတဲ႔ အေျခအေနရွိတယ္လို႔လံုး၀မေျပာခဲ႔ပါဘူး။
လူနာကလဲအိမ္မွာစိုးရိမ္းရေလာက္ေအာင္ ထူးျခားတဲ့ လကၡဏာမျပေတာ့
ကၽြန္မတို႔လဲ သိပ္မစိုးရိမ္ခဲ့ပါဘူး ၊ ဒီလိုဆရာ၀န္ေတြကိုဘဲ
ယံုၾကည္ထားမိတာဟာလဲ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အမွားလားလို႔
ေတြးၿပီးေျဖမရႏိုင္ေအာင္ခံစားေနရပါတယ္။
ကၽြန္မအခုေနာက္ဆံုးေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ လူနာေဆးရုံကဆင္းၿပီး (၁၇)
ရက္အၾကာမွ အဆုတ္သမားေတာ္ကျပန္ျပဖို႔ခ်ိန္းတဲ့
ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ကေန လူနာဆံုးတဲ႔ ႏို၀င္ဘာ (၂၉) ရက္ညေန႔
(၄:၃၀) အခ်ိန္ထိခါးသီးစြာၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔
အျဖစ္အပ်က္ေတြပါဘဲ ၊ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ေဆးရုံေရာက္မွ လူနာရဲ႕
အဆုတ္ကို ဓာတ္မွန္ျပန္ရုိက္ၿပီး အဆုတ္သမားေတာ္ကို
ျပေတာ့မွ အဆုတ္ရဲ႕အေျခအေနကအရမ္းစိုးရိမ္ရလို႔ ေဆးရုံျပန္တင္ခိုင္ပါတယ္။
ႏွလံုးအေျခအေနလဲမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး ႏွလံုးအထူးကုသမားေတာ္ကို
လာၾကည့္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္ ၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဟာ ကၽြန္မတို႔
အေရးေပၚခန္းမွာဘဲရွိေနေသးတာပါ ၊ ညေန (၅:၀၀) ေလာက္မွ
ေလးထပ္မွာအထူးခန္းရလို႔
လူနာကို အခန္းထဲ ေရႊ႔ေပးခဲ့ပါတယ္ ၊ဒီအခန္းမွာ လူနာဟာ (၁၈:၀၀)
နာရီေလာက္ေနခဲ့ရေပမဲ့ ႏွလံုးသမားေတာ္ အပါအ၀င္ကၽြန္မတို႔ လူနာကို
ကုေပးဖို႔ယံုၾကည္ အားကိုးစြာ အပ္ႏွံထားတဲ႔ သမားေတာ္ေလးေယာက္စလံုး
အရိပ္ေတာင္မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ On Call ေခၚေပးခိုင္းလဲ တစ္ေယာက္မွ
ေရာက္မလာၾကပါဘူး၊ လူနာဟာ တညလံုးမ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ မလႈပ္မယွက္
ၿငိမ္ေနတာကို ဘာျဖစ္လို႔ဒီလို ျဖစ္ေနတာလဲလို႔ လာၾကည့္တဲ႔
(MO)ေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္ေ၀ဒနာ
ရွင္ေတြဟာဒီလိုဘဲျဖစ္တတ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္၊
ကၽြန္မတို႔ကလဲဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကံဳဘူးေတာ့
သူတို႔ေျပာတာကိုဘဲယံုၾကည္ေနခဲ့မိပါတယ္ ၊ ေနာက္ဒီေဆးရုံကေတာ္တယ္လို႔
သတ္မွတ္ထားၿပီးေခၚေပးတဲ့ အသက္ေျခာက္ဆယ္ရွိ ေမွာ္ဘီမွာ
ေနတဲ့အမ်ိဳးသားသူနာျပဳက မနက္ (၅:၀၀) မွာထၿပီး လူနာကို အတင္းထထိုင္ခိုင္း
ေရပတ္အတင္းတိုက္ေပး လူနာကိုအတင္လႈပ္ခိုင္းပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လူနာရွင္က တားတာလဲမရပါဘူး ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ
လူနာကစကားေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေျပာႏိုင္ေတာ့တဲ႔အေျခအေနပါ ၊
ဒီအေျခအေနကို တစ္ညလံုးေတြ႔ျမင္ေနရက္နဲ႔ သူနာျပဳတစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး
ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို
ဒီလိုပံုမ်ိဳးလုပ္သင့္ပါရဲဲ႕လား ? ဒီေဆးရုံရဲ႕
တာ၀န္ရွိသူေတြဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါ ၊ လူနာဟာ ေဆးရုံေရာက္ၿပီေနာက္ေန႔ ႏို၀င္ဘာလ
(၂၉) ရက္
မနက္ (၁၁:၀၀) နာရီ အေရာက္မွာ လူနာရဲ႔အရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ႔အေျခအေနေၾကာင့္
ဘယ္သမားေတာ္ကိုမွ အားကိုးေမွ်ာ္လင့္လို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူး
ဆိုတာသိလိုက္ရတဲ႔အတြက္ ဒီေဆးရုံရဲ႕ (ICU)လို႔ေခၚတဲ႔ အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္ကို
ပို႔ၿပီအဲ႔ဒီမွာရွိတဲ့ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္ရဲ႔ လက္ထဲကိုဘဲ
ကိုယ့္လူနာကိုအပ္လိုက္ရပါတယ္ ၊ (ICU) ေရာက္မွ အဲဒီက ဆရာ၀န္ေတြေျပာလို႔
ကိုယ့္လူနာဟာတစ္ညလံုးမ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတာဟာ
သတိလစ္ေနမွန္းသိလိုက္ရတာပါ ၊ လူနာဟာတစ္ညလံုးသတိလစ္လိုက္ ျပန္လည္လာလိုက္
ျဖစ္ေနတာပါ ၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးကို
ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုးေဆးပညာေတြသင္ယူခဲ႔တဲ့ဆရာ၀န္ေတြ တကယ္ဘဲမသိတာလား ?
ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကိုဘာျဖစ္လို႔ အမွန္တိုင္းမေျပာေပးႏိုင္တာလဲ?
(ICU) ေရာက္ေတာ့ လူနာကိုတပ္ေပးထားတဲ႔စက္တစ္လံုးကမမွန္ဘူးတဲ႔ ပ်က္ေနတာတဲ႔၊
ဒါသူတို႔ဆရာ၀န္အခ်င္းခ်င္းေျပာလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၾကားၿပီ
ေတာ္ေတာ္ကိုတုန္လႈပ္သြားမိပါတယ္ ။(ICU)ဆိုတာ လူနာေတြအရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ႔
အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီးေပးမွထားရတဲ႔ေနရာပါ ။
ဒီလိုေနရာမွာ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါရဲ႔လား ? လူနာဟာ (ICU) ေရာက္ၿပီး
ငါးနာရီေက်ာ္ၾကားမွ အသက္ထြက္သြားတာပါ။
အဲဒီ အခ်ိန္ထိဘယ္သမားေတာ္တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာခဲ႔ပါဘူး ၊
ဘာျဖစ္လို႔မလာၾကတာလဲ ? လူနာဟာကလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကို
ၾကိဳသိေနခဲ႔ရင္ေတာင္ လူနာရွင္ေတြကို တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာျပၿပီး
ႏွစ္သိမ့္ေပးသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္ ။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္
ကၽြန္မတို႔က သမားေတာ္ေတြကိုအခမဲ႔ ကုခိုင္တာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး ၊ သက္ဆိုင္ရာ
ေဆးရုံနဲ႔သမားေတာ္ေတြ ေတာင္းသေလာက္ေပးၿပီး
အားကိုးတၾကီးနဲ႔ကိုယ့္လူနာကို အပ္ခဲ႔တာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔မ်ားလူနာနဲ႔လူနာရွင္ေတြကို ဒီေလာက္ထိမေထမဲ႔ျမင္ျပဳၿပီ
လစ္လ်ဴရႈထားခဲ႔ၾကတာလဲ?
