pay day လခထုတ္တဲ့ေန႕

လူမွန္းစျပီး သိတတ္ကတည္းက လခထုတ္တဲ့ေန႕နဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။

အေမက အစုိးရ၀န္ထမ္းေလ......လခ ရတာေပါ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္(၄၀)ေလာက္က အစုိးရ၀န္ထမ္း လခ ထုတ္တယ္ဆုိတာ
အဓိပၸါယ္ရွိခဲ့ပါတယ္။

အေမလခထုတ္တဲ့ေန႕ေတြဆုိ ရုံးလုိက္သြားျပီး မုန္႕စားရတာကုိး

ကၽြန္မလဲ ဘ၀ကုိ အစုိးရအလုပ္နဲ႕စတင္ခဲ့တယ္။

ေအာက္ေျခက စရတာပါ တကယ့္ေအာက္ေျခဘဲ

ေႏြရာသီေရႊေမာ္ေဓါဘုရားပြဲမွာ အေမတို႕ဌာနက ႏွစ္တုိင္း တလေက်ာ္
စားေသာက္ဆုိင္ ဖြင့္ေရာင္းေလ့ရွိတယ္။

ပလာတာ၊ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲနဲ႕လဘက္ရည္၊ေကာ္ဖီနဲ႕ အေအးမ်ိဳးစုံေပါ့။

၀န္ထမ္းေတြတာ၀န္ခ်ထားသလုိ ၀န္ထမ္းသားသမီးေတြလဲ ၀င္လုပ္ခြင့္ရွိတယ္။

uniform 3 စုံ၊ ေန႕တြက္နဲ႕ စားဘုိ႕ ကူပြန္ ရတယ္။

ညေန (၂)နာရီေလာက္ေန ည(၁၂)နာရီ ဘုရားပြဲလူရွင္းတဲ့အခ်ိန္ထိ လုပ္ရတယ္။

အျခား၀န္ထမ္းေတြက သူတုိ႕သားသမီးကုိ စားပြဲထိုး ေစ်းေရာင္းမလုပ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။

ကၽြန္မတုိ႕အေမကေတာ့ အိမ္မွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကုိ ထားခဲ့ရမွာ စိတ္မခ်တာနဲ႕
ႏွစ္တုိင္း ဘုရားပြဲေစ်းမွာ ေစ်းေရာင္းေစခဲ့တယ္။

အစားအစာေတြ သယ္ႏိုင္တဲ့ႏွစ္ကစျပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္။

မသယ္ႏိုင္ခင္ ကေလးဘ၀ကလည္း ႏွစ္တုိင္း အေမနဲ႕ ညဘက္လုိက္ရတာပါဘဲ။

တခ်ိဳ႕ညေတြ ေနာက္က်ရင္ ပြဲေတြ ရုံဖြင့္ ၀င္ၾကည့္ၾကတာ ေပ်ာ္စရာပါ။

(၇)တန္းေလာက္ကတည္းက လုပ္ခ လစာနဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့ရျပီး လုပ္ခမ်ိဳးစုံရခဲ့ပါတယ္။

ေႏြရာသီမွာ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကုိ ဒီတုိင္းေရာင္းရင္ ရတာနည္းလုိ႕
စာအိတ္ကေလးေတြလုပ္ျပီးေရာင္းခဲ့တယ္။

အက်ီၤလက္ခ်ဳပ္လုိက္ခဲ့တယ္။

ဘြဲ႕ရျပီးခါစ ၁၀တန္း ေဘာဂေဗဒ က်ဴရွင္သင္လုိက္ေသးတယ္။

ေနာက္ပိုင္းအစုိးရအလုပ္ကုိ စား/ေဖ်ာ္မွာ ေန႕စား ၆က်ပ္၁၅ျပားနဲ႕စာရင္းကုိင္ဘ၀ကုိ စခဲ့တယ္။

သူတုိ႕ေျပာတာသာ စာရင္းကုိင္ပါ
ကၽြန္မက မေနတတ္ေတာ့
၀ယ္တဲ့လူလာရင္ ပလာတာလဲ ထေရာင္းတာဘဲ
ေရခဲမုန္႕လဲ ထခတ္တာဘဲ
ဆီခ်က္လဲ ထလုပ္တာပါဘဲ
................
စာရင္းကုိင္(၁)
စားရင္ကုိင္(၂)
.............
အရက္နဲ႕အစားအစာေရာင္းတဲ့ဌာနကုိ မၾကိဳက္ေပမဲ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္းကုိ ေျပာင္းခဲ့တယ္။

