ဆုံးျဖတ္ခ်က္

လူအမ်ားစုက ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္လုိခ်ၾကပါလိမ့္
ျဖစ္တန္စြမ္း နဲ႕ ယုတၱိေဗဒ ကုိ နည္းနည္းနားလည္လာတဲ့အခါမွာ
အဲဒီအေပၚမွာမူတည္ျပီး ဘယ္လုိလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ
ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။
အမွားနည္းနည္း အမွန္မ်ားမ်ား နဲ႕ ဘ၀ကုိ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္လုိ႕
ထင္တာပါဘဲ။
အခုေတာ့ ဘယ္လုိမွ မဆုံးျဖတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
မဆုံးျဖတ္ခ်င္ဘူး။
ညွာတာစိတ္နဲ႕ အမွန္တရားရဲ႕ၾကားမွာ
ေတာ္ေတာ္ေလး ဆုံးျဖတ္ရခက္ေစတယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ နဲ႕လဲဆုိင္တယ္။
အသက္နဲ႕လဲ ဆုိင္တယ္။
အမ်ားနဲ႕လဲ ဆုိင္တယ္။
ကုိယ္နဲ႕လဲ ဆုိင္တယ္။
ကဲ.........

မိသားစု

မိတ္ေဆြဆုိတာ ကုိယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ မိသားစုေတြပါ။

ကၽြန္မနဲ႕ခင္မင္တဲ့ အသက္ (၇၀) အေမရိကန္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့တယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ မိသားစုနဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ေရာ မပစ္ခဲ့ဘူး။

နီနီခင္ေဇာ္ ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးးတစ္ခုမွာ သူက Single Mother နဲ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာမုိ႕
သူ႕အေတြးေတြက တမ်ိဳးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္လုိ႕ ဆုိသြားတယ္။

သူက Single Mother နဲ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာဆုိရင္
ကၽြန္မကေတာ့ Double Father and Double Mother ဆိုျပီး
Big Organization ထဲမွာ
လူျဖစ္လာရတယ္လုိ႕ ၀င့္ၾကြားသင့္တယ္။

ကၽြန္မ အေမက ဒုတိယအိမ္ေထာင္ ထပ္ယူသလုိ
ကၽြန္မ အေဖကလည္း ပထမအိမ္ေထာင္ရွိခဲ့တယ္တဲ့
နည္းနည္းမ်ား ရႈပ္ေထြးသြားမလားမသိဘူး။

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ေလျပင္းေတြထဲမွာ
ကၽြန္မအလွည့္မွာေတာ့ ဒီလုိ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစရဘူးဆုိတဲ့
မာန္ကေလးနဲ႕ အကုန္လုံးကုိ တင္းခံေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တာပါ။

တခါတေလ အရက္မူးလြန္တဲ့ခ်ိန္ ငိုတာကလြဲရင္ေပါ့။

သမိန္ေပါသြပ္

သမိန္ေပါသြပ္

စာေရးပါလားလုိ႕ ေခ်ာက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေျပာကုိခံရတုိင္း
သတိရတဲ့ ကာတြန္းတပုဒ္ရွိတယ္။

အာတာလြတ္ျမိဳ႕စားၾကီး ေလလည္သံကုိ သမိန္ေပါသြပ္ကၾကားေတာ့
ျမိဳ႕စားမင္းၾကီး ....... ေလလည္တာေတာင္ ဒီေလာက္ အသံေအာင္ရင္
သီခ်င္းဆုိရင္ အသံပုိေအာင္မယ္လုိ႕ အမႊန္းတင္ျပီး ေျမွာက္ေပးတယ္။

သမိန္ေပါသြပ္ ေျမွာက္တဲ့စကားလုံးကုိ အၾကိဳက္ေတြ႕တဲ့ ျမိဳ႕စားမင္းက
မင္းဥစၥာ ဟုတ္ပါ့မလားကြာ လုိ႕ ေလေျပေလးနဲ႕ျပန္ေျပာတယ္။

