ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္း

ဘ၀မွာ ကုိယ္က လက္ေဆာင္ရတာေတြရွိခဲ့သလုိ
ကုိယ္က ျပန္ေပးရတာေတြလဲ ရွိခဲ့တယ္။

အဲဒီလုိျပန္ေပးရတာေတြထဲမွာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားဘဲ ေပးခဲ့ရတာေတြအတြက္
စိတ္လြတ္လပ္မႈျပန္ရတယ္။

တခါတေလ ေပးသင့္လုိ႕ေပးရတာေတြရွိတယ္။

တခါတေလ မေပးခ်င္ဘဲ မေကာင္းတတ္လုိ႕ေပးရတာေတြလဲ ရွိခဲ့တယ္။

ဒါက ကုိယ္ပုိင္ဘ၀မွာေပါ့။

အလုပ္ထဲမွာေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း လက္ေဆာင္ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာ
လုိက္၀ယ္ခဲ့ရဘူးတယ္။

သၾကၤန္တြင္ စလုံးသြားမယ္ဆုိတာေတာင္ ECG တိုင္းတဲ့ စက္ကေလးေတြ
လက္ေဆာင္ေပးဘုိ႕မွာတာေၾကာင့္ 2ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့ဘူးတယ္။

လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ စတိုင္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလာတာကုိး။

အရင္တုန္းက လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးႏိုင္တဲ့လူၾကီးေတြမွာ ေသြးတုိးေရာဂါဘဲရွိလုိ႕
ေသြးေပါင္ခ်ိန္တိုင္းစက္ကေလးမ်ိဳးစုံကုိ ၀ယ္ေပးရာကေန
အခု သူတုိ႕က ႏွလုံးေရာဂါေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့
ECG တုိင္းစက္ကေလးေတြ ၀ယ္ေပးရျပန္ေရာေပါ့။

အင္း လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြအတြက္ ဘယ္သူ႕ေပးရမလဲ စိတ္မေအးႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။

ဒါေတြက တပုိင္းေပါ့ ေနာက္စတုိင္တမ်ိဳးက
အထိမ္းအမွတ္လက္ေဆာင္ေတြပုိ႕ရတာ

ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္

သၾကၤန္လက္ေဆာင္

သီတင္းကၽြတ္လက္ေဆာင္

ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္

တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္

အား.....ေခါင္းစဥ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး

ပစၥည္းေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့

အဲဒီထဲမွာ သေဘာမေတြ႕ဆုံးလက္ေဆာင္ကေတာ့

သီတင္းကၽြတ္မွာ အရက္ပုလင္းေတြ ၀ယ္ေပးရတာပါဘဲ။

အရက္တစ္ပုလင္းကုိ သိန္း(30)တန္ေတာင္ရွိတာေတြ႕ခဲ့တယ္။

အဲဒီထက္ပုိတာလဲ ရွိႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေသာက္ျပီးရင္ .........ေမႊးတဲ့အနံ႕ေတာ့ ျပန္မထြက္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။

ေခတ္သစ္............စာမ်က္ႏွာတစ္ခုေပါ့။

အခုလဲ ခရစ္စမတ္မွာ ၾကက္ဆင္လက္ေဆာင္ေပးမယ္တဲ့။

ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကုိေပါ့။

ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းေနတုန္းက မာလာေဆာင္ေရွ႕မွာ ၾကက္ဆင္မုန္႕တိုက္ဆုိတာေလာက္သာ
ကၽြန္မက သိခဲ့တာေလ

ကဲ...........ခုေတာ့ သိတဲ့လူေတြကုိေမးျပီး ၾကက္ဆင္ေပါင္း ေအာ္ဒါမွာရေတာ့တာေပါ့။

တေကာင္ကုိ ျမန္မာေငြ 7ေသာင္းေလာက္က်တယ္။
အင္း အင္း.........နဲ႕ ..........နင္.........ေနတာေလ

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ.........နင္.......ေနတာေတြေျပသြားမဲ့ ........ဒါနတခုနဲ႕ေတြ႕ရတယ္။

ျဖဴးျမိဳ႕ကေန ေလွတတန္ ဆုိင္ကယ္တတန္ သြားျပီးမွ ေရာက္တဲ့ စည္ပင္သာရြာက

ကေလး(50)ေလာက္ကုိ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကုိေခၚမဲ့အစီအစဥ္

အဲဒီရြာမွာ ရန္ကုန္မေရာက္ဘူးဘဲ ေသသြားတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီး

လွ်ပ္စစ္မီးပူ မျမင္ဘူးတဲ့လူ

ဒန္ေပါက္ ကုိမသိတဲ့လူ

အဲ့လုိရြာကေလးပါ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီရြာသူထဲမွာ ကမာၻေတာင္ပတ္မဲ့လူလဲရွိပါတယ္။

ကုိယ္ကေလးဘ၀တုန္းကလဲ ေရခဲမုန္႕ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင္ ကေလးေတြကုိ ေရခဲမုန္႕ေကၽြးမယ္လုိ႕လဲ စိတ္ကူးလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ

ေစာေစာက ၾကက္ဆင္ေၾကာင့္ ....နင္.............ေနတဲ့ခံစားမႈက

ေပ်ာက္သြားျပီး............ေရခဲမုန္႕စားရင္း ေပ်ာ္ေနမဲ့ကေလးေတြရဲ႕မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ျပီး

စိတ္ထဲမွာ အလုိလုိေပ်ာ္လာပါေတာ့တယ္။

ႏွစ္သစ္ကူးအေပ်ာ္ေလးေပါ့။

ွ

ဘ၀တုိတုိမွာ ဒုကၡရွည္ရွည္ေတြ ျငိမ္းေစမဲ့ တေန႕တာ

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႕အိပ္ယာအထ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ေနရာနဲ႕ တည့္တည့္ေလာက္မွာ