လူနာဟာ ကုမရႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကို
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပသင့္တာေပါ့ ။ အခု သမားေတာ္ေတြရဲ႔
လုပ္ရပ္ဟာ ကိုယ္ကုသေပးေနတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို ပစ္ထားခဲ့တာ
သိပ္ရက္စက္ရာက်ေနတယ္လို႔မ်ား မေတြးမိဘူးလား? ကၽြန္မအခု
ဒီကေနေမးေနတာကို သက္ဆိုင္ရာ ေဆးရုံက တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ
သမားေတာ္ေတြသိၾကမွာပါ ၊ ကၽြန္မဒီကေနတင္ျပတာေတြက
ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ
ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ႔ဆႏၵမရွိပါဘူး ၊ လူနာရွင္ေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ကို
သက္ဆိုင္သူေတြ သိေစခ်င္ရုံပါ။
ကၽြန္မေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာက သမားေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး မိမိတို႔ကို
အားကိုးယံုၾကည္ၿပီး ကိုယ့္အသက္ကို အပ္ထားတဲ့လူနာေတြကို
အခ်ိန္နည္းနည္းေပးၿပီ ဂရုစိုက္အေလးထားေပးမယ္ဆိုရင္ လူနာေတြကိုယ္စား
ကၽြန္မသမားေတာ္ၾကီးအားလံုးကို အၿမဲေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ ။
ဒီႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ အထူးကုေဆးရုံမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔
သမားေတာ္မ်ားလံုးလူနာ နဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္
ထားေပးႏိုင္ၾကပါေစ ။
(ကၽြန္မ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကေလးပါ။)
ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ွဗဟန္းၿမိဳ႔နယ္မွာရွိတဲ့
နာမည္ၾကီးအထူးကုေဆးရုံၾကီးတစ္ခုရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔
ဒီေဆးရုံမွာလူနာေတြကိုေရာဂါကုသေပးေနတဲ့
သမားေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လိုက္ေတြ႔ၿပီေမးရမွာ
အဆင္မေျပတဲ့အတြက္ကၽြန္မ သိခ်င္လြန္းတဲ့ အခ်က္ေတြကိုဒီကေနဘဲေမးလိုက္ရတာပါ။
ဒီေဆးရုံရဲ႕တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ အထူးကုသမားေတာ္ၾကီးမ်ား မိမိတို႔
အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္ဆိုၿပီး ယံုၾကည္အားကိုစြာနဲ႔ ကိုယ့္အသက္ကိုနဲ႔
ခႏၶာကိုယ္ကိုအပ္ထားတဲ့လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ဘယ္လိုမ်ားသတ္မွတ္ၿပီး
ဘယ္လိုမ်ားသေဘာထားပါသလဲ?
ကၽြန္မဘာလို႔ ဒီေမးခြန္းကိုေမးရသလဲဆိုရင္ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ
သူယံုၾကည္အားကိုးစြာနဲ႔ သူ႔အသက္ကို အပ္ႏွံထားတဲ့ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္၊
ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ သူ႔အဆုတ္ကို ကုသေပးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္ ၊
ေသြးေရာဂါကုသမားေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအပ္လိုက္ရတဲ႔
ႏွလံုးအထူးကုသမားေတာ္ၾကီးေလးေယာက္စလံုးရဲ႔ ဥပကၡာျပဳ
လစ္လ်ဴရႈျခင္းကိုခံရၿပီး (၂၉.၁၁.၂၀၁၀) တနလာၤေန႔ ညေန(၄:၃၀) မွာ
အဲ့ဒီေဆးရုံရဲ႔ (ICU) ဆိုတဲ့အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္မွာဘဲ အသက္ေပ်ာက္ခဲ႔ရပါတယ္ ။
ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ တစ္လေက်ာ္
ရွိသြားေပမဲ႔ သူဆံုးခါနီး ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္နဲ႔ (၂၉)ရက္ေန႔ေတြမွာ
ဒီေဆးရုံေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ခါးသီးစြာေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ႔ရတဲ႔ အေျခအေနနဲ႔
အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုဘယ္လိုမွေျဖေျဖာက္မရႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ
သက္ဆိုင္သူအားလံုးကိုသိေစခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မရူးမတတ္ သိခ်င္ေနတဲ႔အခ်က္က ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ
ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာ
လူ႔ေလာကၾကီးကေနထြက္ခြာသြားခဲ႔တာလဲဆိုတာ သူမဆံုးခင္အခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာ
သူ႔ကို ကုသေပးေနၾကတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြထဲက
တစ္ေယာက္ေလာက္လဲျဖစ္ျဖစ္ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး သူဟာဘာေၾကာင့္
ကုလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကို ေျပာေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔
အေနနဲ႔
နည္းနည္းေလးေတာ့ ေျဖသိမ္႔ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
အခုကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးခါနီးမွာ ေဆးရုံျပန္တတ္ရတာ ဒုတိယအၾကိမ္ပါ ၊
ပထမအၾကိမ္က ေအာက္တိုဘာလ (၂၃) ရက္ကေန ႏို၀င္ဘာလ
(၁၁) ရက္ေန႔ထ ရက္ႏွစ္ဆယ္တိတိၾကာခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဒီအတြင္းမွာ
သူ႔တို႔ကုသေပးေနတဲ့သမားေတာ္ၾကီးသံုးေယာက္ပါ ၊အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္
ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္နဲ႔
ေသြးအထူးကုသမားေတာ္ၾကီးေတြပါ ၊ ကၽြန္မ
အမ်ိဳးသားမွာေသြးေလးဘက္နာေရာဂါရွိတဲ့အတြက္
အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္နဲ႔ ကုသေနတာတစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အခုေဆးရုံတတ္ရမဲ႔
အေျခအေနေၾကာင့္ သူနဲ႔သြားျပတဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မတို႔
လူနာရွင္ေတြဘက္ကကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ ေဆးရုံကအစ ကိုယ္ကုခ်င္တဲ့သမားေတာ္အထိ
ဘာတစ္ခုမွေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ဒီေဆးရုံမွာ
မတင္ခ်င္လို႔တျခားေဆးရုံမွာ တင္ဖို႔ေျပာေပမဲ႔ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္က
လက္မခံလို႔ သူတို႔တင္ခိုင္းတဲ့ေဆးရုံမွာဘဲတင္ခဲ့ရၿပီး
သူတို႔ေဆးရုံမွာရွိတဲ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ေပးတဲ့သမားေတာ္ေတြနဲ႔သာ
ကုခဲ႔ရတာပါ ၊ ကၽြန္မတို႔မွာ ကိုယ့္လူနာဘာျဖစ္မွန္း မသိရဘဲ
အဆုတ္သမားေတာနဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ေရာက္လာမွ အဆုတ္နဲ႔ေသြးထဲမွာ
ျပႆနာရွိမွန္းသိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လူနာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔
လူနာရွင္ေတြဆိုၿပီ အရမ္းကိုယံုၾကည္အားကိုးခဲ့ပါတယ္ ၊ ဒီလိုနဲ႔ေဆးရုံမွာ
ရက္ႏွစ္ဆယ္ၾကာၿပီ ႏို၀င္ဘာလ (၁၁) ရက္ေန႔မွာ
ဆရာ၀န္သံုးေယာက္စလံုးက လူနာသက္အႏၱာရယ္ မရွိေတာ့လို႔ ေဆးရုံက
ဆင္းခြင့္ျပဳလိုက္တာကို ယံုၾကည္မိၿပီးလူနာကို အိမ္ျပန္ေခၚခဲ့မိတာ
ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အမွားလားလို႔ေျဖမရႏိုင္ေအာင္ ေနာင္တရေနခဲ့ပါတယ္ ။
ဒီအျဖစ္မ်ိဳးၾကံဳရမွာစိုးလို႔ လူနာကိုေဆးရုံက မဆင္းေစခ်င္ေသးလို႔
လူနာရဲ႔ အဆုတ္ထဲမွာ တီဘီျဖစ္ေနလို႔တီဘီေဆးကိုေျခာက္လေသာက္ရမယ္ဆိုၿပီ
ကုသေပးေနတဲ့ ရင္ေခါင္းသမားေတာ္ထံကို
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ဖုန္းဆက္ၿပီ လူနာကိုေဆးရုံမွာ
ပိုစိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္ထိထားခ်င္လို႔ လူနာေဆးရုံက
မဆင္းႏိုင္ေအာင္ေျပာေပးဖို႔
ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ေျပာခဲ့တဲ႔ လူနာရွင္ကၽြန္မရဲ႔ စကားကို
လံုး၀လစ္လ်ဴရႈၿပီး လူနာကိုေဆးရုံက ဆင္းေစခဲ့ပါတယ္။
ေရွ႔ရက္က ေျပာခဲ့တဲ့ သမားေတာ္သံုးေယာက္စလံုးရဲ႔
အသက္အႏၱာရယ္မစိုးရိမ္းရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စကားတာမွန္ခဲ့ရင္
လူနာဟာေဆးရု႔ေပၚမွာ
ဒီထက္ပိုၿပီးစိတ္ခ်ရတဲ႔ အေျခအေနထိေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ အခုေလာက္ထိျမန္ျမန္
ကၽြန္မတို႔ကို စြန္႔ခြာသြားရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေတြးမိၿပီး
ကၽြန္မတေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ခံစားေနရတာဟာ ဘယ္သူေၾကာင့္ပါလဲ ?
ေဆးရုံကဆင္းၿပီဆယ္႔ခုႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ၾကားထဲမွာ အဆုတ္ရဲ႔ အေျခအေနကို
တခါမွျပန္မစစ္ေဆးတာဟာ လူနာရဲ႔ေရာဂါအေျခအေနက သိပ္ကိုစိတ္ခ်ရတဲ႔
အေနအထားမွာရွိေနၿပီလို႔သတ္မွတ္ထားလို႔လား ?