သမိန္ေပါသြပ္က ျမိဳ႕စားမင္း  
အနုပညာဆုိတာ ေငြနဲ႕ ၀ယ္လုိ႕ ရပါတယ္ လုိ႕ 
ထပ္တုိး ေျမွာက္ပင့္တယ္။

ျမိဳ႕စားမင္းလဲ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ
ေအး .......... ဒါဆုိလဲ ငါကုိယ္ေတာ္ သီခ်င္းေခြထုတ္ဘုိ႕
သမိန္ေပါသြပ္ စီစဥ္ေစ ဆုိျပီး သေဘာတူလုိက္တယ္.

သမိန္ေပါသြပ္စီစဥ္တဲ့အတုိင္း
သီခ်င္းေတြ၀ယ္ သြင္း ေခြထုတ္ေပါ့။

ျမိဳ႕စားမင္းလဲ သီခ်င္းေခြထဲ ေငြထည့္ရင္းနဲ႕
စံအိမ္ေတာ္လဲ ေပါင္ရျပီး
ေနာက္ဆုံး.......... ကာတြန္းထဲမွာေတာ့
ခြက္တစ္လုံးဘဲ က်န္တယ္လုိ႕ ေရးထားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ျမိဳ႕စားမင္းက ေမးတယ္ သမိန္ေပါသြပ္ကုိ
ငါ့သီခ်င္းေခြအေျခအေန ဘယ္လုိရွိလဲေပါ့။
ဘယ္လုိျဖန္႕ခ်ီထားလဲ ေငြဘယ္ေတာ့ ျပန္ေပၚမလဲေပါ့။

သမိန္ေပါသြပ္ ျပန္ေျဖတာ သိပ္ေကာင္းတယ္။

မယူမေနရ ျမိဳ႕စားမင္း အမိန္႕နဲ႕ အခမဲ့ ျဖန္႕ထားပါတယ္ တဲ့။

အဲဒီအေျဖစကားေၾကာင့္ သူ႕ေငြေတြ ဆုံးသြားျပီဆုိတာ
ျမိဳ႕စားမင္းက သိလုိ္က္တယ္။

ေအး မင္းအရင္ ေျပာတုန္းက
အနုပညာဆုိတာ ေငြနဲ႕၀ယ္လုိ႕ ရတယ္ .....ဆုိ

သမိန္ေပါသြပ္က ဟုတ္ပါတယ္ ျမိဳ႕စားမင္း

အႏုပညာဆုိတာ ေငြနဲ႕ ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္
ျပန္ေရာင္းလုိ႕သာ မရတာပါ................တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းတုိ႕
ေငြမကုန္တဲ့ face book မွာဘဲ
အယားေျပေလး ေရးၾက ဖတ္ၾက ရေအာင္ေနာ္။ 
 

အတိတ္ ကုိျပန္ေတြးျခင္း

အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြးမိတယ္။

မေန႕က ေဒၚဆန္းဆန္းလွ talk show ရွိတယ္လုိ႕
မဆန္း facebook မွာေတြ႕လုိက္ေတာ့........
အေတြးေတြက ေနာက္ျပန္လည္သြားမိတယ္။

တကၠသုိလ္အေဆာင္ေရာက္ခါစ Hall tutor ေတြကို မမ လုိ႕ေခၚရတာ
ႏွဳတ္မရဲတာနဲ႕ သူတုိ႕နဲ႕ခပ္ခြာခြာေလး ေနျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့
သိကၽြမ္းခဲ့တာ (၃)ေယာက္ ေလးစားခဲ့တာ (၁)ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္။

ကံေကာ္ေဆာင္ စ ေရာက္ေတာ့ ပဲခူးက hall tutor ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္လုိ႕
အၾကီးတန္းက အစ္မေတြက မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

