ေလွခါးမ်ား

ကၽြန္မတုိ႕ သူငယ္တန္းကေန (10)တန္းအထိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာ အ.ထ.က(3) ပဲခူးေပါ့။

တခါတေလ စိတ္ၾကီး၀င္တဲ့အခါမွာ တုိ႕က အမ်ိဳးသားတန္းျမင့္ေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့တာလုိ႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္။

မူလတန္း အလယ္တန္း ေတြကုိ YMBA လုိ႕ နံမည္တတ္ထားတဲ့အေဆာင္မွာေနခဲ့ရတယ္။

အေဆာင္က ႏွစ္ထပ္ သစ္သားေဆာင္အၾကီးၾကီးပါ။

အခန္းေတြကုိ သုံးထပ္သားကုိ ေအာက္ကေန ေထာက္ခံျပီး ေထာင္ထားလုိ႕ ရတဲ့ stand ေတြနဲ႕ ကန္႕ထားတယ္။

တခန္းနဲ႕တခန္း စာသင္သံေတြ အကုန္ၾကားေနရတာေပါ့။

အဲဒီေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးမွာ ေလွခါးေတြက ေက်ာင္းသားေတြ တက္ဆင္းလုပ္ပါမ်ားေတာ့ ေထာင့္စြန္းေတြ ေခ်ာကုန္ျပီေလ။

ကေလးေတြခဏခဏ ေခ်ာ္လဲလုိ႕ ေက်ာင္းကဆရာေတြက ေလွခါးထစ္ေတြကုိေျပာင္းျပန္ ျပန္လွန္တပ္ခ်င္တယ္တဲ့။

ကၽြန္မေမာင္ေလးတုိ႕ေက်ာင္းသားေဟာင္းအဖြဲ႕ကုိ ေခၚတုိင္ပင္တယ္။

သူတုိ႕အဖြဲ႕ကလဲ လူစုဘုိ႕ အေၾကာင္းရွာေနၾကတာေလ။

ေလွခါးထစ္ေတြေျပာင္းျပန္လွန္တာ မေကာင္းပါဘူး အသစ္လုပ္ရေအာင္ေပါ့။

ကၽြန္မကုိေျပာေတာ့ လစဥ္လွဴတဲ့ေငြထဲက ထည့္လုိက္ရုံသာ တတ္ႏို္င္တာပါ။

သူတုိ႕ကေတာ့ ပဲခူးရန္ကုန္ကူးျပီး ေလွခါးၾကီး လုပ္ၾကတာ သိန္း(60)ေလာက္ကုန္သြားတယ္တဲ့။

သူေဌးျဖစ္ေနတဲ့လူက အကုန္စိုက္ထားျပီး လတုိင္းအေၾကြးနဲ႕လွဴၾကတာ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါ။

ေလွခါးၾကီးက ေကာင္းလြန္းလုိ႕ နင္းေတာင္မနင္းရက္ဘူးလုိ႕ ဆရာေတြကေျပာတယ္ ျပန္ၾကားေတာ့ စိတ္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးခံစားရတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက အဲဒီေလွခါးေပၚအေျပးတက္ဆင္းတာ အဲဒီအေဆာင္မွာ ေနခဲ့ရတာေတြ ျပန္ေတြးမိလာတယ္။

အဲဒီေလွခါးေဟာင္းေပၚမွာ တက္လုိက္ဆင္းလုိက္လုပ္ရင္း

မူလတန္းကေန အလယ္တန္း အထက္တန္းကို တက္လာခဲ့ၾကတာပါ။

အဲဒီေလွခါးေတြသာမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မတုိ ခုလုိ သင့္တင့္တဲ့ဘ၀မ်ိဳး ဘယ္ေရာက္ႏိုင္မလဲ

