အဆုတ္အားနည္းသူတစ္ေယာက္က ေလ၀၀ရႈဘုိ႕လိုတယ္။
ေလ၀၀ ရႈခြင့္မရလုိ႕လဲ အဆုတ္အားနည္းတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္ခြင့္မရတဲ့အေျခအေန
အပစ္တင္အေရာင္ေတြလႊမ္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မ်က္လုံးေတြကိုေရွာင္ဘုိ႕
ေနရာမရွိတဲ့အခါမွာ
လူေတြရဲ႕ျမင္ကြင္းကေပ်ာက္ကြယ္ဘို႕ ေစာင္ကိုေခါင္းမူးျခဳံအိပ္ရာက
ေလ၀၀ရႈခြင့္မရတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ေ၀ဒနာေတြေပါ့။
ေလရဘုိ႕အတြက္ ေလ၀င္ႏိုင္တဲ့ ျပတင္းေပါက္လုိတယ္။
ျပတင္းေပါက္ကုိ မက္ေမာတဲ့လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕
အ၀င္အထြက္တံခါးတစ္ခုဘဲအေပါက္ပါတဲ့အေဆာင္ခန္းကေလးကုိ
ခဏတုိင္းအမွတ္ရမိေသးတယ္။
အဲဒီအခန္းက ေလ၀င္ေပါက္သာမရွိတာ ကာထားတာက အထပ္သားမုိ႕
ေဘးအခန္းေတြရဲ႕ဆူညံသံေတြကေတာ့ အတားအဆီးမရွိ အျမဲ၀င္၀င္လာတယ္
ေလ၀င္ေပါက္မရွိတဲ့အေဆာင္ခန္းေလးရဲ႕ေရွ႕မွာေတာ့ ေလေတြတ၀ူး၀ူးတုိက္ေနတဲ့
လိပ္ျပာကန္ရွိတယ္
အဲဒီကန္ေဘးသြားျပီးေလရႈတာေပါ့။
မသိစိတ္က ျပတင္းေပါက္ကုိ စြဲလန္းေနတာျဖစ္မယ္
ကုိတာ ရဲ႕ ျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္သူရဲ႕စိတ္ကူးမ်ား စာအုပ္ကုိ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။
ျပတင္းေပါက္ရွိမွ ေလ၀င္ႏိုင္သလုိ ျပတင္းေပါက္ကေနၾကည့္မွ
တကယ့္အျပင္ေလာကရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျမင္ႏိုင္မယ္ေလ။
ခုေတာ့ ျပတင္းေပါက္ (9)ေပါက္နဲ႕ ၀ရံတာ (2)ခုကုိ ရတယ္။
ဒါေပမဲ့ ျပင္ပက၀င္လာတဲ့ေလကုိဘဲ လုိခ်င္တာမုိ႕ အျခားအရာေတြကုိကာကြယ္ဘုိ႕
သံပန္းတပ္ဦးမွ ဆုိတဲ့အေတြးက ေရာက္လာတယ္။
မဆုံးႏိုင္တဲ့ ဘ၀လုိအပ္ခ်က္ေတြေပါ့။
အဲဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြကုိ ျဖည့္ဘုိ႕
Air Condition ဖြင့္ထားတဲ့ မွန္လုံအခန္းထဲမွာ
ဘ၀တ၀က္ကုိေပးေနရတယ္။
စိတ္မြမ္းၾကပ္မႈေတြနဲ႕ေပါ့။
တေန႕မွာေတာ့ ေလတဟူးဟူးတုိက္ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ
ဖ်ာကေလးခင္းျပီး စာအုပ္ကေလးေဘးခ် အိပ္ႏိုင္ရမယ္လုိ႕ အားတင္းရင္း.............
