ေၾကာက္ရင္လြဲ ရဲရင္ မင္း ျဖစ္

မႏၱေလးက ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ promotion လုပ္တဲ့ မေလးရွား IMU ေဆးေက်ာင္းက ပြဲေလးကုိ

TV ကလာတာ ၾကည့္ရပါတယ္။

ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကုိ ဖိတ္ျပီး ဥာဏ္စမ္းေမးခြန္းေတြကုိ

English လုိ Projector နဲ႕ထိုးျပျပီး (A,B,C Choice) ကုိ အုပ္စုဖြဲ႕လုပ္ခိုင္းတာေလးပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ စိတ္အားထက္သန္မႈေတြ အဖြဲ႕လုိက္ တုိင္ပင္ပူးေပါငး္မႈေတြကုိ ေတြ႕ရျပီး

ကၽြန္မ အထင္ေတာ့ 90% ေလာက္ မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္ၾကတာကုိေတြ႕လုိက္ရေတာ့

စိတ္ခ်မ္းသာလုိက္တာ

ပြဲျပီးသြားခ်ိန္မွာ Interview ေတြလုပ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ေရာ

ပြဲက်င္းပတဲ့ မေလးရွားက လူေတြကုိေမးပါတယ္။

ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြက ဥာဏ္စမ္းေတြေျဖခ်ိန္မွာ တက္ၾကြရႊင္လန္းေပမဲ့

Interview မွာ English လုိျပန္ေျဖဘုိ႕ကုိေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္
တစ္ေတာင္နဲ႕ တြတ္ေနၾကပါတယ္။

တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ရဲရဲတင္းတင္း ေျဖသြားတာကုိေတြ႕ရပါတယ္။

ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အေျခအေနကုိ ေမးတဲ့အခါမွာ

သူတုိ႕က well satisfied လုိ႕ျပန္ေျဖသြားျပီး

ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကုိ ဘယ္လုိထင္ပါသလဲေမးခြန္းကုိေတာ့

brave more လုိ႕ အၾကံျပဳသြားတာ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။

ကၽြန္မအပါါ၀င္
ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုက
ယဥ္ေက်းမႈအရေရာ
အေၾကာက္တရားအုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ပါ
ရဲေဆးတင္ဘုိ႕အမ်ားၾကီးလုိပါတယ္။

မိမိကုိယ္ကုိ ႏွိမ္ခ်ရမယ္ဆုိေပမဲ့
လုိအပ္လာရင္ေတာ့ ေရွ႕ထြက္ဘုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ က်ိဳးစားရပါလိမ့္မယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ေတာ့ ေၾကာက္ရင္လြဲ ရဲရင္ မင္း ျဖစ္ ဆုိျပီး
စိတ္တင္းမိပါေတာ့တယ္။

I want happiness.

Facebook မွာေတြ႕လုိက္တာေလး သေဘာက်လုိ႕ပါ။

I want happiness.

စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိရဘုိ႕

ပထမ I အတၱ ကုိ ျဖဳတ္လိုက္ပါတဲ့။

ဒုတိယ want လုိအင္ဆႏၵေတြကုိ ပယ္လုိက္ပါတဲ့။

အဲဒီေတာ့မွ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ရရွိသြားမယ္တဲ့။

ငါေတြကို အရင္ျဖဳတ္

လုိခ်င္တာေတြ ဖယ္ထားျပီး

ဘ၀ကုိ စစ္မွန္စြာေနထုိင္ခ်င္ပါတယ္။

ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။

ပညာ ေခတ္

ႏိုင္ငံမတည္ျငိမ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လက္နက္ရွိသူေတြ နဲ႕ အာဏာရွိသူေတြက ေရွ႕တန္းေရာက္ေပမဲ့

တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ ႏိုင္ငံတခုမွာေတာ့ ဥာဏ္ပညာရွိသူက ေရွ႕တန္းကုိ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ Sunday ညေနခင္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းဘက္ေန

အဓိပတိလမ္း အတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္၀င္သြားခဲ့တယ္။

1991ခုႏွစ္ ဘႊဲ႕ယူျပီးေနာက္ပုိင္း ျပန္ေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ပထမဦးဆုံးအၾကိမ္ပါဘဲ။

21ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ေပမဲ့ အရာအားလုံးက သိပ္မေ၀းတဲ့တေန႕ကလုိပါဘဲ။

တစ္ေယာက္တည္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္၀င္သြားခဲ့တယ္။

1987 မတုိင္ခင္က အရမ္းကုိ အသက္၀င္ခဲ့ပါတယ္ဆုိတာ မယုံခ်င္စရာပါ။

RC ထဲက ဆုိင္ခန္းေတြထဲလဲ ၀င္ၾကည့္လုိက္ေသးတယ္။

ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းေနတုန္းကေတာ့ RC သာစကားေျပာတတ္ရင္ ကုိယ္ဘယ္လိုေစာင့္တာ သူအသိဆုံး

ဆုိျပီး ကုိင္ဇာ ဆိုခဲ့ေသးတယ္ေလ။

ေအးခ်မ္းလုံျခဳံခဲ့ၾကတယ္။

အားကစား အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ၾကတယ္။

အႏုပညာအသင္းေတြလုပ္ၾကတယ္။

စာအုပ္ေတြ ထုတ္ၾကတယ္။

ညဘက္အေဆာင္ေရွ႕ သီခ်င္းဆုိၾကတယ္။

အိမ္က မိဘေတြက ေက်ာင္းသြားထားတယ္ဆုိျပီး စိတ္ေအးရတယ္။

အမ်ားဆုံး စေကာ့ေစ်းနဲ႕ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာေလာက္ဘဲ ရွိခဲ့ၾကတယ္။

အခုေတာ............. အနာဂတ္ လူငယ္ေတြကုိ မ်က္ကြယ္ပုိ႕ျပီး

အတတ္မ်ိဳးစုံသင္ယူခ်င္စရာ ပတ္၀န္းက်င္သစ္ၾကီးကုိ ဖန္တီးေပးလုိက္တယ္။

ဖဲရုိက္ၾကတယ္။

အရက္ေသာက္ၾကတယ္။

ေဆးသုံးၾကတယ္။

သုံးႏွစ္သုံးမိုး ပု၀ါတကမ္း လက္တလွမ္းေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

တုိးတက္လာတာလား

ဆုတ္ယုတ္သြားတာလားဆုိတာကုိ မတုိင္းတာ ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မ အေဆာင္ေနတုန္းက အေဆာင္မွဴး ၊ ေဟာက်ဳတာ ေတြကုိ အားက်ခဲ့တယ္။

သူတုိ႕လုိ စာေတြဖတ္ျပီး ေက်ာင္းေဆာင္မွာေန (အိမ္မွမေနခ်င္တာလဲပါတယ္)

ဘ၀ကုိ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္။

ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘြဲ႕တခုနဲ႕တင္ ရပ္ျပီး ေက်ာင္းနဲ႕ ေ၀းခဲ့ရတယ္။

အလုပ္ရွာတယ္ ေငြရွာတယ္ ပညာေတာ့ မရွာျဖစ္ေတာ့ဘူး ( Certificate )

အလုပ္အတြက္ေတာ့ ဖတ္ရတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ေခတ္ၾကီးက လူထက္ Certificate က ပုိအေရးပါလာတယ္။

လစာမွာ Certificate ဘုိးေတြ ထည့္ေပါင္းေပးတဲ့ ေခတ္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ (25)ႏွစ္လုံး ေ၀းကြာခဲ့တဲ့ International Certificate တခုခုရဘုိ႕အတြက္

....................... တပတ္ျပန္က်ိဳးစားၾကည့္ဦးမယ္။

အရြယ္လြန္ အိမ္မက္ေတြေပါ့။

I am proud of you.