စား၀တ္ေနေရးတြက္ ေနရိပ္ထဲမွာ ဘယ္ေနႏိုင္မလဲ

ဒီေလွခါးက ကၽြန္မတုိ႕ဘ၀နဲ႕ ဆုိင္တယ္။

ကၽြန္မတုိ႕ေနာက္ မ်ိဳးဆက္ေတြနဲ႕ဆုိင္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေငြအား လူအားနဲ႕ လုပ္ေပးၾကတဲ့ သူေတြကုိ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ထားမယ္။

ရြာျပန္ရင္ေတာ့ အဲဒီေလွခါးထစ္ေတြေပၚ ငယ္မူစိတ္နဲ႕ တခါေလာက္ေတာ့ တက္ၾကည့္လုိက္ဦးမယ္။

nice photo

အ၀ါေရာင္

လြန္ခဲ့တဲ့ (5)ႏွစ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕ စင္ကာပူမွာ အ၀ါေရာင္လႈပ္ရွားမႈ
ေသြးလွဴဒါန္းၾကတာ
ခုေတာ့ ျမန္မာျပည္ၾကီး တကယ္ေျပာင္းလဲ လာျပီလား

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းေစဘုိ႕ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

စာရင္းကိုင္ (1)

ဒီဇင္ဘာလ(1)ရက္ေန႕မွာ ကၽြန္မ စာရင္းကုိင္လုပ္လာတာ (24)ႏွစ္ျပည့္တယ္။
စာရင္းကိုင္အလုပ္တခုတည္းကုိ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံးလုပ္လာခဲ့တဲ့လူအေနနဲ႕

ဘာေတြမ်ားထူးသြားသလဲလုိ႕ျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္။

အျခားလူေတြေတာ့မသိဘူး

ကၽြန္မကေတာ့ အျမဲတမ္း ေရတြက္ ေနမိတယ္ count down လုပ္ေနတာေလ။

ဥပမာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဘုိ႕ ေရပုံးထဲကုိ ေရျဖည့္တုိင္း တစ္ႏွစ္သုံးေလး လုိက္ေရေနမိတယ္။

သတိထားမိလုိက္ေတာ့မွာ ေရပုံးထဲ ေရျပည့္ေအာင္ထည့္လုိက္ျပီးတာဘဲ

ဘယ္ႏွစ္ခြက္ျဖစ္ျဖစ္ေလ

ေနာက္ျပီး ေလွခါးတက္ရင္း သတိမထားမိရင္ တစ္ထစ္ႏွစ္ထစ္ ေရေနမိတာပါဘဲ။

သိစိတ္က တြက္စရာမလုိပါဘူးေလလုိ႕ သိေပမဲ့

မသိစိတ္က အျမဲတမ္း ေနရာတကာ တြက္မိေနလုိ႕

စာရင္းကုိင္အမ်ားစုက အပ်ိဳၾကီးေတြ ျဖစ္ေနေလရဲ႕

တည္ၾကည္ျခင္း

ကၽြန္မနဲ႕ လုပ္ငန္းအုပ္စုတူ လုပ္ေနၾကတဲ့ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္

သူတုိ႕လုပ္ငန္းခြင္မွာ ဆက္ရပ္တည္ဘုိ႕ ခက္ခဲလာတာနဲ႕

ကၽြန္မက ၾကားထဲကေန အလုပ္အသစ္တခုကုိ ဆက္သြယ္ေပးမိတယ္။

လုပ္ငန္းအသစ္မွာ ကၽြန္မနဲ႕ တကၠသုိလ္မွာ အတန္းတူ အေဆာင္တူ ေနခဲ့တဲ့

သူငယ္ခ်င္းက Finance Manager ေပါ့။

သူက အဲ့ဒီအလုပ္မွာ (15)ႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ

သူ႕ကုမၸဏီက MICT ထဲမွာရွိျပီး Oversea အထိ လုပ္ငန္းခ်ဲ႕ထြင္ထားတဲ့ အလုပ္ေပါ့။

သူ႕ဆီမွာ လူလုိတယ္ေျပာထားဘူးေတာ့ ကၽြန္မညီမေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ သူ႕ဆီ ဖုံးဆက္ျပီး