တစ္ေယာက္က ရင္သားကင္ဆာနဲ႕ ဆုံးသြားတဲ့
အပ်ိဳ ၾကီး အရမ္းပီသတဲ့ ေဒၚခင္ေဌး၀င္းပါ။

သူက ခပ္တည္တည္ေနျပီး ေက်ာင္းသူေတြကုိ ခပ္မွန္မွန္ဆက္ဆံတတ္ပါတယ္။

လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေဒါက္ဖိနပ္ကေလးနဲ႕ ခပ္၀၀ ကုိယ္လုံးကုိ ႏြဲ႕ျပီး
ေလွ်ာက္တတ္တဲ့သူပါ။

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူ႕အိမ္ကုိတခါေရာက္ဖူးျပီး
ေက်ာင္းစာေတြဘဲ ေမးေနလုိ႕ ေနာက္ထပ္ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။

ဆရာမ ရင္သားကင္ဆာနဲ႕ဆုံးသြားတယ္လုိ႕ ၾကားရတဲ့ေန႕က
သူ႕ပုံေတြ မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္လာျပီး

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ပညာေတြကုိထားျပီး ေလာကထဲက ထြက္သြားရတာဘဲလုိ႕
စိတ္ဓါက္က်ေနမိတယ္။

ဒုတိယတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒၚခင္ခင္စီပါ။

ပဲခူးသူပီသစြာ ပဲခူးကလာတဲ့သူေတြကုိ

မ်က္ႏွာေလးျပဳံးျပီး စကားေျပာတတ္ပါတယ္။

အေဆာင္ညေနခင္းေလးေတြမွာ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႕အျပိဳင္

သူ႕အမ်ိဳးသား ကုိျမင့္သိန္းနဲ႕အတူ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ထုိင္စကားေျပာတာကုိ
ညေနတုိင္းေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။

ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ကိစၥေတြခ်ည္း ဆရာမေတြက ေျဖရွင္းေပးရတာ ထုံးစံပါလုိ႕ဆုိရင္ေတာ့
မမစီ အတြက္မွားပါလိမ့္မယ္။

ကုိျမင့္သိန္းက ေတာင္ငူက ျဖစ္ျပီး မမစီမဂၤလာေဆာင္မွာ ကမကထလုပ္ဘုိ႕
ကၽြန္မတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတသုိက္ ေတာင္ငူအထိ လုိက္သြားခဲ့ၾကတာ
တကယ္ကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းတယ္။

ဘယ္သြားမလုိ႕လဲလုိ႕ ေမးၾကတဲ့လူေတြကုိ

မမစီကုိ မဂၤလာသြားေဆာင္ေပးမလုိ႕လုိ႕
အေဆာင္မွာ ေအာ္ဟစ္ျပီး
ကၽြန္မတုိ႕ပဲခူးသူတစ္သုိက္ ေတာင္ငူကုိ ခ်ီတက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ေက်ာင္းျပီးလုိ႕ (၅)ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ MBA သင္တန္းအေၾကာင္းသိခ်င္တာနဲ႕
ပတၱျမားေဆာင္ကုိ တက္သြားေတာ့ ဟုိးအရင္တုန္းကလုိဘဲ
ေလာကကုိ ေရာင့္ရဲတဲ့ အျပဳံးေလး ရွိေနေသးတာကုိ ေတြ႕ခဲ့ရျပီး
၂၀၁၃  ဒီဇင္ဘာ ကံေကာ္ညစာစားပြဲမွာ ထပ္ေတြ႕ေတာ့လဲ
သူ႕အေၾကာင္းေတြကုိ ျပဳံးျပီးေျပာေနတုန္းပါဘဲ။