အ၀တ္စေပၚမွာ ေသခ်ာေရးျပီး ဓါက္တုိင္ႏွစ္ခုမွာ ခ်ိတ္ထားတာေတြ႕တယ္။

ဘ၀တုိတုိမွာ...........တဲ့။

ကဗ်ာဆန္တဲ့ရပ္ကြက္ရဲ႕ စတုဒီသာေပါ့။

(6)ထပ္တုိက္ (10)လုံးေလာက္စုေဆာက္ျပီး အိပ္ယာလုိ႕ ေခတ္သစ္နံမည္တပ္ထားတဲ့
ရပ္ကြက္ကေလးတစ္ခုေပါ့။

ကၽြန္မက မနက္မုိးမလင္းခင္ထြက္သြား ညမုိးခ်ဳပ္ေမွာင္မွ ျပန္လာဆုိေတာ့
တုိက္မွဴးလုိ႕ ကၽြန္မဖာသာ နံမည္တပ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိဘဲ သိတယ္။

သိတာလဲ အေၾကာင္းရွိလုိ႕
တုိက္သာယာေၾကးတစ္လ(500)ေကာက္ဘုိ႕။ မီတာစာရြက္ေပးဘုိ႕။

ဒီမနက္ကၽြန္မအခန္းက မနက္စာစားဘုိ႕အထြက္မွာ တုိက္မွဴးက ေစာင့္ေနရွာတယ္။

စတုဒီသာအတြက္ အလွဴေငြေကာက္ခ်င္လုိ႕တဲ့။

ကၽြန္မလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ အလွဴထည့္လုိက္တာေပါ့။

ဘာေကၽြးမလဲလုိ႕ေမးမိေတာ့ ေငြေကာက္လုိ႕ရတဲ့ေပၚမူတည္တယ္တဲ့။

နည္းရင္ေတာ့ မုန္႕လက္ေဆာင္း ၊ မ်ားရင္ေတာ့ ေရႊရင္ေအး တဲ့။

ေအာ္ ရသေလာက္နဲ႕ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြေလ။

ဘယ္ေလာက္မ်ားခ်စ္စရာေကာင္းပါသလဲ။

တုိက္တခုခ်င္းအလုိက္ေကၽြးတာဆုိေတာ့ အိုး အမ်ားၾကီးပါဘဲ။


အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ မုန္႕ဟင္းခါး၊ အေအး၊ မုန္႕မ်ိဳးစုံ၊
ေရႊရင္ေအး၊ ေရခဲမုန္႕ေတာင္ပါေသး။

စာတန္းထုိးထားသလုိေပါ့ တေန႕တာျငိမ္းေစတာေတာ့ အမွန္ပါ။

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ အင္း.........ဒုကၡရွည္ရွည္ေတြထဲ....ဆက္ဦးေပါ့။

ဒီမနက္မွာေတာ့ ကၽြန္မညီမနဲ႕ေျပာျဖစ္တယ္။

တုိ႕လူမ်ိဳးက အစားေကာင္းတခုစားထားျပီးရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခံတယ္လို႕

ျပန္ေျပာျပီးလဲ အရသာခံႏုိင္တယ္။

ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ေက်နပ္ေရာင့္ရဲတတ္တဲ့လူမ်ိဳးမုိ႕။

ဘ၀တိုတိုေပမဲ့လဲ ...........တန္ပါတယ္။

TB and TV

ကၽြႏ္မအလုပ္လုပ္တဲ့စက္ရုံမွာ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေဆးခြင့္တင္လာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ တီဗီြေရာဂါ ရွိေနပါသျဖင့္တဲ့။

ကၽြန္မလဲ ခဏေတာ့ ဖတ္ရင္းရပ္သြားတယ္။ အဲဒါကုိ အတူထုိင္ေနတဲ့ admin manager က ထရီပါတယ္။

သူက တီဘီျဖစ္ေနတာတဲ့။

သူရီေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ မရီႏိုင္ပါဘူး။

က်န္းမာပါတယ္ ေနေကာင္းပါတယ္လုိ႕ေျပာတဲ့လူေတြက ဥာဏ္နည္းလုိ႕ပါတဲ့။
ရု႔ပ္ရွိတဲ့လူတုိင္း ေရာဂါရွိပါတယ္တဲ့

ဘုန္းၾကီးေဟာတာေနာ္

ကၽြန္မ အျပင္းအထန္ေနမေကာင္းေနခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕

အသံခပ္မာမာနဲ႕ နာတဲ့သေဘာကေတာ့ နာမွာဘဲ မွတ္ဘုိ႕က မိမိတာ၀န္ဘဲလုိ႕
အလုပ္ေပးတရားမွာ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာတာကုိ ျပန္ၾကားေယာင္ျပီး နာတာကုိ မွတ္ေနလုိက္တယ္။

တရားေတာ့ ထူးထူးျခားျခားမသိေပမဲ့ အနာေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာသြားပါတယ္။

ကဲ တီဗီြဇတ္လမ္းေလး ဆက္ေျပာမယ္။

တီဘီ.........ဆုိတာ ကၽြန္မနဲ႕မစိမ္းတဲ့ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးေပါ့။
စိမ္းတဲ့ေရာဂါက ခပ္ရွားရွား။

အသက္ (40)အထိ တခါမွ ေပါင္တစ္ရာ မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မအသက္ (15)ႏွစ္ (10)တန္းတက္တဲ့ႏွစ္ေပါ့။