ဒုတိယမန္ေနဂ်ာ (ဘ႑ာေရး) ဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကေန
ကၽြန္မတုိ႕ အလုပ္၀င္ေတာ့ အငယ္တန္းလက္ေထာက္ (ဘ႑ာေရး)လုိ႕ေျပာင္းလုိက္တယ္။

ကၽြန္မတုိ႕ အသစ္အုပ္စုက ေအာ္...........အငယ္တန္းျဖစ္ရတဲ့ အထဲ
လက္ပါေထာက္ရဦးမွာ လုိ႕ရီေမာျပီး ေနခဲ့တာဘဲ။

Senior အစ္မေတြက သင္ေပးလုိက္တယ္။
ကုိယ့္နံမည္ေရွ႕မွာ ေဒၚ တပ္မေခၚရင္ဘယ္သူ႕ကုိမွ စကားျပန္မေျပာနဲ႕တဲ့။

ဒါေပမဲ့ သစ္လုပ္ငန္းက အထက္ေအာက္ ရုိေသမႈေတာ့ အေတာ္ေလးရွိတယ္။

အလုပ္ထြက္ျပီး ျပန္ေတြ႕ခ်ိန္မွာေတာင္ ကုိယ့္အေဖေလာက္ရွိတဲ့ ရုံးအုပ္ၾကီးက
ေဒၚ......တပ္ေခၚေနေသးတယ္။

ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သစ္လုပ္ငန္းရွိတဲ့ ဗန္းေမာ္ကေန ရန္ကုန္အထိ
တစ္ျမိဳ႕တစ္ေယာက္ႏွဳန္းနဲ႕ အသစ္ ၂၅ေယာက္ခန္႕လိုက္တယ္။
အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မလဲ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းက ျပည္ျမိဳ႕မွာ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေသာင္တင္ေနခဲ့တယ္။

စားေဖ်ာ္ ဌာနက လစာအျပင္ အပုိ၀င္ေငြကုိပါ တရား၀င္လုိ ထပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ဌာနေပမဲ့.........
အရက္ ဆုိတာကုိ စိတ္ကုန္လုိ႕.........ေျပာင္းပစ္လုိက္တယ္။

ရာထူးေလးေတာ့ တုိးလာပါတယ္။
လစာက နည္းနည္းတုိးျပီး အပုိ၀င္ေငြဆုိတာနဲ႕ ေ၀းသြားေတာ့တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိဘူး ကုိယ့္ေရြးခ်ယ္မႈဆုိျပီး ............. အေမ အျမင္မၾကည္လင္ေပမဲ့..
စက္ဘီးကေလးေရာင္းျပီး...........ျမိဳ႕ကေလးကထြက္ခဲ့တယ္။

လူေတြက ထင္ၾကတယ္ သစ္လုပ္ငန္းမွာမုိ႕ ေထာသြားျပီတဲ့
အျခားလူေတြေတာ့ မသိဘူး
၄ႏွစ္ခြဲ  အလုပ္လုပ္လာတာ  သစ္ဆုိ သြားၾကားထိုးတံ ေတာင္မရခဲ့ဘူးဘူး။
ရုံးကေပးတဲ့အိမ္ကေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး
ရတဲ့လခနဲ႕ ျပတ္တခါ ျပတ္တလွဲ႕ ေနလုိက္တာပါဘဲ။

စာအုပ္ဆုိင္ကုိ ေန႕တုိင္းသြားႏိုင္ျပီး
ေဇာ္၀င္းထြဋ္  ကုိ ၾကိဳက္တတ္လာတာေပါ့။

စက္ဘီးေရာင္းထားတဲ့ပုိတ္ဆံေလးလဲ ကုန္သြားတယ္။

လခထုတ္မဲ့မနက္မွာ အေၾကြနည္းနည္းပါးပါးဘဲက်န္တယ္။

အုိ .......ဒီေန႕လခထုတ္မွာဘဲ......ရတယ္ေပါ့........