မိတ္ဆက္ေပးလုိက္ပါတယ္။ က်န္တာ သူတုိ႕ဆက္လုပ္ေလ။

ကၽြန္မ လုပ္ေပးႏိုင္တာျပီးျပီဆုိျပီ ေနလုိက္တာေပါ့။

သူတုိ႕ အင္တာဗ်ဴးခ်ိန္းၾကတယ္။

အလုပ္ေဟာင္းကုိထြက္တယ္။

အလုပ္အသစ္ေျပာင္းမယ္ေျပာပါတယ္။

အလုပ္ေဟာင္းမွာ လစာ (2)သိန္း ရျပီး အလုပ္အသစ္မွာ လစာ (1.6)သိန္း ေလ်ာ့ရေပမဲ့

အလုပ္ေဟာင္းရဲ႕စိတ္ဖိစီးမႈကို မခံႏိုင္တာ

အလုပ္သစ္မွာ အေတြ႕အၾကဳံသစ္ေတြ ရႏိုင္တယ္ဆုိျပီး ေျပာင္းဘုိ႕ စီစဥ္ၾကတယ္ေပါ့။

ဒါက ပုံမွန္အတုိင္းဆုိ အလုပ္သစ္မွာ အုိေကေပါ့။

ခုေတာ့ အလုပ္သစ္မွာ လစာကုိ (1.6)သိန္းေျပာထားေပမဲ့

စဆင္းတဲ့ေန႕မွာ လစာကုိ (1.2)သိန္းလုိ႕ေျပာင္းေျပာတာ

အစမ္းခန္႕ကာလမွာ လစာ(1.2)သိန္းရဲ႕ 70% ကုိဘဲေပးမွာ

စာခ်ဳပ္ကုိ (2)ႏွစ္လက္မွတ္ထုိးရမွာေတြကုိေျပာလာပါတယ္ဆုိျပီး

ကၽြန္မဆီကုိ ဖုံးဆက္လာပါတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြက

အင္တာဗ်ဴးခ်ိန္မွာ တခါတည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရမွာ

အလုပ္စဆင္းတဲ့ေန႕မွ ေျပာရမဲ့ကိစၥေတြမဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္မညီမေလးနွစ္ေယာက္လဲ ေတာ္ေတာ္ေလး တုန္လႈပ္သြားပုံရတယ္

သူတုိ႕ဘာဆက္လုပ္ရမလဲတဲ့။

ကၽြန္မက ငါသာဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ အလုပ္အသစ္ထပ္ရွာမယ္

အဲ့လုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳးကုိ ၀င္ကုိ မ၀င္ဘူးလုိ႕ ေျပာမိတယ္။

သူတုိ႕ကလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။

အလုပ္အသစ္ကုိ အဲ့လုိမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနရင္ေတာ့ မ၀င္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႕ေျပာျပီး

တခါတည္း ထျပန္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီအျဖစ္ကေလးကုိ ကၽြန္မစိတ္ထဲ တႏုံႏုံျဖစ္ေနတယ္။

အင္တာဗ်ဴးတဲ့ Finance Manager နဲ႕ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့ဘက္

ႏွစ္ဖက္စလုံးမွာ ေဒၚစု စကားငွားသုံးရရင္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရွိဘူး။

sales & marketing လုပ္တဲ့သူေတြက စကားကုိ နားေထာင္ေကာင္းေအာင္
ေျပာဘုိ႕ လုိေပမဲ့

Fiance and Account ပုိင္းမွာလုပ္တဲ့လူေတြဟာ စကားကုိ နားေထာင္ေကာင္းဘုိ႕ထက္
တိက်ေသခ်ာဘုိ႕ လုိတယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ တည္ၾကည္ျခင္း ဆုိတဲ့ စကားလုံးေလးကုိဘဲ ထုိင္ေရရြတ္ေနမိတယ္။