Wednesday, October 19, 2011
Tuesday, September 27, 2011
ဘူတန္ နဲ႕ အေမရိကန္
ျပည္တြင္းမွာ တလ ေဒၚလာ 2000 ေလာက္ရေနတဲ့ ကၽြန္မ မတ္ က ဒီမနက္ေမးတယ္။
အလုပ္ခ်ိန္ျပင္ပနဲ႕ ပိတ္ရက္ေတြမွာ အပုိ၀င္ေငြရေအာင္ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲတဲ့။
ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖလုိက္တယ္။
ပုိမရွာခ်င္နဲ႕ ေလွ်ာ့သုံးၾကလုိ႕။
တလ (15)သိန္းေလာက္ ၀င္ေငြရွိေနတဲ့ မိသားစု(4)ေယာက္ဘ၀မွာ
ေငြထပ္ရွာခ်င္ေသးသတဲ့။
ဘူတန္ႏိုင္ငံကုိ ကၽြန္မက စိတ္၀င္စားေနတာၾကာျပီ။
ဘုရင္ကေလးေခ်ာတာ ပညာတတ္တာလဲ ပါတာေပါ့။
ကၽြန္မ သူေဌးကေတာ့ အေမရိကန္ကုိ စိတ္၀င္စားသတဲ့။
လုိင္းမတူပုံမ်ား။
ဘဏ္ေခ်းေငြကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးတုိင္း အျမဲၾကားရတဲ့စကားတခုရွိတယ္။
အေမရိကန္လုိ အေၾကြးထူတာ ကိစၥမရွိပါဘူးတဲ့။
သူ႕ကုိယ္သူ အားတင္းတဲ့စကားလုံးလားေတာ့ မသိဘူး။
ကၽြန္မကေတာ့ GDP Gross Domestic Product ကုိ အလုပ္သေဘာမွတ္ထားတာ။
တကယ္စိတ္၀င္စားတာက GNH Gross National Happiness ပါ။
ခ်မ္းသာတဲ့လူတုိင္း မေပ်ာ္ပါဘူး။
ကၽြန္မတုိ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ခ်မ္းသာျပီးမေပ်ာ္တဲ့လူေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ။
ဘူတန္ စဥ္းစားတဲ့ (4)ခ်က္ကုိ ၾကိဳက္တယ္။
(1) သာတူညီမွ်တဲ့ စီးပြားေရး
(2) သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈ
(3) ယဥ္ေက်းမႈ ထိန္းသိမ္းမယ္
(4) ေကာင္းစြာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မယ္ တဲ့........
သူတုိ႕ကေတာ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြမုိ႕ အားလုံးအတြက္ စဥ္းစားၾကတာေပါ့။
ကၽြန္မကေတာ့ သာမန္စာရင္းကိုင္ကေလးဆုိေတာ့
ကုိယ့္ဘ၀တခု ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ေလးအတြက္ဘဲ စဥ္းစားႏိုင္တာေပါ့။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေကာင္းစြာစီမံႏိုင္မႈက အေရးၾကီးဆုံးမုိ႕
ဘူတန္ စတုိင္ နဲ႕ ဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္သြားေတာ့မယ္။
Friday, September 16, 2011
လူရာ၀င္ျခင္း
Unlimited Wants ဆုိတဲ့စကားကုိ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္တက္တုန္းက စသိခဲ့ရတာ
လူရဲ႕လုိအင္ဆႏၵေတြက အကန္႕အသတ္မရွိဘူးတဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ ေလာဘရဲ႕သားေကာင္ေတြမုိ႕
လူတုိင္းမွာ လုိအင္ေတြရွိေနတယ္။
ဒါကုိရရင္ေတာ့ ေပ်ာ္မွာလုိ႕ ထင္ခဲ့တယ္။