အသက္က ၂၆ႏွစ္ေလ ...........လခထုတ္ျပီးမွ ထမင္း၀ယ္စားလုိက္မယ္လုိ႕ ေတြးျပီး
ရုံးထြက္လာခဲ့တယ္။

ဟား ဟား ........ ရုံးမွာ အစည္းေ၀းရွိေနလုိ႕ လခထုတ္တာ ေနာက္က်မယ္တဲ့...
ဟိ... ရုံးအုပ္စာေရးၾကီးကေျပာတယ္။

ေရေသာက္ျပီး ထုိင္ေစာင့္လုိက္တာ ေန႕ခင္း ၁နာရီခြဲေလာက္မွ လခရတယ္။

၁၂၅၀က်ပ္

အဆာလြန္လုိ႕ ေခါင္းထဲ မူးေနာက္ေနတာဘဲ

ထမင္းသြားစားမဲ့စိတ္ကူးလဲ ပ်က္သြားတယ္။

ျပည္-ရန္ကုန္လမ္းေဘးက လဘက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာ ထုိင္ျပီး
ႏြားနို႕နဲ႕ေပါင္မုန္မွာစားလုိက္တယ္။

စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိခံစားရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

အဲဒါနဲ႕ လဘက္ရည္ဆုိင္ထဲကထြက္ျပီး ရန္ကုန္းဘက္ျပန္တဲ့ကားတစ္စီးကုိတားျပီး
ရန္ကုန္ဆင္းလာခဲ့မိတယ္။

လခထုတ္တဲ့ တစ္ရက္မွာေပါ့။

ဒီေန႕လား

ျပည္ျမိဳ႕မွာကတည္းက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ထုတ္ကုိ
ႏွစ္ေယာက္မွ်စားလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက Message ပုိ႕တယ္။

ရန္ကုန္မွာ အဆင့္အျမင့္ဆုံးသြားစားရေအာင္တဲ့
sakura အထပ္ (၂၀) ကုိခ်ိန္းေနတယ္။

အထပ္(၂၀)ကုိ ခ်ိန္းေပမဲ့ ရုံးက ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ရမလဲ မသိလုိ႕