Ma su mon

Flower

Rose

ဘ၀ထဲက ဖယ္ထုတ္ထားသူမ်ား (1)

ဘ၀ထဲကေန ဖယ္ထုတ္ပစ္လုိက္တဲ့လူေတြ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့တယ္။

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ပါ။

ကၽြန္မထက္ အသက္ (2)ႏွစ္ၾကီးတဲ့ တစ္၀မ္းကြဲ အကုိတစ္ေယာက္ရွိတယ္။

တစ္၀မ္းကြဲဆုိေပမဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက တအိမ္ထဲ ၾကီးျပင္းလာၾကတာမုိ႕

 ေမာင္ႏွမအရင္းေတြလုိ ေနခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မလဲ တကၠသိုလ္တက္ သူလဲ ဗုိလ္သင္တန္းသြားဆုိေတာ့

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေ၀းသြားၾကတာေပါ့။

ေနာက္ပုိင္း ျပန္ေတြ႕ေတာ့ အေလးမျပဳတတ္တဲ့ကၽြန္မက သူနဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မေက်ာင္းျပီးေတာ့ သူလဲ ေရွ႕တန္းမွာ ဒါဏ္ရာ ရျပီး အရပ္ဖက္ကုိေျပာင္းရတယ္။

ဌာနဆုိင္ရာေတြမွာ ငါတုိ႕က တပ္မေတာ္ကေနလာတာ

အရာရာကို လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ စီမံတတ္တယ္လုိ႕ စိတ္ၾကီး၀င္ေနၾကတဲ့ေခတ္ေပါ့။

ကၽြန္မကေတာ့ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခုရျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ 1988 ေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲမွာ

မာန္ကေလးနဲ႕ အမွီအခိုကင္းကင္းနဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ေယာင္၀ါး၀ါး

လမ္းေပ်ာက္ေနခ်ိန္ေပါ့။

ကၽြန္မအကို အေရးပါေနတဲ့ ဌာနမွာဖြင့္တဲ့ သင္တန္းတစ္ခုေၾကာ္ျငာေတြ႕လုိ႕

အဲဒါေလးမ်ားတက္ရင္ အလုပ္ရဘုိ႕ အေထာက္အကူျပဳ႕မလားလုိ႕စဥ္းစားျပီး

သူတုိ႕ရုံးရွိတဲ့ ဆူးေလ အ၀ိုင္းကုိ တက္ခဲ့ဘူးတယ္။

အခ်ိန္(1)နာရီေလာက္ေစာင့္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အကုိလုပ္တဲ့သူကုိေတြ႕ေတာ့

သင္တန္းအေၾကာင္းေမးတုန္း.......... ျပန္ေျပာလုိက္တဲ့ခပ္တုိတုိ စစ္ စကားတစ္ခြန္းကုိ မွတ္မိတယ္။

သင္တန္းတက္ဘုိ႕ဆုိတာ မလြယ္ဘူးတဲ့။

ကၽြန္မကလဲ ဒါဆုိလဲ ရပါတယ္လုိ႕ တခြန္းဘဲေျပာျပီး

အဲဒီရုံးခန္းက ျပန္ဆင္းလာလုိက္တာ

ခုဆုိ ႏွစ္ေပါင္း 26ႏွစ္ၾကာခဲ့ျပီ။ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္တာလဲ 26ႏွစ္ရွိခဲ့ျပီ။

ဘ၀ေတြ အခက္အခဲေတြ အလုပ္ေတြ သင္တန္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႕ခဲ့ျပီးျပီ။

ဒါေပမဲ့ မၾကာေသးခင္က သူ႕အေဖ ဆုံးေတာ့ ဖုံးနဲ႕ျပန္အဆက္အသြယ္ရခဲ့တယ္။

ဒီေန႕ဖုံးဆက္လာတယ္ သူရန္ကုန္က သံရုံးတစ္ခုမွာ သင္တန္းတက္မွာမုိ႕

အိမ္မွာ တည္းလုိ႕ ရမလားတဲ့။

တုံ႕ဆုိင္းဆုိင္းအသံနဲ႕ေပါ့။

ကၽြန္မကေတာ့ ေနရာလွဴတယ္လုိ႕သေဘာထားျပီး

အိပ္လုိ႕ေတာ့ရပါတယ္။ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းေပးထားမယ္။

က်န္တာကုိယ့္အစီအစဥ္နဲ႕ကိုယ္လုိ႕ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ေအးစက္တဲ့အသံနဲ႕ေပါ့။

ဒါ ျမန္မာ ေမာင္ႏွမတဲ့လား။