ေလးစားခဲ့တာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒၚႏြဲ႕ႏြဲ႕လင္းပါ
သူက ကၽြန္မကုိ မသိပါဘူး
ကၽြန္မတုိ႕ တတိယႏွစ္မွာ costing accounting သင္ပါတယ္။
သူက စာသင္ခ်ိန္ကုိ အျပည့္ စာကုိဘဲ အာရုံစိုက္သင္ျပီး
ညာလက္နဲ႕ေရးခဲ့တာေတြကုိ ဘယ္လက္နဲ႕ဖ်က္ျပီး
ေက်ာင္းသားေတြကုိ မၾကည့္ဘဲ သူေျပာသင့္တဲ့ အပိုင္းေတြကုိ
မက်န္ေအာင္ သင္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးပါ။
 သပ္ရပ္တိက်မႈကုိ သေဘာက်ခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒၚဆန္းဆန္းလွပါဘဲ။

မဆန္းက ကၽြန္မတုိ႕အတန္းမွာ မသင္ရပါဘူး။
စန္းစန္းက မိတ္ဆက္ေပးလုိ႕
မဆန္းနဲ႕သိခဲ့ရတာပါ။

စေတြ႕တဲ့ေန႕မွာဘဲ မဆန္းက ေမးပါတယ္။
ေရႊ၀ါက ျမန္မာလားလုိ႕ ျမန္မာလုိေမးပါတယ္။

ဘာလုိေမးတာလဲလုိ႕ ကၽြန္မက မေျဖဘဲျပန္ေမးေတာ့.....
မ်က္လုံးေအာက္ခံအေရာင္က အျဖဴမဟုတ္လုိ႕လုိ႕
မဆန္းကျပန္ေျဖပါတယ္။

ကိုယ့္မ်က္လုံးကို္ယ္ဘာေရာင္မွန္းမသိတဲ့ ကၽြန္မက
ဘာလူမ်ိဳးလဲဆုိတာ အေမမွ သိမွာဘဲလုိ႕
ခပ္ေနာက္ေနာက္ျပန္ေျပာျပီး
မဆန္းနဲ႕စခင္မင္ခဲ့တာဘဲ။

သူမ်ားေတြ ဟိတ္ ဟန္ထုတ္ေနခ်ိန္မွာ
မဆန္းကေတာ့ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႕ သားအမိလုိ ေနေနခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းပိတ္ထားျပီး အေဆာင္မွာ လူမရွိေတာ့
ကၽြန္မတုိ႕တသုိက္ မဆန္းနဲ႕ အေဆာင္မွာ က်န္ေနခဲ့ျပီး
သူခ်က္ေကၽြးတာကုိ လည္ စားေနပါတယ္။

ကၽြန္မတုိ႕က ေလွ်ာက္လည္ ျပန္လာရင္ သူခ်က္တာ စားၾကတာပါ။
အဲဒီထဲမွာ စန္းစန္းက ခပ္သြက္သြက္
ကၽြန္မက ျမဳံစိစိ
ခင္မာ က ခပ္ေကာက္ေကာက္ ပါ။

မဆန္းက ညစာကုိ ထမင္းစားမလား ေခါက္ဆြဲစားမလားေမးရင္
စန္းစန္းက ျပန္ေျဖေပမဲ့ ကၽြန္မတုိ႕က်န္ႏွစ္ေယာက္က တိတ္ေနတတ္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ စန္းစန္းေျဖသံကုိ မဆန္းက နားဘဲ ေထာင္ျပီး ကၽြန္မတုိ႕ႏွစ္ေယာက္
မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည့္ျပီး ကဲ ဂ်ီးေတာ္တုိ႕ ဘာစားမတုန္းလို႕ေမးတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတုိ႕ မ်က္လုံးေတြကုိ နားလည္ေအာင္ ဖတ္တတ္ပါတယ္။
ျပန္ေတြးလုိ္က္ေတာ့
စိတ္ထဲ အမွတ္ရလာတာေလးတစ္ခုက
မဆန္းနဲ႕အေဆာင္မွာေနတုန္း
အျပင္က ျပန္လာခ်ိန္ ကုတင္ေပၚမွာ ကၽြန္မ အက်ီေလးတထည္
မီးပူတုိက္ျပီးသြားေတြ႕လိုက္ရတာပါဘဲ
ကၽြန္မက မီးပူတုိက္ရမွာ ပ်င္းလုိ႕ ဘယ္ေတာ့မွာ တုိက္ေလ့မရွိပါဘူး။