မေသခ်ာေသးပါ။

Real Life, Real Story

Real Life, Real Story စာအုပ္ကုိ ဖတ္ျပီး ေရးခ်င္လာတယ္။
အမွန္တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြေလ
အသက္(၂၀)မွာ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္က ဘြဲ႕ရေတာ့ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ေခတ္ၾကီးမွာ
အလုပ္တစ္ခုရဘုိ႕ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲခဲ့တယ္။
ကၽြန္မကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တကၠသုိလ္အတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖက
ကၽြန္မအေမ အလုပ္လုပ္တဲ့ဌာနမွာ လုပ္ငန္းခြဲမန္ေနဂ်ာ
သူ႕သမီးက ေထာက္ခံခ်က္ေတြေကာင္းေကာင္းေပးတာနဲ႕ ကၽြန္မအေမမ်က္ႏွာႏွစ္ခုေပါင္းျပီး
စား/ေဖ်ာ္ လုိ႕အလြယ္ေခၚေနတဲ့ အရက္နဲ႕အေဖ်ာ္ယမကာေရာင္း၀ယ္ေရးဌာနခြဲ အေရာင္းဆုိင္မွာ
ေန႕စားစာရင္းကိုင္ အလုပ္ကေလးကုိ တေန႕ (၈)က်ပ္ (၅၀)ျပားနဲ႕ 1988 ေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲမွာ
အလုပ္ရခဲ့တယ္။
အလုပ္ထဲမွာ အျမဲတမ္း၀န္ထမ္းခန္႕ျပီးေတာ့ လွည္းကူးက ဗဟုိ၀န္ထမ္း တကၠသိုလ္ (ေဖာင္ၾကီး)
တက္ရမယ္တဲ့။
အရပ္(၅)ေပ(၄)လကၡ ရွိျပီး ေပါင္ (၉၀) မျပည့္တဲ့ ခပ္ပိန္ပိန္္ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့
ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းဆုိတာ လူရယ္စရာခ်ည္းေပါ့။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းေတြက အားေပးၾကပါတယ္ RTU တဲ့။
Return to Unit သင္တန္းက ျပန္လႊတ္တာခံရမွာပါတဲ့။
သင္တန္းမတက္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႕ ျငင္းခြင့္ရွိေပမဲ့ အားေပးၾကတဲ့လူေတြကုိ မခံခ်င္စိတ္နဲ႕
၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ဇူလိႈင္လမွ စဖြင့္တဲ့ ဗလ (67) ကုိ မိုးရြာတဲ့တေန႕မွာ စေရာက္ခဲ့တယ္။
ပထမဆုံးတလမွာ အျပင္ထြက္ခြင့္မရွိေပမဲ့ ကၽြန္မလက္မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္အကြက္ကေလးရွိလာခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ အမွတ္တမဲ့ထားလုိက္ျပီး ျပင္ပထြက္ခြင့္ရမွဘဲ ေဆးခန္ျပမယ္လုိ႕စိတ္ကူးလုိက္တယ္။
ျပင္ပထြက္ခြင့္ရတဲ့ ပထမဦးဆုံးအပတ္ျပန္ေတာ့
ကၽြန္မကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက က်န္းမာေရးအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ေဒါက္တာႏြဲ႕ႏြဲ႕ရီ ကုိ
တုိင္ျပၾကည့္ပါတယ္။ သူ႕က ကၽြန္မအေမလုိမ်ိဳးျဖစ္ေနလုိ႕ မာမီလုိ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းကေခၚခဲ့တယ္။
သမီးအပ်ိဳၾကီးကုိ မာမီေခၚရပါ့မလားဆုိျပီး သူ႕အေမက ကၽြန္မကုိ ေသတဲ့အထိ အျမင္မၾကည္လင္ခဲ့ေပမဲ့
ကၽြန္မတုိ႕ အခုထိ အဆက္အသြယ္မျပတ္ခဲ့ပါဘူး။
မာမီက စိတ္ပူျပီး ကၽြန္မတို႕ပဲခူးမွာ နံမည္ၾကီးတဲ့ အေရျပားဆုိင္ရာ အထူးကုဆရာ၀န္
ေဒါက္တာ ေဂ်ပရာဆပ္ နဲ႕လုိက္ျပေပးပါတယ္။
ကၽြန္မကုိ မ်က္ႏွာဟုိဘက္လွည့္ဆုိျပီး အပ္ကေလးနဲ႕ အဲဒီအျဖဴ၀ုိင္းေနရာေလးကုိ ထိုးၾကည့္ပါတယ္။
ကၽြန္မက နာတယ္လုိ႕ေျပာေတာ့
ညာေျပာတာတဲ့။ 
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕မွတ္ခ်က္စကားဟာ လူနာရဲ႕ စိတ္ကုိ ဓါးနဲ႕မႊန္းသလုိပါဘဲ
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္က (၂၃)ႏွစ္ေပါ့။
မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွက္ရြ႕ံမႈဆုိတာ ေရးမျပတတ္ေတာ့ဘူး။
အနာၾကီးေရာဂါ လုိ႕ အမည္တပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မက သင္တန္းတက္ေနတုန္းမုိ႕ သင္တန္းျပီးမွ
ဆက္ကုပါမယ္ဆုိျပီး ျပန္ခ်လာတာေပါ့။
သင္တန္းမတက္ခင္က အားေပးၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို
ျပန္ျမင္ေယာင္လာျပီး
ဘာေရာဂါခ်ည္းျဖစ္ေနပါေစ
သင္တန္းကို ျပီးေအာင္တက္မယ္ဆုိျပီး ေဖာင္ၾကီးကုိ ျပန္ခ်လာခဲ့ပါတယ္။
ဆရာ၀န္က ေျပာလိုက္တဲ့စကားက တၾကိမ္တည္းေပမဲ့
ကၽြန္မနားထဲမွာေတာ့ အၾကိမ္ေပါင္းမေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ၾကားေနခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မအျဖစ္ကုိ ဘယ္သူ႕မွ မေျပာဘဲ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ခံေနခဲ့ပါတယ္။
စိတ္အနာတရ က တစ္ပိုင္း သင္တန္းျပီးေအာင္တက္ခ်င္စိတ္က တပုိင္းပါ။
ေဖာင္ၾကီးသင္တန္း မုိးေရထဲမွာ ေသနတ္ထမ္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ
အဲဒီဆရာ၀န္ရဲ႕ ညာေျပာတာပါဆိုတဲ့ အသံကုိ ျပန္ၾကားေယာင္လာရင္
မိုးေရေတြနဲ႕အတူ မ်က္ရည္ေတြက်ခဲ့တာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါဘဲ။
ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကုိ ကၽြန္မက မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ အျမဲေမာင္းႏွင္ခဲ့တာပါ။
အၾကိမ္ၾကိမ္ျပိဳလဲျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ထ ခဲ့ရတဲ့လူပါ။
ေအာက္တုိဘာလမွာ သင္တန္းဆင္းပြဲအတြက္ ေလ့က်င့္ရမယ္
မေလ့က်င့္ခ်င္တဲ့သူေတြ သင္တန္းဆင္းပြဲလမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လူေတြ
အျပင္ထြက္ႏိုင္တယ္လုိ႕ သင္တန္းမွဴးက ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မနဲ႕အတူ တဌာနတည္းလာတက္တဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္၀င္းက
ေနမေကာင္းတာမုိ႕ ေသနတ္ထမ္းျပီး တပ္ခြဲအျပင္ကုိ ထြက္ရပ္တာေတြ႕လုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မေရာ.........အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမၾကီးကုိ ငုံၾကည့္လုိက္ခ်ိန္
ေျခေထာက္ေအာက္က ေျမၾကီးေတြေရြ႕ေနတယ္ ထင္လာတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း ငါဒီကြင္းထဲကေန ဘယ္ေတာ့မွာ
ကုိယ့္ေျခေထာက္နဲ႕ကိုယ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မသြားဘူး
ကုိယ္အသိမဲ့သြားလုိ႕ သူမ်ားက ထမ္းထုတ္သြားရင္ေတာ့မသိဘူးဆိုျပီး
သင္တန္းဆင္းပြဲအတြက္ ဆက္ေလ့က်င့္ေနခဲ့ပါတယ္။
ေခါင္းမာျခင္းရဲ႕ ရလာဒ္ကေတာ့ ဗလ (67) သင္တန္းသူ ပထမဆု ေပါ့။
ေနာက္ဆက္တြဲေတြကေတာ့ ရာထူးတုိးတာေတြ ဌာနကဆုေပးတာ TV သတင္းမွာပါတာေတြ
ဒါေတြက အိမ္မက္ေတြလုိဘဲ
တကယ္အျဖစ္က အနာၾကီးေရာဂါ ဆုိတာေလ