ဒါကုိရျပီးေတာ့လဲ ခဏေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုကုိ လုိခ်င္ျပန္တာပါဘဲ။
ကၽြန္မလဲ ေလာဘသားထဲက တစ္ေယာက္မို႕ အတူတူပါ။
စာေတြထဲမွာေတာ့ စိတ္လုိအင္ေတြ အဆင့္ဆင့္ျမင့္တက္လာတာကုိ ဖတ္ဖူးတယ္။
စား၀တ္ေနေရးကေတာ့ လူတုိင္းရဲ႕အေျခခံလုိအင္ေပါ့။
ျပည့္စုံျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လုိအင္ေတြက ျမင့္ျမင့္လာတယ္ေျပာတယ္။
အဲဒီထဲကမွ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားတာက အသိအမွတ္ျပဳမႈလုိအင္ ပါ၊
လူေတြက တခုခုကုိစဥ္းစားရင္ ကုိယ္ၾကိဳက္လုိ႕ ဆုိတာထက္
အျခားလူေတြၾကိဳက္တာကုိ ပုိဦးစားေပးတာေတြ႕ရတယ္။
လူေတြကဲ့ရဲ႕ပစ္တင္ခံရမွာကုိေၾကာက္တယ္။
ဘုန္းၾကီးတပါးေဟာတာ ၾကားဘူးတယ္။
ကုိယ့္ဘ၀က သူမ်ား ပါးစပ္ဖ်ားမွာ အဆုံးမသတ္သြားေစနဲ႕တဲ့။
ပစ္တင္ေ၀ဖန္ခံရတဲ့အခါတိုင္းအားတင္းခဲ့ရတယ္။
တုိ႕ဘုရားေတာင္ အပစ္တင္ခံရတာရွိေသးတာဘဲလုိ႕ေပါ့။
အဲဒါေတြကုိ စဥ္းစားျဖစ္တာ အေၾကာင္းတခုရွိတယ္။
မေန႕က ကၽြန္မတုိ႕ လုပ္ငန္းအုပ္စုထဲက GM တစ္ေယာက္ ရုံးမွာ သတိလစ္ျပီး လဲက်သြားတယ္။
လြန္ခဲ့တ့ဲရက္ပိုင္းက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ လုပ္တဲ့ Product show ပြဲတခုအတြက္
စိတ္အားကုန္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ရလာဒ္ဘဲ။
သူအလုပ္လုပ္ေနတာ သူ႕သမီးေလးဂုဏ္ရွိဘုိ႕တဲ့။
အေထြေထြမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးဆုိတဲ့ ဂုဏ္ရွိေစခ်င္တာတဲ့။
သူေငြအတြက္ဆုိရင္ေတာ့ အိမ္ကကားကုိ taxi ထြက္ေမာင္းခ်င္တယ္တဲ့။
unlimited wants ေတြ ကုိျဖည့္ဘုိ႕အတြက္ က်ိဳးစားရင္း သူလဲသြားတာေလ။
ကၽြန္မလဲ ဒီေလာကသားထဲက တစ္ေယာက္ပါ လုပ္ငန္းရဲ႕ေတာင္းဆုိမႈ
BOD အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ unlimited wants ေတြကုိ ျဖည့္ေနရတာပါဘဲ။
တကယ္ေတာ့ လူတုိင္းမွာ အတုိင္းအတာေတြရွိေနပါတယ္။
တခါတေလမွာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကုိ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႕
ရဲရဲတင္းတင္းေျပာဘုိ႕ သတၱိေမြးရပါမယ္။
အဲဒီသတၱိနဲ႕အတူ သူတုိ႕ဆီက ရမဲ့ အခြင့္အေရးဆုိတာကုိ လစ္လ်ဴရႈႏိုင္ရပါမယ္။
ရရွိထားတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႕ညီမွ်ေအာင္ လုပ္ဘုိ႕တာ၀န္ရွိပါတယ္။
ဒါေတြကုိ အခ်ိဳးညီေအာင္ ခ်ိန္ဆ တတ္ဘုိ႕ေတာ့
ကၽြန္မတုိ႕ အေတာ္ေလးက်ိဳးစားရပါဦးမယ္။
ခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့
အသိအမွတ္ျပဳမႈလုိအင္ေတြအတြက္
ခပ္ၾကမး္ၾကမ္းေျပာရရင္ လူရာ၀င္ခ်င္တာေတြအတြက္