လူစိတ္ဖိစီးမႈနဲ႕ အေၾကာင္းတရားေတြ ေပါင္းစုံတဲ့အခါမွာေတာ့
ကၽြန္မနဲ႕ TB စတင္ေတြ႕ခဲ့တာပါဘဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (30)က နယ္ျမိဳ႕ကေလးတျမိဳ႕မွာ
TB ေရာဂါကုိ X'Ray ရုိက္ဘုိ႕ ျပည္သူ႕ေဆးရုံၾကီးကုိ သြားခဲ့ရတယ္။

သာမန္လူနာေတြအတြက္ X'Ray ကုိ ေဆးရုံအေဆာက္အဦးထဲမွာ ရုိက္ေပးေပမဲ့
TB သမားေတြအတြက္ေတာ့ ေဆးရုံေဒါင့္က တထပ္အေဆာက္အဦးေလးမွာ သီးသန္႕ထားခဲ့တယ္။

အဲဒီတထပ္အေဆာက္အဦးေလးမွာ X'Ray ရုိက္တဲ့ေနရာေလးကုိ အခန္းကန္႕ထားတယ္။

လြတ္ေနတဲ့ အျခားတဖက္ျခမ္းကုိေတာ့ ေဆးရုံ-ေထာင္ လုပ္ထားတယ္။

ေထာင္က်သမားေတြအတြက္ ေဆးရုံေပါ့။

အသက္(15)ႏွစ္အရြယ္ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ ဓါက္မွန္ရုိက္ဘုိ႕ အသြားမွာ
ျဖစ္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးျပင္းထန္ခဲ့တယ္။
အေဆာက္အဦးကလဲ ညစ္ပတ္ျပီး ေထာင္သမားနဲ႕တြဲထားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အနံမေကာင္းဘူး။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီမွာဘဲ ဓါက္မွန္ရုိက္ခဲ့ျပီး TB ေရာဂါရွိပါတယ္လုိ႕ ဆရာ၀န္က အသိအမွတ္ျပဳခံခဲ့ရတယ္။

အဲဒီေခတ္တုန္းက TB ဆုိရင္ လူေတြက ေၾကာက္ၾကတာ အခုလဲ ေၾကာက္တာပါဘဲေလ။

ကၽြန္မတုိ႕ျမိဳ႕မွာ TB ကုတဲ့ဆရာ၀န္က ေဒါက္တာဦးစိုးျမင့္တဲ့

တခါတေလ ဆရာ၀န္ဆုိတဲ့လူေတြကုိ ေလးစား အထင္ၾကီးခဲ့တယ္။

သူတုိ႕ကို အခ်ိန္မေရြးကူးႏိုင္တယ္လုိ႕ ထင္ရေပမဲ့ အဲဒီလူေတြအတြက္

သူတုိ႕ဘ၀ကုိေပးခဲ့တယ္။

ကဲ အဲဒီေခတ္က TB ဘယ္လုိကုသလဲ စလုိက္မယ္။

ထိုးေဆးကုိ တစ္လ ေန႕တုိင္းထုိးရတယ္။

ေနာက္(4)လ တစ္ပတ္(2)ၾကိမ္ထုိးရတယ္။

ေသာက္ေဆးကုိေတာ့ စျဖစ္ကတည္းက ညတုိင္း (6)ျပားတစ္ႏွစ္ေလာက္ ေသာက္ရတယ္။

ညအိပ္ခါနီးတုိင္း ေဆးေျခာက္ျပားကုိ ေရနဲ႕ေမွ်ာခ်ရတဲ့ဘ၀ က သိပ္ကုိဆုိးပါတယ္။

ၾကာေတာ့ အဲဒီေဆးအနံကုိလဲ မခံခ်င္ေတာ့ဘူး။

အဲလုိနဲ႕ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကုလုိက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မနဲ႕ TB ေရစက္ကုန္တယ္လုိ႕
ဆရာ၀န္က အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။


အဲလုိနဲ႕ ေနာက္ထပ္ 24ႏွစ္ေလာက္အၾကာ အသက္ (39)ႏွစ္မွာေတာ့ ေရစက္ကုန္ျပီလုိ႕ ထင္ရတဲ့

TB နဲ႕ ဒုတိယအၾကိမ္ျပန္ေတြ႕ပါေတာ့တယ္။

အသက္(15)ႏွစ္တုန္းက အေမညႊန္ၾကားခ်က္ေတြအတိုင္း လုပ္ခဲ့ရတာေလ

အခုတၾကိမ္မွာေတာ့ အသက္ကလဲ (40)နားနီးေနေတာ့ ကုိယ္တုိင္ဘဲ ၾကဲရေတာ့တာေပါ့။

ဘယ္ဆရာ၀န္နဲဲျပမလဲေပါ့။

ကၽြန္မက အလုပ္တဖက္နဲ႕ေနမေကာင္းတဲ့လူ ေဆးဘုိးကလဲ ကုန္ဦးမွာဆုိေတာ့
အလုပ္ထြက္ျပီးေတာ့လဲ နားလုိ႕မျဖစ္
အဲဒီေတာ့ အၾကာၾကီးေစာင့္ရတဲ့ အထူးကုေတြဆီကုိ ဘယ္အခ်ိန္ေပးသြားႏိုင္မလဲ

အဲဒါနဲ႕ ေဆးခန္းမွာ လူမရွိေပမဲ့ ေစတနာရွိတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကုိ ေရြးခ်ယ္မိဘုိ႕
ကံတရားက ညႊန္ျပလုိက္ပါတယ္။

သူ႕နံမည္က ေဒါက္တာ သႏၱာမႊန္း တဲ့။

သူလဲ သူ႕ဘ၀ကုိ TB လူနာေတြၾကားထဲမွာ ျမဳပ္ႏွံထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္လုိ႕ ျမင္ပါတယ္။