အနာၾကီးေရာဂါ ကုိေၾကာက္တဲ့စိတ္ထက္ ေဒါက္တာ ေဂ်ပရာဆပ္ရဲ႕ ညာေျပာတာဆုိတဲ့မွတ္ခ်က္ကုိ
ေၾကာက္တဲ့စိတ္က အဆေပါင္းမ်ားစြာပုိပါတယ္။
ေၾကာက္စိတ္ထက္ ရွက္စိတ္ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္မက စိတ္ဓါက္ခို္င္မာတဲ့လူမဟုတ္ေပမဲ့
မခံခ်င္စိတ္ ခိုင္မာတဲ့လူမို႕ သူ႕မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ မက်ရႈံးသြားတာပါ။
အျခားတစ္ေယာက္ဆုိရင္ေတာ့...........

ကၽြန္မလဲ ကိုယ့္ကုိယ္ အနာၾကီးေရာဂါရွိေနျပီလုိ႕ လက္ခံလုိက္ျပီး
ေရာဂါသည္ေတြထားတဲ့ေနရာေတြကုိ စိတ္နဲ႕ ခဏတုိင္းသြားျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

အခ်ိန္နည္းနည္းယူျပီး စိတ္တည္ျငိမ္ေတာ့မွ ေလာကကို စိန္ေခၚျပီး
ေရာဂါကုဘုိ႕ မာမီနဲ႕တုိင္ပင္ပါတယ္။
1991 ခုႏွစ္က ပဲခူးတုိင္း အနာၾကီးေရာဂါတုိက္ဖ်က္ေရးဆရာ၀န္ၾကီးက
ေဒါက္တာ တင္ေရႊ
သူ႕အိမ္ကုိ ကၽြန္မတုိ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ သြားျပၾကပါတယ္။
ေဒါက္တာ တင္ေရႊက ကၽြန္မကုိ စမ္းသပ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႕ အနာၾကီးေရာဂါပါလုိ႕ အတည္ျပဳေပးလိုက္ပါတယ္။
ေဆးေသာက္ရင္ေပ်ာက္သြားမွာပါလုိ႕ ကၽြန္မကုိေအးေအးေဆးေဆးရွင္းျပပါတယ္။
အုိေက ေဆးေသာက္မယ္ေပါ့။

ေဆးမေသာက္ခင္အထိ ကၽြန္မမွာ အနာၾကီးစိတ္ပိုင္း ဒါဏ္ရာသာရွိခဲတာပါ။
ရုပ္ပိုင္းမွာေတာ့ လက္ဖ်ံမွာ အျဖဴ၀ိုင္းေလးတခု...