ကၽြန္မတုိ႕ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ကုိယ္ပုိင္ဘ၀နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ
ေပ်ာက္ကြယ္ေနပါတယ္။
လူရဲ႕လုိအင္ဆႏၵေတြက အကန္႕အသတ္မရွိဘူးတဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ ေလာဘရဲ႕သားေကာင္ေတြမုိ႕
လူတုိင္းမွာ လုိအင္ေတြရွိေနတယ္။
ဒါကုိရရင္ေတာ့ ေပ်ာ္မွာလုိ႕ ထင္ခဲ့တယ္။
ဒါကုိရျပီးေတာ့လဲ ခဏေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုကုိ လုိခ်င္ျပန္တာပါဘဲ။
ကၽြန္မလဲ ေလာဘသားထဲက တစ္ေယာက္မို႕ အတူတူပါ။
စာေတြထဲမွာေတာ့ စိတ္လုိအင္ေတြ အဆင့္ဆင့္ျမင့္တက္လာတာကုိ ဖတ္ဖူးတယ္။
စား၀တ္ေနေရးကေတာ့ လူတုိင္းရဲ႕အေျခခံလုိအင္ေပါ့။
ျပည့္စုံျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လုိအင္ေတြက ျမင့္ျမင့္လာတယ္ေျပာတယ္။
အဲဒီထဲကမွ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားတာက အသိအမွတ္ျပဳမႈလုိအင္ ပါ၊
လူေတြက တခုခုကုိစဥ္းစားရင္ ကုိယ္ၾကိဳက္လုိ႕ ဆုိတာထက္
အျခားလူေတြၾကိဳက္တာကုိ ပုိဦးစားေပးတာေတြ႕ရတယ္။
လူေတြကဲ့ရဲ႕ပစ္တင္ခံရမွာကုိေၾကာက္တယ္။
ဘုန္းၾကီးတပါးေဟာတာ ၾကားဘူးတယ္။
ကုိယ့္ဘ၀က သူမ်ား ပါးစပ္ဖ်ားမွာ အဆုံးမသတ္သြားေစနဲ႕တဲ့။
ပစ္တင္ေ၀ဖန္ခံရတဲ့အခါတိုင္းအားတင္းခဲ့ရတယ္။
တုိ႕ဘုရားေတာင္ အပစ္တင္ခံရတာရွိေသးတာဘဲလုိ႕ေပါ့။
အဲဒါေတြကုိ စဥ္းစားျဖစ္တာ အေၾကာင္းတခုရွိတယ္။
မေန႕က ကၽြန္မတုိ႕ လုပ္ငန္းအုပ္စုထဲက GM တစ္ေယာက္ ရုံးမွာ သတိလစ္ျပီး လဲက်သြားတယ္။
လြန္ခဲ့တ့ဲရက္ပိုင္းက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ လုပ္တဲ့ Product show ပြဲတခုအတြက္
စိတ္အားကုန္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ရလာဒ္ဘဲ။
သူအလုပ္လုပ္ေနတာ သူ႕သမီးေလးဂုဏ္ရွိဘုိ႕တဲ့။
အေထြေထြမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးဆုိတဲ့ ဂုဏ္ရွိေစခ်င္တာတဲ့။
သူေငြအတြက္ဆုိရင္ေတာ့ အိမ္ကကားကုိ taxi ထြက္ေမာင္းခ်င္တယ္တဲ့။
unlimited wants ေတြ ကုိျဖည့္ဘုိ႕အတြက္ က်ိဳးစားရင္း သူလဲသြားတာေလ။
ကၽြန္မလဲ ဒီေလာကသားထဲက တစ္ေယာက္ပါ လုပ္ငန္းရဲ႕ေတာင္းဆုိမႈ
BOD အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ unlimited wants ေတြကုိ ျဖည့္ေနရတာပါဘဲ။
တကယ္ေတာ့ လူတုိင္းမွာ အတုိင္းအတာေတြရွိေနပါတယ္။
တခါတေလမွာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကုိ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႕
ရဲရဲတင္းတင္းေျပာဘုိ႕ သတၱိေမြးရပါမယ္။
အဲဒီသတၱိနဲ႕အတူ သူတုိ႕ဆီက ရမဲ့ အခြင့္အေရးဆုိတာကုိ လစ္လ်ဴရႈႏိုင္ရပါမယ္။
ရရွိထားတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႕ညီမွ်ေအာင္ လုပ္ဘုိ႕တာ၀န္ရွိပါတယ္။
ဒါေတြကုိ အခ်ိဳးညီေအာင္ ခ်ိန္ဆ တတ္ဘုိ႕ေတာ့
ကၽြန္မတုိ႕ အေတာ္ေလးက်ိဳးစားရပါဦးမယ္။
ခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့
အသိအမွတ္ျပဳမႈလုိအင္ေတြအတြက္
ခပ္ၾကမး္ၾကမ္းေျပာရရင္ လူရာ၀င္ခ်င္တာေတြအတြက္
ကၽြန္မတုိ႕ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ကုိယ္ပုိင္ဘ၀နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ
ေပ်ာက္ကြယ္ေနပါတယ္။
တကယ္ဆုိး၀ါးတဲ့
လူရာ၀င္ျခင္း
Monday, September 5, 2011
ေက်းဇူးတင္လႊာ
ဘေလာ့ေလး ျပန္ရွင္သန္ေအာင္ အခ်ိန္ေပးျပီးလုပ္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း
ခိုင္ခိုင္ညႊန္႕ကုိ ေက်းဇူးတင္စာေလးနဲ႕ ျပန္ဖြင္ပါတယ္။
ခိုင္ခိုင္ညႊန္႕ကုိ ေက်းဇူးတင္စာေလးနဲ႕ ျပန္ဖြင္ပါတယ္။
ထိပ္ဆံုးသို ့
တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ၿခံရံ
တစ္ေတာင္ဆံုးျပန္ေတာ့
တစ္လံုးက်န္ျပန္ေသးသမို ့
ဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏွိဳးလို ့ရယ္
ၾကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္။
ခါတေလ ပင္္ပန္းတာေၾကာင့္
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလား။
စခဲ့မိဟာေပါ့
တစ္ေန ့မွာ ဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ ့
စိတ္ႏြမ္း အသာေျဖဦး
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္
ငွက္ေတးကို အာရံုဆင္လို ့
မူတသြင္ အားသင္သစ္လိုက္ပါ့
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား။
ေငြတာရီ
Monday, August 22, 2011
Wednesday, May 4, 2011
မိုက္မဲျခင္း
ကၽြန္မရဲ႕ မုိက္မဲမႈေတြကုိ ဒီမနက္ ျပန္သုံးသပ္မိပါတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ က်ဳံးလုပ္လုိ႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ
ေနာက္ထပ္ လုပ္ႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ အသက္ငယ္တဲ့
အသစ္ေတြကုိ ထပ္တြဲေခၚရတာေပါ့။
ျပီးခဲ့တဲ့လက စျပီး အလုပ္၀င္တဲ့ ၀န္ထမ္း အငယ္တစ္ေယာက္က
ဖ်ားလုိ႕ ခြင့္တုိင္ပါတယ္။
ဒီမနက္ ရုံးျပန္တက္လာေတာ့ ကၽြန္မက ဘယ္လုိျဖစ္တာတုန္းလုိ႕
သတင္းေမးပါတယ္။
အဖ်ား 100ေလာက္ရွိေတာ့ ေမေမက ရုံးမသြားနဲ႕လုိ႕ေျပာတယ္တဲ့
ရုံးက အေ၀းၾကီး တခုခုဆုိ ျပန္ရလြယ္တာမဟုတ္ဘူးတဲ့။
ေအာ္ အသက္ 30ေက်ာ္ သမီးကုိ မူၾကိဳသြားသလုိ စိတ္ပူတယ္ ထင္ပါရဲ႕လုိ႕