အခုလဲ လႈိင္သာယာဘက္က TB ေဆးရုံမွာ

လိုအပ္တဲ့ စစ္ေဆးမႈေတြအားလုံးလုပ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ TB ပါလုိ႕ သူက ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္မကလဲ ကိုယ့္ရာဇ၀င္ကုိ အကုန္ေျပာထားတဲ့သူပါ။

ဒုတိယအၾကိမ္ျပန္ျဖစ္တာမုိ႕ ကုရတာ ပိုမ်ားမယ္တဲ့

သူေဆးခန္းမွာ ကၽြန္မကုိ အခ်ိန္ေပးျပီးေသခ်ာရွင္းျပတယ္။

(56)ရက္ေန႕တုိင္းရက္ဆက္ ေဆးထုိးရမယ္ဆုိတဲ့အသံလဲၾကားေရာ

အားနည္းေနတဲ့အခ်ိန္လဲျဖစ္ေတာ့ လူကုိ မူးေနာက္သြားတာပါဘဲ။

ေနာက္ျပီး ေဆးကုိ ထိေရာက္ေအာင္ ေသာက္ဘုိ႕လဲ လုိတယ္တဲ့။

ကဲ ထိေရာက္ေအာင္ ဘယ္လုိေသာက္မလဲ ဆုိျပီး သူက ကၽြန္မအတြက္ ကူစဥ္းစားေပးတယ္။

ကၽြန္မက ေရႊျပည္သာမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့လူ (5)နာရီရုံးမဆင္းခင္ အစာနဲ႕ေ၀းတဲ့အခ်ိန္မွာ
ေဆးကုိၾကိဳေသာက္လုိက္ပါ တဲ့။

အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ (6)နာရီမွာ ေဆးထုိးပါတဲ့။

ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ေနမွ ညစာကုိစားပါတဲ့။

တစ္လအရင္စမ္းလုပ္ျပီးမွ ျပန္စစ္ေဆးမယ္ေပါ့။

ကၽြန္မက အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ဘယ္သူ႕မွမေျပာဘဲ တစ္ေယာက္တည္းၾကဲေနတာဆုိေတာ့

ေဆးခန္းကအထြက္ တစ္ေယာက္ထဲ ဧျပီလေနပူပူ လူရႈပ္တဲ့ ေရႊဘုံသာလမ္းထဲမွာ

ဘာကုိမွ မျမင္ေအာင္ ျဖစ္လာလို႕ ကားငွားျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။

လူကလဲ ပါးလွပ္ေနျပီ ေပါင္90ေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာေလ။

ဟုတ္ျပီေလ ေဆးစထုိးဘုိ႕ကိုေတာ့ သၾကၤန္ပိတ္ရက္မတုိင္ခင္ စလုိက္ပါတယ္။

အဆင္မေျပရင္လဲ သၾကၤန္ပိတ္ရက္နဲ႕ဆုိေတာ့ အိမ္မွာနားလုိ႕ရတယ္ေပ့ါ။

ကဲေဆးထုိးဘုိ႕အတြက္ အိမ္နားက အထူးကုေဆးခန္းတစ္ခုကုိသြားေျပာပါတယ္။

အဆင္မေျပပါ။ ထိုးမေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။

ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မအေမနဲ႕ ပလဲနံပသင့္ျပီး အျမဲျပေနတဲ့ အိမ္နားက M.B.B.S ဆရာ၀န္တစ္ယာက္ဆီကုိ
သြားေဆြးေႏြးပါတယ္။

ထုိးမေပးႏိုင္ပါတဲ့။

အင္း..........ေဆးကုရတာအရမ္းခက္ပါဘဲ။

အေကာင္းဘက္ကလွည့္စဥ္းစားေပးလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီေဆးက လူ႕ခႏၶာကုိယ္အလုိက္ ခ်ိန္ဆထုိးရတာ။ ေနာက္ shock ရတတ္တာမုိ႕
ေၾကာက္ျပီး ျငင္းၾကတာလုိ႕

စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႕ တစ္ေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း

အိမ္နဲ႕ တစ္မွတ္တိုင္ေလာက္မွာရွိတဲ့ ေဆးခန္းအသစ္ကေလးဆီေရာက္သြားပါတယ္။

ေမာလဲေမာ စိတ္ကုိလဲ မနည္းထိန္းထားရတဲ့ေန႕ေပါ့။

ေ၀ဒနာ ခံစားရတာထက္ ေ၀ဒနာကုိ ကုဘုိ႕က ပုိခက္တဲ့ဘ၀ပါ။

အဲဒီေဆးခန္းကေလးမွာ MSc ဆက္တက္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္မ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ေတြ႕ပါတယ္။

သူက ကၽြန္မကုိ ေသခ်ာစိတ္၀င္တစားနဲ႕ျပန္ေဆြးေႏြးျပီး သူေန႕တိုင္းထိုးေပးမယ္လုိ႕ ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္မထက္အသက္ (10)ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ငယ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူဟာ တကယ့္ ဆရာ၀န္ေကာင္းပီသစြာ ကူးစက္ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့လူနာတစ္ေယာက္ကုိ

ဆက္ဆံလုိက္တာကုိၾကည့္ျပီးေအာ္ လူ႕ဘ၀က ေနေပ်ာ္ပါေသးတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္၀င္လာပါတယ္။

ညေန(5)နာရီ ရုံးအျပန္ကားေပၚမတက္ခင္မွာ ေဆး(2)ေတာင့္ ေသာက္ရတယ္။

ဗိုက္ထဲမွာ ဘာအစာမွ မရွိတဲ့အခ်ိန္မို႕ ကၽြန္မကလဲ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္တတ္သူမုိ႕

အစာအိမ္ထဲမွာ ပူေလာင္တဲ့ ခံစားမႈကုိရတယ္

ျပီးေတာ့ ရုံးကားေပၚတက္ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆးခန္းကုိ ေဆးထိုးဘုိ႕ေျပး