ဒါမွမဟုတ္ကိုယ္႔ရဲ႕ ကုသခ်က္ဟာအရမ္းမွန္ကန္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို
ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲထားတာလား ? လူနာဟာတီဘီေရာဂါအမွန္တကယ္
မဟုတ္ဘဲ တီဘီေဆးကိုေသာက္ေနရလို႔
အခုေလာက္ျမန္ျမန္အေျခအေနဆိုးရြားသြားတာလား? တီဘီပိုးမေတြ႔ေပမဲ႔
ေရြးစရာလမ္းမရွိလို႔
တီဘီေဆးကိုဘဲေသာက္ရမယ္လို႔ေျပာသြားတဲ႔ ဒီသမားေတာ္ရဲ႔
စကားကိုကၽြန္မအခုထိၾကားေယာင္ေနတုန္းပါဘဲ။
ဒါေၾကာင့္မို႔လူနာကို ဒုတိယအၾကိမ္
သူမကိုယ္တိုင္ေဆးရုံျပန္တတ္ခိုင္းခဲ့ေပးမဲ႔ လူနာအသက္
ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ထိတခ်က္မွ လွည့္မၾကည္႔ဘဲ
ပစ္ထားခဲ့တာဟာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ? ဘယ္သူမွာတာ၀န္ အရွိဆံုးလဲဆိုတာ
သူမကိုယ္တိုင္လဲသိေနမွာပါ ။ကၽြန္မရဲ႕ ေမးခြန္းကိုေျဖဖို႔သက္ဆိုင္ရာ
သမားေတာ္မွာ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ရွိေနလိမ္႔မယ္လို႔ထင္ပါတယ္ ။
ေဆးရုံကဆင္းၿပီ တစ္ပတ္အၾကာ (၁၈.၁၁.၂၀၁၀)ေန႔မွာ
အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္နဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ခ်ိန္းထားတဲ့
အတြက္သြားျပန္ျပခဲ့ပါတယ္ ၊အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိ သမားေတာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက
လူနာမွာစိုးရိမ္ရတဲ႔ အေျခအေနရွိတယ္လို႔လံုး၀မေျပာခဲ႔ပါဘူး။
လူနာကလဲအိမ္မွာစိုးရိမ္းရေလာက္ေအာင္ ထူးျခားတဲ့ လကၡဏာမျပေတာ့
ကၽြန္မတို႔လဲ သိပ္မစိုးရိမ္ခဲ့ပါဘူး ၊ ဒီလိုဆရာ၀န္ေတြကိုဘဲ
ယံုၾကည္ထားမိတာဟာလဲ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အမွားလားလို႔
ေတြးၿပီးေျဖမရႏိုင္ေအာင္ခံစားေနရပါတယ္။
ကၽြန္မအခုေနာက္ဆံုးေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ လူနာေဆးရုံကဆင္းၿပီး (၁၇)
ရက္အၾကာမွ အဆုတ္သမားေတာ္ကျပန္ျပဖို႔ခ်ိန္းတဲ့
ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ကေန လူနာဆံုးတဲ႔ ႏို၀င္ဘာ (၂၉) ရက္ညေန႔
(၄:၃၀) အခ်ိန္ထိခါးသီးစြာၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔
အျဖစ္အပ်က္ေတြပါဘဲ ၊ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ေဆးရုံေရာက္မွ လူနာရဲ႕
အဆုတ္ကို ဓာတ္မွန္ျပန္ရုိက္ၿပီး အဆုတ္သမားေတာ္ကို
ျပေတာ့မွ အဆုတ္ရဲ႕အေျခအေနကအရမ္းစိုးရိမ္ရလို႔ ေဆးရုံျပန္တင္ခိုင္ပါတယ္။
ႏွလံုးအေျခအေနလဲမေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး ႏွလံုးအထူးကုသမားေတာ္ကို
လာၾကည့္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္ ၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဟာ ကၽြန္မတို႔
အေရးေပၚခန္းမွာဘဲရွိေနေသးတာပါ ၊ ညေန (၅:၀၀) ေလာက္မွ
ေလးထပ္မွာအထူးခန္းရလို႔
လူနာကို အခန္းထဲ ေရႊ႔ေပးခဲ့ပါတယ္ ၊ဒီအခန္းမွာ လူနာဟာ (၁၈:၀၀)