ေတြးမိရင္းက အေတြးေတြက ဆက္သြားတယ္။
ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္းမွာ တာ၀န္ေက်ခ်င္စိတ္ေတြ သိပ္မ်ားတယ္
လစာအမ်ားၾကီးရဘုိ႕ ဆုိတာထက္ ကုိယ္လုပ္တတ္တာေတြကုိ မတြက္ကတ္ဘဲ
လုပ္ခဲ့သလုိ မလုပ္တတ္တာေတြကုိလဲ ေမးျပီး လုပ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေနခဲ့တယ္
အလုပ္ေလာဘတၾကီးေပါ့။
ျပီးခဲ့တဲ့ 4ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ဖ်ားတာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီ အဖ်ားက 103 / 104 လဲ
ထမင္းရည္နဲ႕ စြပ္ျပဳတ္ယူလာျပီး အလုပ္ကုိ လာခဲ့တယ္။
ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ လက္စ လက္န ေတြက မ်ားေတာ့ အျခားလူေတြကလဲ
တာ၀န္မခံခ်င္ေတာ့ ေနသာရဲ႕လားလုိ႕ ေမးရုံေမးၾကတာ
1990ခုႏွစ္ ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းတက္ေတာ့လဲ
လူက ပင္ပန္းျပီး အရမ္းကို အားနည္းေနတာ
ေက်ာင္းဆင္းပြဲ စစ္ေရးျပက်င့္ခါနီးမွာ သင္တန္းဆရာက
ေက်ာင္းဆင္းပြဲ မပါခ်င္တဲ့လူေတြ အျပင္ထြက္ႏိုင္တယ္လုိ႕ ေျပာေတာ့
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ရပ္ေနတဲ့ ျမက္ခင္းကုိ ငုံၾကည့္လုိက္တာ
ေျမၾကီးေတြက ေရြ႕ေနတယ္ေတာင္ ထင္လာတယ္
အမွန္က ကၽြန္မ အားနည္းျပီး မူးေနတာျဖစ္မယ္
ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲကေန အားတင္းလုိက္တယ္
ငါ့ေျခေထာက္နဲ႕ ငါေတာ့ ဒီကြင္းထဲကေန မထြက္သြားဘူး
သတိေမ့သြားလုိ႕ သူမ်ားက ထမ္းထုတ္သြားရင္သာရွိမယ္
အဲ့ ဂလုိ ရူးေၾကာင္မူးေၾကာင္အေတြးနဲ႕ သင္တန္းသူ ပထမဆု ကုိ ရသြားတယ္
ခု ႏွစ္ေပါင္း 20ေက်ာ္မွ ျပန္စဥ္းစားလုိက္ေတာ့
ကၽြန္မေလာက္မုိက္တဲ့လူ ရွိပါဦးမလား
စိုင္းထီးဆုိင္ရဲ ႕ ဥေပကၡာေလာကသား သီခ်င္းထဲကလုိ
ခုေတာ့ ဆုတံဆိပ္ေတြ ဖုံတက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ျခင္းရယ္ မေန႕က က်န္ခဲ့ျပီ တဲ့
တကယ္လုိ႕မ်ား အဲ့လုိ ရူးရူးမုိက္မုိက္ေတြ ေတြးျပီး ကၽြန္မ ေသသြားရင္ေရာ
အင္း ေလာကၾကီးကေတာ့ ပုံမွန္အတိုင္း လည္ပတ္ေနျမဲဘဲေနာ္
ခု အသက္ၾကီးလာေတာ့ ျပန္ေတြးမိခ်ိန္မွာ ငါေတာ္ေတာ္ မိုက္မဲပါလားလုိ႕
အေတြးေတြ ၀င္လာတယ္
အဲဒါ မွားေကာင္းမွားႏိုင္ေပမဲ့
ခု အသက္ၾကီးခ်ိန္အထိ မိုက္မဲေနဆဲဘဲ။
အလုပ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ က်ဳံးလုပ္လုိ႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ
ေနာက္ထပ္ လုပ္ႏိုင္မယ္ထင္တဲ့ အသက္ငယ္တဲ့
အသစ္ေတြကုိ ထပ္တြဲေခၚရတာေပါ့။
ျပီးခဲ့တဲ့လက စျပီး အလုပ္၀င္တဲ့ ၀န္ထမ္း အငယ္တစ္ေယာက္က
ဖ်ားလုိ႕ ခြင့္တုိင္ပါတယ္။