ေဆးစထုိးလုိက္တာနဲ႕ ကုိယ္ကလဲ အားနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္

နားရင္းပါးရင္းေတြေတာင္ ပူထူတက္လာတယ္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီလုိနဲ႕ 28 ရက္ျပည့္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အထူးကုဆီ ကုိ တစ္ေခါက္သြားရပါတယ္။

ကၽြန္မ သလိပ္မွာ ပုိးေတြ႕ေသးတယ္တဲ့

ပုံမွန္လူေတြဆုိရင္ တစ္လေလာက္ ထုိးျပီးရင္ ေရာဂါမေပ်ာက္ေတာင္ သလိပ္မွာ ပုိးမေတြ႕ဘူးတဲ့။

ေဆးစာရြက္ကုိ လွမ္းေပးရင္ မ်က္ႏွာခပ္တင္းတင္းနဲ႕ေျပာလုိက္တဲ့ သူနာျပဳမေလးကုိ

မ်က္စိထဲက မနည္းေဖ်ာက္ယူရပါတယ္။

ကၽြန္မက ေခါင္းမာတဲ့လူမ်ိဳးပါ။

မလုပ္ခ်င္ရင္ ေသခါမွ ေသေရာ ကုမွာမဟုတ္ဘူး။

ေအး ကုျပီဆုိရင္လဲ အဲဒီေဆးေသာက္ရင္း အေသခံမဲ့လူမ်ိဳး

သူ႕မ်က္ႏွာက ေဆးမွန္မွန္မေသာက္ဘူးလား ဆုိတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေလ

ကဲထားပါ။

ပုိးရွိလဲ ေနာက္ (28)ရက္ဆက္ထုိးရမွာဘဲ။

အဲဒီေတာ့ carry on ေပါ့။

အလုံး(30)ေလာက္ေန႕တိုင္း ထုိးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မ တင္ပါးႏွစ္ဘက္စလုံး ေယာင္ကုိင္းေနတာဘဲ

ေဆးထုိးခါနီး ဆရာ၀န္မေလးက အစ္မရယ္ ထုိးရမွာေတာင္ အားနာတယ္တဲ့

အားမနာပါနဲ႕ ထုိးပါလုိ႕ ျပန္အားေပးလုိက္ပါတယ္

မဟုတ္ရင္ သူလက္တြန္႕ေနမွာစုိးလုိ႕ေလ

ေဆးထုိးျပီးျပန္လာရင္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႕ ေရခဲထည့္ျပီး တေန႕ (3)ခါေလာက္ အနည္းဆုံးကပ္ရတယ္

မဟုတ္ရင္ ေနာက္တေန႕ထပ္ထုိးဘုိ႕ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘူး။

ရုံးကား ေပၚက အဆင္းမွာ မနည္းအားယူျပီးထရတယ္။

အဲလိုျဖစ္ေနေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ေန႕တုိင္းရုံးတက္ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ

ဆက္လုပ္ေနဆဲဘဲ။

ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကုိ ေရာ၀ါမကူးေအာင္
အတတ္ႏိုင္ဆုံးဆင္ျခင္ေနျပီး သူတုိ႕က အခုထိ သိေတာင္ သိမွာမဟုတ္ဘူး။

အဲဒီလုိနဲ႕ (56)ၾကိမ္ေျမာက္ေဆးလုံးကုိ ထုိးျပီးခ်ိန္မွာေတာ့

ပထမဆင့္ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆုံးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီဆရာ၀န္မေလးကုိလဲ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ အခုအခ်ိန္အထိမေမ့ဘူး။

သူ႕ကုိ အက်ီၤအျဖဴေလးတစ္ထည္ လက္ေဆာက္ ၀ယ္ေပးျဖစ္တယ္။

သူ႕ရဲ႕ စိတ္ထားေလးအတြက္ေပါ့။

ကဲေဆးထုိးတဲ့အလုပ္ေတာ့ျပီးျပီ

ေဆးေသာက္တဲ့အလုပ္ကုိ (8)လ တိတိလုပ္ရတယ္။

စကုခ်ိန္ကေန (8)လေျမာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာပုိးမွမရွိေတာ့ပါတဲ့။

သလိပ္စစ္တဲ့နည္း
X'Ray
ေသြးစစ္တဲ့နည္း
အေရျပားထဲေဆးထုိးတဲ့နည္း

အဲလိုေတာ့ သိသေလာက္ စစ္ၾကည့္တာ TB က ႏွဳတ္ဆက္သြားပါပီတဲ့။

အဲဒါေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မစားပြဲေပၚေရာက္လာတဲ့ တီဗီြေရာဂါ လုိ႕မွားေရးထားတဲ့

ခြင့္တုိင္စာေလးကုိ ဘယ္လုိစိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႕ ရီရက္ပါ့မလဲ။

သည္းခံပါရွင္။

ျမန္မာ့အသံမွာလာတဲ့သတင္းကုိ နားေထာင္ရင္း သည္းခံပါရွင္ လုိ႕ေျပာသံကုိ ျပန္ၾကားျဖစ္တယ္။

အခုတစ္ေခါက္ ပုဂံခရီးမွာေပါ့။

စိတ္ေတြရွဳပ္ေထြးေနတာနဲ႕ ပုဂံဘက္သြားမယ္ေလ ရထားနဲ႕သြားမယ္ေပါ့ ေအးေအးေဆးေဆးလုိ႕ စီစဥ္လုိက္တယ္။