နာရီေလာက္ေနခဲ့ရေပမဲ့ ႏွလံုးသမားေတာ္ အပါအ၀င္ကၽြန္မတို႔ လူနာကို
ကုေပးဖို႔ယံုၾကည္ အားကိုးစြာ အပ္ႏွံထားတဲ႔ သမားေတာ္ေလးေယာက္စလံုး
အရိပ္ေတာင္မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ On Call ေခၚေပးခိုင္းလဲ တစ္ေယာက္မွ
ေရာက္မလာၾကပါဘူး၊ လူနာဟာ တညလံုးမ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ မလႈပ္မယွက္
ၿငိမ္ေနတာကို ဘာျဖစ္လို႔ဒီလို ျဖစ္ေနတာလဲလို႔ လာၾကည့္တဲ႔
(MO)ေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္ေ၀ဒနာ
ရွင္ေတြဟာဒီလိုဘဲျဖစ္တတ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္၊
ကၽြန္မတို႔ကလဲဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွမၾကံဳဘူးေတာ့
သူတို႔ေျပာတာကိုဘဲယံုၾကည္ေနခဲ့မိပါတယ္ ၊ ေနာက္ဒီေဆးရုံကေတာ္တယ္လို႔
သတ္မွတ္ထားၿပီးေခၚေပးတဲ့ အသက္ေျခာက္ဆယ္ရွိ ေမွာ္ဘီမွာ
ေနတဲ့အမ်ိဳးသားသူနာျပဳက မနက္ (၅:၀၀) မွာထၿပီး လူနာကို အတင္းထထိုင္ခိုင္း
ေရပတ္အတင္းတိုက္ေပး လူနာကိုအတင္လႈပ္ခိုင္းပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လူနာရွင္က တားတာလဲမရပါဘူး ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ
လူနာကစကားေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေျပာႏိုင္ေတာ့တဲ႔အေျခအေနပါ ၊
ဒီအေျခအေနကို တစ္ညလံုးေတြ႔ျမင္ေနရက္နဲ႔ သူနာျပဳတစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီး
ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို
ဒီလိုပံုမ်ိဳးလုပ္သင့္ပါရဲဲ႕လား ? ဒီေဆးရုံရဲ႕
တာ၀န္ရွိသူေတြဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါ ၊ လူနာဟာ ေဆးရုံေရာက္ၿပီေနာက္ေန႔ ႏို၀င္ဘာလ
(၂၉) ရက္
မနက္ (၁၁:၀၀) နာရီ အေရာက္မွာ လူနာရဲ႔အရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ႔အေျခအေနေၾကာင့္
ဘယ္သမားေတာ္ကိုမွ အားကိုးေမွ်ာ္လင့္လို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူး
ဆိုတာသိလိုက္ရတဲ႔အတြက္ ဒီေဆးရုံရဲ႕ (ICU)လို႔ေခၚတဲ႔ အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္ကို
ပို႔ၿပီအဲ႔ဒီမွာရွိတဲ့ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္ရဲ႔ လက္ထဲကိုဘဲ
ကိုယ့္လူနာကိုအပ္လိုက္ရပါတယ္ ၊ (ICU) ေရာက္မွ အဲဒီက ဆရာ၀န္ေတြေျပာလို႔
ကိုယ့္လူနာဟာတစ္ညလံုးမ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတာဟာ
သတိလစ္ေနမွန္းသိလိုက္ရတာပါ ၊ လူနာဟာတစ္ညလံုးသတိလစ္လိုက္ ျပန္လည္လာလိုက္
ျဖစ္ေနတာပါ ၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးကို
ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုးေဆးပညာေတြသင္ယူခဲ႔တဲ့ဆရာ၀န္ေတြ တကယ္ဘဲမသိတာလား ?
ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကိုဘာျဖစ္လို႔ အမွန္တိုင္းမေျပာေပးႏိုင္တာလဲ?