ေဆးစေသာက္ျပီး တပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ကၽြန္မတကုိယ္လုံး အနီစက္ေတြ ထြက္လာပါေတာ့တယ္
အဲဒီေတာ့မွ ငါအနာၾကီးေရာဂါတကယ္ျဖစ္တာလုိ႕ ယုံၾကည္သြားခဲ့တယ္။

ကၽြန္မလဲ ေဒါက္တာ တင္ေရႊဆီကုိ ေနာက္တေခါက္ထပ္သြားျပီး အနီစက္ကေလးေတြကုိ ျပပါတယ္။

ေဒါက္တာတင္ေရႊက လိမ္းေဆး အရည္ပုလင္းေလးေတြေပးလုိက္ပါတယ္။

အနီစက္ေတြက မ်ားလြန္းလုိ႕ တခါလိမ္းရင္ တစ္ပုလင္းကုန္ပါတယ္။

ေဆးက ဒီတုိင္းလက္နဲ႕ယူလိမ္းလုိ႕မရပါဘူး။ နားၾကပ္တဲ့ တဖက္မွာ ဂြမ္းပါတဲ့ အတံကေလးနဲ႕
တုိ႕လိမ္းရတာပါ။

မာမီက ကၽြန္မကုိ သနားစိတ္ေၾကာင့္ထင္ပါတယ္။ ေန႕ခင္းေဆးရုံထမင္းစားျပန္ခ်ိန္တုိင္း
ကုိယ္တုိင္ ၀င္လူးေပးပါတယ္။
ေဆးလိမ္းေနတုန္း သူကၽြန္မကုိ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ မ်က္လုံးေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။
ကၽြန္မေဆးက ျပင္းေတာ့ သူ႕လက္အရည္ခြံေတြ ေလာင္ကုန္ပါတယ္။

ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ဂြမ္းေလးကုိ အရည္ျပားေပၚပြတ္လုိက္တာနဲ႕
အရည္ျပားအေပၚယံက ဖြာထြက္သြားတယ္ ခဏေန ပါးစပ္ေလနဲ႕ မႈတ္ထုတ္လုိက္ရင္
အမႈန္ကေလးေတြ ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲေနတာဘဲ။

အဲလုိေဆးေသာက္လုိက္ အနာေတြထပ္ထြက္လာလုိက္ ေဆးလိမ္းလိုက္နဲ႕
ဆရာ၀န္သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေဆးကုေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ မာမီက (10) ရက္ေလာက္ေနေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ သမီးလုိ႕
ဆရာ၀န္ကုိ္ယ္တုိင္က ေျပာလာတယ္။
ကၽြန္မက ဘာလုပ္တတ္မတုန္း
သူလဲ စဥ္းစားျပီး တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရန္ကုန္သြားျပရေအာင္တဲ့
သေဘာေပါ့။

သားအမိႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကုိ တက္လာျပီး
ေဒါက္တာ ေအးျငိမ္း ၊  လမ္း (20) ထိပ္က ေအာင္ေဆးခန္းမွာ ျပၾကတယ္။
ဆရာၾကီးက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္နားေထာင္ျပီးေတာ့မွ
အင္း...........မွားကုန္ျပီတဲ့
ေဒါက္တာ တင္ေရႊဆီကုိလဲ ခ်က္ခ်င္းဖုံးဆက္တယ္။

ဒါ အနာၾကီးေရာဂါ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
1990 ခုႏွစ္ ဇူလိႈင္လက စခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အျဖဴ၀ိုင္းကြက္ ေ၀ဒနာ
1991 ခုႏွစ္ ေမလ ေလာက္မွာ ေဒါက္တာ ေအးျငိမ္း စမ္းသပ္ခ်က္ေတြမွာ အဆုံးသတ္သြားပါတယ္။
ခုျဖစ္တာက ေရမသန္႕တာေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တဲ့ မိႈေရာဂါတမ်ိဳးပါ။
အနာၾကီးေရာဂါ ေဆးေတြေၾကာင့္ ပုိဆုိးလာတာေတြကုိဘဲ ျပန္ကုရေတာ့မယ္တဲ့
ဒါလဲအခက္ၾကီးမဟုတ္ဘူး သူေဖာ္ထားတဲ့ ၀ဏ သိဒၶိ ဖေယာင္းခ်က္ တမ်ိဳးကုိေတာ့
အက္စစ္ေဆးစားထားလုိ႕ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္ထားလိမ္းလုိက္ပါတဲ့။
အားလုံးအဆုံးသတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ မာမီက စကားတခြန္းေျပာတယ္
သမီး ဆရာၾကီးကုိ ထုိင္ကန္ေတာ့လုိက္ပါတဲ့။
၀ဏ သိဒၶိ ဖေယာင္းခ်က္ကုိေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ လိမ္းလုိက္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့