ရထားက ညေန(4)နာရီထြက္တာမုိ႕ (3)နာရီခြဲေလာက္ ဘူတာေရာက္ေတာ့

ပုဂံမွ ရန္ကုန္သုိ႕ ထြက္ခြာလာေတာ့ ရထားအမွတ္(......)သည္ ရန္ကုန္အ၀င္ေနာက္က်ပါသျဖင့္ ရန္ကုန္မွ ည(9)နာရီခန္႕မွသာ ထြက္ခြာႏိုင္ပါမည္တဲ့။

အဲလုိ ေတာင္းပန္သံကုိ အရင္ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

အင္း...ညေန(4)နာရီနဲ႕ ည(9)နာရီၾကား ဘူတာမွာမထုိင္ခ်င္တာနဲ႕ ကားငွားျပီးအိမ္တစ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

ေအးေလ (9)နာရီေတာ့ထြက္မွာပါေပါ့။

ဒါနဲ႕ ည(8)နာရီမွာ ေနာက္တခါ ကားထပ္ငွားျပီး ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကုိ လာခဲ့ပါတယ္။

မသြားခင္ရက္က ဗုံးေတြ႕ထားတာမုိ႕ အလာလမ္းမွာ လူေတြရွင္းေနတယ္။

ည(9)နာရီထုိးေတာ့ မေနႏိုင္တာနဲ႕ ဒုရုံပုိင္ခ်ဳပ္လုိ႕ ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္ေရးထားတဲ့ အခန္းထဲကုိ ၀င္ျပီး
ေမးေတာ့ မၾကာခင္ တြဲထိုးပါေတာ့မယ္တဲ့။ ခဏေလာက္ေစာင့္ပါတဲ့။

သည္းခံရျပန္ေရာ

ည(10)နာရီမွာေတာ့ ရထားေပၚကုိေရာက္ပါျပီ။

လူေတြက မ်ားမွမ်ား အထူးတန္းမွာ တတြဲလုံးမွ (2)ေယာက္ဘဲရွိပါတယ္။

ကၽြန္မက အိပ္စင္၀ယ္ထားပါတယ္။

အိပ္စင္ 20မွာ 7ဦးဘဲ ပါပါတယ္။

ရထားမထြက္ခင္ တံခါးလာေခါက္လုိ႕ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ မီးရထား ၀န္ထမ္းပါ
မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါနဲ႕ ဆပ္ျပာခဲေလးလာေပးပါတယ္။
အင္း မဆုိးဘူးေပါ့။

ခဏေနေတာ့ ေနာက္ထပ္လာေခါက္ျပန္ပါတယ္။

ရထားက မီးစက္ၾကီးေမာင္းမရလုိ႕ air con မရပါဘူးတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ 15000 တန္လက္မွတ္ကုိ 4000 လာျပန္အမ္းတာပါတဲ့။

အင္း သည္းခံပါရွင္ေပါ့။

ျပန္မအမ္းလဲ သည္းခံရမွာမုိ႕ ျပန္အမ္းတာကုိ ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါတယ္။

မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ air con မရေတာ့လဲ တံခါးဖြင့္အိပ္ေပါ့။

အဲလုိနဲ႕ ည (10)နာရီခြဲေလာက္မွာ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကေန ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ခြာလာပါျပီ။

ရထားတခါမွ မစီးဘူးလုိ႕လုိက္တာတဲ့ညီမေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေျပာျဖစ္တယ္

ရထားစီးရတာ ျမင္းစီးရသလုိ ခုန္တယ္လုိ႕

တုိ႕ျမန္မာျပည္ရထားကိုေျပာတာပါ။

စလုံးက ရထားေတြကေတာ့ ျငိမ္တာေပါ့။

အဲလုိျငိမ္လုိ႕လဲ နည္းနည္းေကြ႕တက္ရတဲ့ Jurong East အ၀င္မွာ သင္တန္းေကာင္းေကာင္းမတက္ထားတဲ့
တရုတ္မေတြရဲ႕ အနင္းကုိလဲ ခံခဲ့ရတယ္။

အဲလုိနဲ႕ မိုးလင္းေတာ့ ရထားက ရပ္သြားဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္ေပါ့။

ေအာင္လံျမိဳ႕။

ဟာ ဒါဆုိအေ၀းၾကီးလုိပါေသးလားေပါ့။

အေ၀းၾကီးသာလုိေသးတာ ရထားက ရပ္ေနတာ (1)နာရီေလာက္ရွိျပီ။

မေနႏိုင္တာနဲ႕ေအာက္ဆင္းေမးေတာ့ ေရွ႕မွာ မုိးရြာလို႕ လမ္းပ်က္တာျပင္ေနတာျပီးမွ ေမာင္းလုိ႕ရမယ္တဲ့။

ကဲ စုိင္းထီးဆုိင္ သီခ်င္းထဲကလုိေပါ့ ေစာင့္လက္စနဲ႕ ေစာင့္ဦး အခ်စ္ဆုံးေပါ့။

ေအာင္လံဘူတာမွာဘဲ ဆင္းျပီး ပဲျပဳတ္ထမင္း ၀ယ္စားလုိက္တယ္။

ဆန္နဲ႕ဆီေလးက ေကာင္းေတာ့ ေလွ်ာကနဲ၀င္သြားပါတယ္။

အစာေၾကခ်ိန္ေလာက္မွ ရထားထြက္တယ္။ ထြက္ျပီး 1နာရီေလာက္ၾကာမွာေတာ့
ဟဲဟဲ ရထားက ရပ္သြားျပန္ေရာ။

ဒီတခါေတာ့ သည္းခံပါရွင္ အဆင့္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ရထားစီးခရီးသည္မ်ားခင္ဗ်ာ ေရွ႕မွာ တံတားက်ိဳးေနပါသျဖင့္ ဆက္သြားမရပါတဲ့။
ေက်းဇူးျပဳျပီး ကားလမ္းမွာေစာင့္ဆုိင္းေနတဲ့ကားမ်ားနဲ႕ ကားလမ္းအတုိင္းတံတားအေက်ာ္ကိုသြားပါမယ္။