(ICU) ေရာက္ေတာ့ လူနာကိုတပ္ေပးထားတဲ႔စက္တစ္လံုးကမမွန္ဘူးတဲ႔ ပ်က္ေနတာတဲ႔၊
ဒါသူတို႔ဆရာ၀န္အခ်င္းခ်င္းေျပာလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၾကားၿပီ
ေတာ္ေတာ္ကိုတုန္လႈပ္သြားမိပါတယ္ ။(ICU)ဆိုတာ လူနာေတြအရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ႔
အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီးေပးမွထားရတဲ႔ေနရာပါ ။
ဒီလိုေနရာမွာ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါရဲ႔လား ? လူနာဟာ (ICU) ေရာက္ၿပီး
ငါးနာရီေက်ာ္ၾကားမွ အသက္ထြက္သြားတာပါ။
အဲဒီ အခ်ိန္ထိဘယ္သမားေတာ္တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာခဲ႔ပါဘူး ၊
ဘာျဖစ္လို႔မလာၾကတာလဲ ? လူနာဟာကလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကို
ၾကိဳသိေနခဲ႔ရင္ေတာင္ လူနာရွင္ေတြကို တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာျပၿပီး
ႏွစ္သိမ့္ေပးသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္ ။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္
ကၽြန္မတို႔က သမားေတာ္ေတြကိုအခမဲ႔ ကုခိုင္တာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး ၊ သက္ဆိုင္ရာ
ေဆးရုံနဲ႔သမားေတာ္ေတြ ေတာင္းသေလာက္ေပးၿပီး
အားကိုးတၾကီးနဲ႔ကိုယ့္လူနာကို အပ္ခဲ႔တာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔မ်ားလူနာနဲ႔လူနာရွင္ေတြကို ဒီေလာက္ထိမေထမဲ႔ျမင္ျပဳၿပီ
လစ္လ်ဴရႈထားခဲ႔ၾကတာလဲ?
လူနာဟာ ကုမရႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကို
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပသင့္တာေပါ့ ။ အခု သမားေတာ္ေတြရဲ႔
လုပ္ရပ္ဟာ ကိုယ္ကုသေပးေနတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို ပစ္ထားခဲ့တာ
သိပ္ရက္စက္ရာက်ေနတယ္လို႔မ်ား မေတြးမိဘူးလား? ကၽြန္မအခု
ဒီကေနေမးေနတာကို သက္ဆိုင္ရာ ေဆးရုံက တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ
သမားေတာ္ေတြသိၾကမွာပါ ၊ ကၽြန္မဒီကေနတင္ျပတာေတြက
ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ
ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ႔ဆႏၵမရွိပါဘူး ၊ လူနာရွင္ေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ကို
သက္ဆိုင္သူေတြ သိေစခ်င္ရုံပါ။
ကၽြန္မေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာက သမားေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး မိမိတို႔ကို
အားကိုးယံုၾကည္ၿပီး ကိုယ့္အသက္ကို အပ္ထားတဲ့လူနာေတြကို
အခ်ိန္နည္းနည္းေပးၿပီ ဂရုစိုက္အေလးထားေပးမယ္ဆိုရင္ လူနာေတြကိုယ္စား
ကၽြန္မသမားေတာ္ၾကီးအားလံုးကို အၿမဲေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ ။
ဒီႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ အထူးကုေဆးရုံမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔
သမားေတာ္မ်ားလံုးလူနာ နဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္
ထားေပးႏိုင္ၾကပါေစ ။
Tuesday, January 18, 2011
မဂၤလာေဆာင္
ခုတေလာ ေရပန္းစားေနတဲ့ ေျပတီဦးနဲ႕ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ တုိ႕ကုိ MRTV-4 မွာ ၾကည့္ျဖစ္သြားတယ္။
အပ်ိဳေလးေတြေတာ့ မသိဘူး အရြယ္လြန္ေနတဲ့ ကၽြန္မေတာင္ မဂၤလာေဆာင္ဆုိတာကုိ
ျပန္စိတ္၀င္စားလာေစတယ္။
ပုိစိတ္၀င္စားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အင္တာနက္မွာဖတ္လုိက္မိတာ
လက္၀တ္ရတနာမွာ စိန္အလုံး(5000)ေလာက္ပါတယ္ဆုိတာဘဲ။
ရတနာဆုိင္ေတြက ဆင္တာပါ။