ဒီမနက္ ရုံးျပန္တက္လာေတာ့ ကၽြန္မက ဘယ္လုိျဖစ္တာတုန္းလုိ႕
သတင္းေမးပါတယ္။
အဖ်ား 100ေလာက္ရွိေတာ့ ေမေမက ရုံးမသြားနဲ႕လုိ႕ေျပာတယ္တဲ့
ရုံးက အေ၀းၾကီး တခုခုဆုိ ျပန္ရလြယ္တာမဟုတ္ဘူးတဲ့။
ေအာ္ အသက္ 30ေက်ာ္ သမီးကုိ မူၾကိဳသြားသလုိ စိတ္ပူတယ္ ထင္ပါရဲ႕လုိ႕
ေတြးမိရင္းက အေတြးေတြက ဆက္သြားတယ္။
ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္းမွာ တာ၀န္ေက်ခ်င္စိတ္ေတြ သိပ္မ်ားတယ္
လစာအမ်ားၾကီးရဘုိ႕ ဆုိတာထက္ ကုိယ္လုပ္တတ္တာေတြကုိ မတြက္ကတ္ဘဲ
လုပ္ခဲ့သလုိ မလုပ္တတ္တာေတြကုိလဲ ေမးျပီး လုပ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေနခဲ့တယ္
အလုပ္ေလာဘတၾကီးေပါ့။
ျပီးခဲ့တဲ့ 4ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ဖ်ားတာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီ အဖ်ားက 103 / 104 လဲ
ထမင္းရည္နဲ႕ စြပ္ျပဳတ္ယူလာျပီး အလုပ္ကုိ လာခဲ့တယ္။
ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ လက္စ လက္န ေတြက မ်ားေတာ့ အျခားလူေတြကလဲ
တာ၀န္မခံခ်င္ေတာ့ ေနသာရဲ႕လားလုိ႕ ေမးရုံေမးၾကတာ
1990ခုႏွစ္ ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းတက္ေတာ့လဲ
လူက ပင္ပန္းျပီး အရမ္းကို အားနည္းေနတာ
ေက်ာင္းဆင္းပြဲ စစ္ေရးျပက်င့္ခါနီးမွာ သင္တန္းဆရာက
ေက်ာင္းဆင္းပြဲ မပါခ်င္တဲ့လူေတြ အျပင္ထြက္ႏိုင္တယ္လုိ႕ ေျပာေတာ့
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ရပ္ေနတဲ့ ျမက္ခင္းကုိ ငုံၾကည့္လုိက္တာ
ေျမၾကီးေတြက ေရြ႕ေနတယ္ေတာင္ ထင္လာတယ္
အမွန္က ကၽြန္မ အားနည္းျပီး မူးေနတာျဖစ္မယ္
ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲကေန အားတင္းလုိက္တယ္
ငါ့ေျခေထာက္နဲ႕ ငါေတာ့ ဒီကြင္းထဲကေန မထြက္သြားဘူး
သတိေမ့သြားလုိ႕ သူမ်ားက ထမ္းထုတ္သြားရင္သာရွိမယ္
အဲ့ ဂလုိ ရူးေၾကာင္မူးေၾကာင္အေတြးနဲ႕ သင္တန္းသူ ပထမဆု ကုိ ရသြားတယ္
ခု ႏွစ္ေပါင္း 20ေက်ာ္မွ ျပန္စဥ္းစားလုိက္ေတာ့
ကၽြန္မေလာက္မုိက္တဲ့လူ ရွိပါဦးမလား
စိုင္းထီးဆုိင္ရဲ ႕ ဥေပကၡာေလာကသား သီခ်င္းထဲကလုိ
ခုေတာ့ ဆုတံဆိပ္ေတြ ဖုံတက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ျခင္းရယ္ မေန႕က က်န္ခဲ့ျပီ တဲ့
တကယ္လုိ႕မ်ား အဲ့လုိ ရူးရူးမုိက္မုိက္ေတြ ေတြးျပီး ကၽြန္မ ေသသြားရင္ေရာ
အင္း ေလာကၾကီးကေတာ့ ပုံမွန္အတိုင္း လည္ပတ္ေနျမဲဘဲေနာ္
ခု အသက္ၾကီးလာေတာ့ ျပန္ေတြးမိခ်ိန္မွာ ငါေတာ္ေတာ္ မိုက္မဲပါလားလုိ႕
အေတြးေတြ ၀င္လာတယ္
အဲဒါ မွားေကာင္းမွားႏိုင္ေပမဲ့
ခု အသက္ၾကီးခ်ိန္အထိ မိုက္မဲေနဆဲဘဲ။
Subscribe to:
Posts (Atom)