တံတားဟုိဘက္မွာေတာ့ ပုဂံဘက္ကထြက္လာတဲ့ ရထားတစ္စီးေပၚကို ျပန္ေျပာင္းစီးရပါမယ္တဲ့။

အင္း သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါ။

ဒါေပမဲ့ ဘယ္ျမိဳ႕နဲမွမနီးတဲ့ ေနရာဆုိေတာ့ သည္းခံရဦးမွာေပါ့။

ထုံးစံအတိုင္းရထားလမ္းနဲ႕ကားလမ္းက ေ၀းေတာ့ ကားေပၚေရာက္ေအာင္ အထုတ္ေတြထမ္းသယ္ရပါတယ္။

ကားလမ္းေရာက္ေတာ့ ဆင္ေပါင္၀ဲျမိဳ႕ လုိ႕ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။

ကား နာရီ၀က္ေလာက္စီးျပီးတဲ့အခါမွာ ကားလမ္းမကေန ရထားလမ္းမေရာက္ေအာင္ ျပန္ေလွ်ာက္ရျပန္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရထားနဲ႕သြား သိပ္ေကာင္းတယ္လုိ႕ ညႊန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိ ဖုံးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

ငါေတာ့ ခါကာဘုိရာဇီေတာင္သြားတက္ရင္ေတာင္ အဲေလာက္ပင္ပန္းမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႕

အဲလုိနဲ႕ ေနာက္ထပ္ရထားတစ္စီးေပၚျပန္တက္ျပီး ပုဂံဘက္ကုိ ဆက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္က က်ည္ဆံရထားတုိ႕ ဘာတုိ႕ကုိေတြးရင္း စီးလာတာေပါ့။

အဲဒီလုိ အခါေပါင္းမ်ားစြာ သည္းခံျပီးတဲ့အခါမွာ

ပုံမွန္မနက္ (8)နာရီေရာက္ရမဲ့ ပုဂံျမိဳ႕ၾကီးကုိ ည(8)နာရီမွာ ဆုိက္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

မိုးတြင္းမွာ ပုဂံကုိ ခရီးသြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရထားဆုိတာ စိတ္ကူးထဲေတာင္ ထည့္ဘုိ႕ မသင့္ေတာ္ပါေၾကာင္း။

မိုးကင္းတဲ့ ေဆာင္းတြင္းနဲ႕ေႏြမွာလဲ အင္း.............သည္းခံဘုိ႕လုိလာရင္ သည္းခံရဦးမယ္ထင္ပါတယ္။

(အမွားျပင္ေပးတဲ့ညီမေလး ေက်းဇူးပါ။ သည္းခံပါ)

ပုဂံ (သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ေသာင္းသုိ႕) အမွတ္တရ

ဂ်ဴး ျမစ္တုိ႕၏မာယာ ကုိ ဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္အထိ ကၽြန္မပုဂံကုိ မေရာက္ဘူးေသးပါ။ 1991ခုႏွစ္ေလာက္ျဖစ္မယ္။

ပုဂံကုိသြားခ်င္ေပမဲ့ ေငြမရွိတာေၾကာင့္မသြားႏိုင္ခဲ့ဘူး။
အဲဒါနဲ႕ အယားေျပ ဦးေမာင္ေမာင္ၾကီးရဲ႕ ပုဂံဘုရားမ်ား စာအုပ္ကုိ ၀ယ္ဖတ္ျပီး။
ေျမပုံၾကည့္ေလွ်ာက္သြားခဲ့ဘူးတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားေတြလာၾကည့္တဲ့ မနက္ခင္းတုိ႕ညခင္းတုိ႕ကုိ သိပ္ၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့့။

ေနာက္ပုိင္း နည္းနည္းအဆင္ေျပလာေတာ့ ပုဂံကုိ 4ေခါက္ေရာက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆုံးေရာက္ခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းကေလးကုိ ျပန္အမွတ္ရလာတယ္။

ခရီးသြားကုမၸဏီမွာလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Bagan Golf Resort Hotel မွာ
ႏွစ္ေယာက္စာတည္းခြင့္လက္မွတ္ မဲေပါက္တယ္။

သူကလဲ ကၽြန္မတုိ႕လုိ အပ်ိဳၾကီးေပမဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ကိစၥကုိ စိတ္မကုန္ေသးတဲ့လူ
လက္မွတ္က 6လ အတြင္းဆုိေတာ့ အဲဒီကာလအတြင္းမွာ သူအေဖာ္ရခဲ့ရင္သြားမယ္ဆုိျပီး
လ်ိဳ႕၀ွက္ထားရွာတယ္။

ဒါေပမဲ့ 6လျပည့္ခါနီးအထိ အေဖာ္မရေလေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ထုတ္ေျပာရတာေပ့ါ။

ကၽြန္မတုိ႕သူအျဖစ္ကုိေျပာျပေတာ့ ၀ိုင္းဆဲၾကတာ ျပီးေတာ့ လုိက္မယ္လုိ႕စာရင္းေပးၾကတာ (4)ေယာက္
သူ႕ခမ်ာ ထပ္ျပီး booking လုပ္ရွာတယ္။

အဲဒီလုိနဲ႕ မစြံတဲ့အပ်ိဳၾကီး 5ေယာက္ မအားတဲ့ၾကားက လူစုျပီး ပုဂံခရီးထြက္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ရဲသူေအာင္ကားၾကီးနဲ႕ေပါ့။

အလုပ္ေတြကေနထလာတဲ့လူေတြဆုိေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ျဗဳတ္စျဗဲေလာင္းေပါ့။