ရတနာဆုိတာ မဂၤလာရွိတာမွန္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ sedona မွာလုပ္တဲ့ပြဲမွာ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ ခန္းမထဲမ၀င္ခင္မွာ
အျပာေရာင္၀တ္ေတြနဲ႕ လုံျခဳံေရးအေစာင့္ေတြကုိေတြ႕လုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့
သတုိ႕သမီးကုိယ္စား စိတ္မသက္သာေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ျပီး ေကာလဟာလသတင္းတစ္ခုက ေျပတီဦးက သိန္းကုိးေထာင္ ၾကိဴယူျပီး
မဂၤလာေဆာင္လုိက္တယ္ဆုိတာပါဘဲ။
ေအာ္ သတုိ႕သားလဲ အေတာ့္ကုိ က်ိဳးစားရတာပါလား။
အင္း ... အားက်စိ္တ္ေတြေတာ့ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ အားက်စရာတခုက ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။
ရုံးက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕သမီး မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္ပါတယ္။
ေနရာက ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲက ဂ်ပ္ဆင္မွာပါတဲ့။
သူတုိ႕ေတြက ခရစ္ယာန္ေတြမို႕ပါ။
ဂ်ပ္ဆင္ထဲမွာ သူတုိ႕ဘာသာအရ ေကာင္းခ်ီးေတြယူျပီး
ဂ်ပ္ဆင္လမ္းမေဘး ျမက္ခင္းမွာ ခုံေတြခ်ျပီး
ေထာပတ္ထမင္းနဲ႕ဧည့္ခံပါတယ္။
လူေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႕
စားလုိက္ၾကတာ
ခရစ္ယာန္ေတြဆုိေတာ့ သူတုိ႕တီး၀ုိင္းနဲ႕ ဆုိခ်င္တဲ့လူေတြ ဆုိေနၾကတာ
မဂၤလာေဆာင္ဆုိတာေတာင္ ေမ့သြားျပီး
တကၠသုိ္လ္ေနတုန္းက ထမင္းစားပြဲေတြဆီကုိ စိတ္ျပန္ေရာက္သြားေစပါတယ္။
အဲဒါေတြကုိ ခ်မ္းခ်မ္းက အသိေပးလုိက္ပါတယ္။
တကယ္ဆုိ အခ်စ္ဘဲ လုိတယ္တဲ့။
ဒါေပမဲ့ အသိေနာက္က်သြားပါျပီ။
အပ်ိဳေလးေတြေတာ့ မသိဘူး အရြယ္လြန္ေနတဲ့ ကၽြန္မေတာင္ မဂၤလာေဆာင္ဆုိတာကုိ
ျပန္စိတ္၀င္စားလာေစတယ္။
ပုိစိတ္၀င္စားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အင္တာနက္မွာဖတ္လုိက္မိတာ
လက္၀တ္ရတနာမွာ စိန္အလုံး(5000)ေလာက္ပါတယ္ဆုိတာဘဲ။
ရတနာဆုိင္ေတြက ဆင္တာပါ။
ရတနာဆုိတာ မဂၤလာရွိတာမွန္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ sedona မွာလုပ္တဲ့ပြဲမွာ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ ခန္းမထဲမ၀င္ခင္မွာ
အျပာေရာင္၀တ္ေတြနဲ႕ လုံျခဳံေရးအေစာင့္ေတြကုိေတြ႕လုိက္ရခ်ိန္မွာေတာ့
သတုိ႕သမီးကုိယ္စား စိတ္မသက္သာေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ျပီး ေကာလဟာလသတင္းတစ္ခုက ေျပတီဦးက သိန္းကုိးေထာင္ ၾကိဴယူျပီး
မဂၤလာေဆာင္လုိက္တယ္ဆုိတာပါဘဲ။
ေအာ္ သတုိ႕သားလဲ အေတာ့္ကုိ က်ိဳးစားရတာပါလား။
အင္း ... အားက်စိ္တ္ေတြေတာ့ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ အားက်စရာတခုက ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။
ရုံးက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕သမီး မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္ပါတယ္။
ေနရာက ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲက ဂ်ပ္ဆင္မွာပါတဲ့။
သူတုိ႕ေတြက ခရစ္ယာန္ေတြမို႕ပါ။
ဂ်ပ္ဆင္ထဲမွာ သူတုိ႕ဘာသာအရ ေကာင္းခ်ီးေတြယူျပီး
ဂ်ပ္ဆင္လမ္းမေဘး ျမက္ခင္းမွာ ခုံေတြခ်ျပီး
ေထာပတ္ထမင္းနဲ႕ဧည့္ခံပါတယ္။
လူေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႕
စားလုိက္ၾကတာ
ခရစ္ယာန္ေတြဆုိေတာ့ သူတုိ႕တီး၀ုိင္းနဲ႕ ဆုိခ်င္တဲ့လူေတြ ဆုိေနၾကတာ
မဂၤလာေဆာင္ဆုိတာေတာင္ ေမ့သြားျပီး
တကၠသုိ္လ္ေနတုန္းက ထမင္းစားပြဲေတြဆီကုိ စိတ္ျပန္ေရာက္သြားေစပါတယ္။
အဲဒါေတြကုိ ခ်မ္းခ်မ္းက အသိေပးလုိက္ပါတယ္။
တကယ္ဆုိ အခ်စ္ဘဲ လုိတယ္တဲ့။
ဒါေပမဲ့ အသိေနာက္က်သြားပါျပီ။
Subscribe to:
Posts (Atom)