ထားစရာမရွိတဲ့လူ.........စားစရာမရွိတဲ့လူ

ကံတရားပါလုိ႕ ဘယ္လုိဘဲ စိတ္ေျဖပါေစ
တခါတေလမွာ နည္းနည္းခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္မအလုပ္က ေရႊျပည္သာျမိဳ႕စြန္မွာပါ။
အလုပ္လာတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ လူမ်ိဳးစုံကုိ ျမင္ရတယ္။

တခါတေလ တံခါးမရွိဘဲ လမ္းေဘးေမးတင္ထားတဲ့အိမ္ထဲကုိေတာင္
လွမ္းျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

လိႈင္သာယာဘက္မွာ အလုပ္လုပ္တုန္းကလဲ
မနက္ခင္းမွာ ပုိင္တဲ့အိုးခြက္ပုဂံေတြ အေပါင္ဆုိင္ပုိ႕
ရတဲ့ေငြေလးရင္းျပီး ေစ်းေရာင္း
ညဘက္အျပန္ အေပါင္ဆုိင္၀င္ေရြး
ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကရတဲ့လူေတြကိုလဲ
ျမင္ရတယ္။

အခုအလုပ္နားမွာ မိဘမဲ့ကေလးေတြကုိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကလက္ခံျပီး
ေစာင့္ေရွာက္ထားရတာလဲေတြ႕ေန၇တယ္။

စာေပးစာယူတက္ျပီး ရုံးပိုင္းမွာ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးေနတဲ့ ညီမအစ္မႏွစ္ေယာက္ဆုိ
မနက္စာ မစားလာႏိုင္ဘဲ ရုံးကေကၽြးတဲ့ 11နာရီမွ ထမင္းတန္းစားၾကတာကုိလဲ သိရတယ္။

ရုံးပိတ္ရက္မွာ အိမ္မွာ ထမင္းစားမေကာင္းဘူးလုိ႕ ညည္းတဲ့
လုံျခဳံေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕အသံကုိလဲ ၾကားရတယ္။

စား၀တ္ေနေရးဆုိတဲ့ ၀န္ထုတ္ၾကီးကုိ ထမ္းျပီး
ျမန္မာျပည္သူအမ်ားကေတာ့ မႏိုင္မနင္းေရွ႕ဆက္ေနရတယ္။

ဒါကတပုိင္းေပါ့။

သီတင္းကၽြတ္တုိင္း အရက္ပါတဲ့လက္ေဆာင္ျခင္းေတြ ၀ယ္ေပးရတာကုိ
စိတ္ကုန္ေနတုန္း

ဆင္းရဲမႈေလ်ာ့ခ်ေရးကုိေကာင္အထည္ေဖာ္ဘုိ႕ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့
လူၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေျမးေမြးေန႕အတြက္

ျမန္မာျပည္မွာမရွိတဲ့အသီး ငါးမ်ိဳးေလာက္လိုခ်င္တယ္တဲ့

ဘန္ေကာက္နဲ႕ထုိင္၀မ္ကုိ ခ်က္ခ်င္းဖုံးဆက္မွာေပးရတယ္။

ညဘက္ အကင္လုပ္ဘုိ႕ ငါးပုဇြန္ေတြ လုိခ်င္ပါတယ္တဲ့။

အေအးခန္းစက္ရုံေတြက ယူျပီးပုိ႕ရတယ္။

ေျမးမိန္းခေလးမုိ႕ လက္၀တ္ရတနာ ေျပာင္ေျပာင္ေတြလဲ ေပးခ်င္ျပန္သတဲ့။

ကၽြန္မအလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ဖုံးဆက္မွာၾကာခ်က္ေတြကုိ ျဖည့္စြက္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့

ေပးခ်င္တဲ့လူေတြမ်ားလုိ႕ ထားစရာေတာင္ ေနရာမရွိေတာ့တဲ့လူေတြကေန
စားစရာမရွိတဲ့လူေတြဆီ စီးဆင္းသြားဘုိ႕အတြက္...............................

ငတက္ဖ်ား............ကုိဘဲ အကူအညီေတာင္းေတာ့မယ္။