ဟုိတယ္မဲေပါက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက လူစုေနရတာနဲ႕သူ႕မွာ အေႏြးထည္ပါမလာဘူး။

လမ္းမွာအရမ္းခ်မ္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ အထုတ္ထဲကေတြ႕တဲ့အေပၚစတစ္ခု ဆြဲျခဳံထားလုိက္တာ။

လမ္းမီးဖြင့္လုိက္ေတာ့မွ ထမီၾကီးျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ထုိင္တာကလဲ ေရွ႕နားမွာဆုိေတာ့ အင္း ..............ထမီျခဳံခရီးစခဲ့ၾကတဲ့ အပ်ိဳၾကီးေတြေပါ့။

dead line ေပၚက အဆင္းမွာ

ီကၽြန္မက အလုပ္ကုိ အခ်ိန္ယူလုပ္တတ္တယ္။

ဒါေပမဲ့အခုတေလ အခ်ိန္မေလာက္ဘဲ လုပ္ေနရတာေတြရွိတယ္။

dead line ေတြကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့

ေခါင္းထဲမွာ ၀ီ၀ီျမည္ေနတယ္။

ကားကုိ အရွိန္နဲ႕ေမာင္းလာျပီး ဘရိတ္အုပ္လုိက္သလုိျဖစ္ေနတယ္။

စာေမးပြဲ

မနက္တုန္းက ကၽြန္မညီမအိမ္ကုိတက္ျပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ယူေတာ့
သူ႕သားနဲ႕သမီးစာေမးပြဲေျဖမွာမုိ႕ ကၽြန္မညီမက ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြေပးေနေလရဲ႕။

အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားျဖစ္တယ္။

အေမက သခ်ာၤဆုိရင္ အမွတ္ျပည့္ရရမယ္လုိ႕ အျမဲဖိအားေပးထားေတာ့
သခ်ာၤေျဖရမဲ့ေန႕ဆုိ ေၾကာက္ေနတတ္တယ္။
ဘယ္ေတာ့မွလဲ အမွတ္ျပည့္မရခဲ့ဘူး။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မ(8)တန္းႏွစ္ အတန္းတင္စာေမးပြဲကုိ ဘာသာမွားက်တ္သြားဘူးတယ္။

ပထ၀ီေျဖရမဲ့ေန႕မွာ သမုိင္းက်တ္သြားတာထင္တယ္။

အဲဒါကုိ ေမးခြန္းျမင္မွ သိတယ္။

ေမးခြန္းလဲျမင္လုိက္ေရာ ငါေတာ့သြားျပီလုိ႕ ပူထူသြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ စိတ္ကုိ မနည္းစုစည္းျပီး စာရြက္ေတြကုိ (10)မိနစ္ေလာက္ မ်ဥ္းတားေနလုိက္တယ္။

စိတ္နည္းနည္းေအးမွ ေမးခြန္းေတြဖတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ေျဖႏိုင္တာပါဘဲ။

ကၽြန္မက စာရြက္ေျပာင္ေပၚမွာ စာေရးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေျဖာင့္ဘူး တက္လုိက္ဆင္းလုိက္နဲ႕မုိ႕

တကၠသုိလ္စာေမးပြဲေရာ အလုပ္စာေမးပြဲေတြမွာပါ ခဲတံနဲ႕မ်ဥ္းအရင္တားတတ္တယ္။

တခါတေလ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခန္းထဲမွာ ကၽြန္မမ်ဥ္းတားသံေၾကာင့္ အခန္းေစာင့္ဆရာမေတြက
အျပဳံးတစ္ခုနဲ႕ လာၾကည့္တာကုိ ခံရတယ္။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ့ စာရြက္ေျဗာင္ေပၚမွာေရးဘုိ႕ဆုိရင္ ခဲတံေလးနဲ႕ ခပ္မွိန္မွိန္မ်ဥ္းတားျမဲ။

ကၽြန္မ စိတ္စာေမးပြဲေျဖတုန္းက ေမးခြန္းေမးတဲ့ ဆရာမၾကီးက ဘ၀ကုိ ဘယ္လုိျဖစ္ခ်င္လဲတဲ့။

ဘ၀ကုိ တေျဖာင့္တည္းသြားခ်င္တယ္လုိ႕ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖဘူးတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့လက စာရင္းကိုင္ အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖမဲ့ ညီမေလးတစ္ယာက္ကေမးဘူးတယ္။

ဘာေတြျပင္ဆင္သြားရင္ေကာင္းမလဲတဲ့။

ေအး ငါကေတာ့ ထူးျပီးျပင္မသြားဘူး။

ငါမသိတာေမးလာခဲ့ရင္ မသိပါဘူးလုိ႕ ခပ္တည္တည္နဲ႕ အိေျႏၵမပ်က္ေျဖႏိုင္ေအာင္
စိတ္ကုိ အရင္ေလ့က်င့္သြားတယ္လုိ႕။

ဟုတ္တယ္မို႕လား
တခါမွမေတြ႕ဘူးတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ေမးတာကုိ တစ္ေယာက္ ရာႏွဳန္းျပည့္
ဘယ္လုိမ်ားျပန္ေျဖႏိုင္မွာတုံးေနာ္။

အခုေတာ့ စာေမးပြဲမေျဖရတာ ၾကာပါျပီ စာေမးပြဲေျဖေနရလုိ႕ ေခၽြးျပန္တဲ့အိမ္မက္ေတြလဲ
မမက္တာၾကာပါျပီ။

ဒါေပမဲ့................................
ၾကိဳက်တ္ထားခြင့္မရတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိေတာ့ လိမ္မာပါးနပ္စြာ ေျဖေနရပါေသးတယ္။