ေလာကၾကီးက လွပသြားပါေတာ့တယ္။

















 

ကံ့ေကာ္သူ (၂)

29.12.2013 ညေနဘက္ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ 49 ႏွစ္ေျမာက္ပြဲကုိ မသြားခင္ ကံ့ေကာ္ေဆာင္ ကုိ သြားခဲ့တယ္။

ကံ့ေကာ္ေဆာင္ေရွ႕က မၾကာခဏျဖတ္ခဲ့ေပမဲ့ အေဆာင္ထဲကုိ မ၀င္ျဖစ္ပါဘူး။

ဒီညေနမွာေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ (30) က စတုိင္နဲ႕ ခပ္တည္တည္ ၀င္သြားလုိက္တယ္။

ပါလာခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသူေလးေတြ TV ကလာတဲ့ အကယ္ဒမီေပးပြဲကုိၾကည့္ေနတယ္

တစိမ္းတစ္ေယာက္ ၀င္လာေပမဲ့ ခပ္ေအးေအးဘဲ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းလုိ မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႕
ၾကည့္ၾကတယ္။

မမ လုိ႕ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္မသုံးေတာ့ပါဘူး

အန္တီက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ (30) 1983 ခုႏွစ္မွာ ဒီအေဆာင္မွာ စေနခဲ့ဘူးတာမုိ႕ အမွတ္တရ ဒီေန႕
လာၾကည့္တာပါလုိ႕ မိတ္ဆက္ေတာ့

ဒီႏွစ္မွ အေဆာင္ေတြ ျပန္ထားတာ လူ(၁၀၀) ေခၚထားေပမဲ့ (၅၀) ေလာက္ဘဲေရာက္ေသးတယ္နဲ႕

အားလုံး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေျပာလုိက္ၾကတာ ..............ဟုိးအရင္ကတည္းက
သိတဲ့လူေတြအတုိင္းပါဘဲ.........

ဒါက ကံ့ေကာ္သူ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေပါ့
 

ကံ့ေကာ္သူ (၁)

ကံ့ေကာ္ေဆာင္ အမွတ္တရ dinner ကုိ စိမ္းလန္းစုိေျပမွာ 28.12.2013 ညဘက္မွာ လုပ္ၾကတယ္။

အသက္ျပန္ငယ္သြားတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးမရေပမဲ့ ေအာ္ တုိ႕ တကၠသုိလ္အေဆာင္မွာ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္လို႕

စိတ္ထဲ ျပန္အမွတ္ရလာတယ္။

ကံ့ေကာ္အမွတ္တရ ေျပာၾကေတာ့ ငါေရာဘာေတြ အမွတ္ရတုန္းလုိ႕ ျပန္စဥ္းစားလုိက္ေတာ့

ေတာကေန ျမိဳ႕တက္လာခါစ အေဆာင္မွာ ေဟာက်ဴတာေတြ အေဆာင္မွဴးေတြကုိ မမ ေခၚရတယ္လုိ႕

အရင္ေရာက္တဲ့လူေတြက သင္ေပးေတာ့ အင္းးးးးးးးး ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွဳတ္ခက္ေနတယ္။

မမ ေတြနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း လမ္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႕ရင္ မမ လုိ႕ေခၚျပီးႏွဳတ္ဆက္ရမွာ မရဲလုိ႕

သူတုိ႕နဲ႕ အေဆာင္ကူးလမ္းၾကားမွာ မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ရတဲ့ဒုကၡ..........

ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူ႕ေလာကအလယ္မွာ က်င္လည္ခဲ့ျပီး

ကုိယ့္ထက္အသက္ေရာ ပညာေရာ ျမင့္တဲ့ မမ ေတြကုိ မမ ေခၚရမွာ ရွက္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က

ကုိယ့္ထက္ အသက္ေရာ ပညာပါ မသာတဲ့ လူေတြကုိ အစ္မလုိ႕ေခၚျပီး

အလုပ္သေဘာအရ ဆက္ဆံေျပာဆုိလာရတဲ့အခါမွာေတာ့............


ေနာက္ထပ္အမွတ္တရ တခုကေတာ့..........

အေဆာင္ကုိ ပထမႏွစ္ေရာက္ခါစ ဒီလုိေဆာင္းတြင္းၾကီးဘဲေပ့ါ

အုန္းေတာေဆာင္နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေဆာင္ ေမာင္ႏွမေဆာင္မုိ႕

အုန္းေတာမွာ ညစာစားပြဲေပါင္းလုပ္ၾကတယ္။

မိန္းခေလးေယာက္က်ာၤးေလး တစ္ေယာက္ျခားထုိင္ရျပီး

Dinner ညမွာေကၽြးတဲ့ ဒံေပါက္ကုိ မစားရဲလုိ႕ မစားဘဲ ျပန္ခဲ့တာ မေမ့ဘူး

ခုမ်ားေတာ့...............

ညဘက္ကံ့ေကာ္ေဆာင္ ျပန္ေရာက္ျပီး အိပ္ယာထဲ ေလွ်ာက္ေတြးေနတုန္း

အေဆာင္ေရွ႕မွာ လာေအာ္ၾကတာ

ကုိယ့္နံမည္လဲ ေအာ္သံၾကားေရာ စိတ္ထဲက ထိတ္ကနဲျဖစ္သြားတာ

ခဏေနမွ ေပါင္ၾကားထဲ လက္ထည့္အိပ္ေနျပီလား လုိ႕ ဆက္ေအာ္သံၾကားလုိက္မွ

ေအာ္ ငါအဲ့လုိအိပ္တာ သူတုိ႕ေတြ ဘယ္လိုမ်ားသိသြားပါလိမ့္လုိ႕

အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြးျဖစ္တယ္

ခ်မ္းတဲ့ညေတြေပါင္ၾကားထဲ လက္ထည့္အိပ္ေနရာကေန ႏိုးလာတုိင္း

အဲ့ဒီညကေလးကုိ သတိရမိတယ္။

လြမ္းစရာေလးေတြေပါ့

၂၀၁၄ အေတြး

စိတ္ေရာလူပါ အနားမရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။
ဒီေန႕ ဘယ္ေတာ့မွ ျပီးမွာမဟုတ္တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ ေဘးဖယ္ထားျပီး
စိတ္အနားေပးထားလိုက္တယ္
ေတာ္ေတာ္ေလးေနလုိ႕ေကာင္းတယ္
ပညာရွာလုိက္
အလုပ္ရွာလုိက္
ပုိတ္ဆံရွာလုိက္
လူ၀င္ဆန္႕ေအာင္ အခ်ိန္ေပးလုိက္နဲ႕
အသက္က ၅၀ နားေရာက္ေနျပီ
ကဲ အခုကစျပီး ဘာမွ အထူးတလည္မရွာေတာ့ဘူး
ရွာထားတာေလးေတြကုိ အရင္းတည္ျပီး
ထုိင္ေနလိုက္ေတာ့မယ္
ေကာင္းတဲ့ေျပာင္းလဲျခင္းအတြက္ အခ်ိန္ေႏွာင္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး
ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားနဲ႕ ၂၀၁၄ ကုိ ၾကိဳေနဆုိေနပါတယ္။

ပဲခူးသူ ဘေလာ့သုိ႕

အင္တာနက္ျမန္ႏွဳန္းေတြ ျမင့္လာတဲ့ေန႕ စက္ရုပ္လူသားဘ၀က လြတ္လာတဲ့ေန႕ အဲဒီေန႕ မင္းဆီကုိျပန္ခဲ့မယ္

Share photos and updates with Shwewahoo

facebook Shwewahoo is sharing photos, updates and more on Facebook. Sign up to stay in touch with Shwewahoo and all the people you care about. Shwewahoo Oo 2 groups Sign Up Go to Facebook This message was sent to shwewahoo.1967@blogger.com. If you don't want to receive these emails from Facebook in the future or have your email address used for friend suggestions, please unsubscribe. Facebook, Inc., Attention: Department 415, PO Box 10005, Palo Alto, CA 94303