ကၽြန္မ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေမ့က်န္ခဲ့တဲ့ အက်ီၤေလးကုိ
မဆန္းက ေလွ်ာ္ျပီးတုိက္ထားေပးခဲ့တာပါဘဲ။

အက်ီၤက အစိမ္းေရာင္မ်ားတဲ့ စီ၀ုိင္စီ စ ေလးပါ။

တကၠသိုလ္ေတြကုိ ပိတ္ထားျပီး
အေ၀းသင္ေတြနဲ႕ ပညာေရးစံနစ္ကုိ ခပ္သုတ္သုတ္ေမာင္းေနတုန္းေပါ့။

မဆန္းက ပုသိမ္ေကာလိပ္မွာ တစ္လ စာသြားသင္ရမယ္တဲ့
လိုက္မလားေမးေတာ့
ေက်ာင္းျပိးတာကုိ လက္မခံႏိုင္ေသးတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ
မဆန္းနဲ႕အတူ ညသေဘာၤၾကီးစီးျပီး ပုသိမ္ေကာလိပ္ကုိ  သြားခဲ့ၾကေသးတယ္။

ပုသိမ္ေကာလိပ္က ကန္ၾကီးေဒါင့္ ဘက္မွာ ထင္တယ္။

ဦးဆန္းလြင္ နဲ႕ေပါ့။

ဦးဆန္းလြင္က ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ၾကည့္မရရင္ ကၽြန္မတုိ႕ကုိ တုိက္ရုိက္မေျပာဘဲ
မဆန္းကုိ တိုးတိုးေျပာတတ္တာမုိ႕
ကၽြန္မတုိ႕က ကြယ္ရာမွာ ဘုန္းၾကီးလုိ႕ နံမည္ေပးထားပါတယ္။

ခုေတာ့ ဘုန္းၾကီးျပီး ဒု၀န္ၾကီးေတာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ ေက်ာင္းၾကီးက ကုိယ္မျပီးခ်င္ေပမဲ့
တကယ့္ကုိ တံခါးပိတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မလဲ ရြာျပန္ အလုပ္လုပ္နဲ႕ မဆန္းတုိ႕နဲ႕ေ၀းသြားပါတယ္။

အလုပ္ထဲေရာက္ျပီး ေနာက္အလုပ္တစ္ခုေျပာင္းဘုိ႕ က်ိဳးစားေနတုန္း
ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္း ၀င္ခြင့္အတြက္ Account ေျဖရမယ္လဲေျပာေရာ
ဟီး
မဆန္းကုိ အရင္သတိရပါတယ္။

မဆန္းေရ လုပ္ပါဦးေပါ့။

အဲဒီတုန္းက မဆန္းက လွည္းတန္းအိမ္မွာပါ။

(၄) ႏွစ္ေလာက္ အဆက္ျပတ္ျပီးမွ ျပန္ေတြ႕လဲ
သူက အိမ္လာခဲ့ဘဲ။

သူ႕အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေရွ႕မွာ တစ္ေယာက္စာလာသင္ေနပါတယ္။

ကံေကာ္သူ ကၽြန္မတုိ႕ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္ျပီး နံမည္ေလးလုံးနဲ႕ပါ။

ေနာက္ႏွစ္လုံးက သူ႕အေဖ လူၾကီး (ရာထူး) နံမည္ပါ။

သူ ျပန္သြားေတာ့ မဆန္းက ကၽြန္မေျဖမဲ့ စာေမးပြဲ သူလဲ ေျဖမွာမုိ႕
လာသင္တာတဲ့။

သူလာသင္တာ consignment account ပါ။

ကၽြန္မကုိ မဆန္းက အဲဒါမွတ္မိလားဆုိျပီး Debit Credit နည္းနည္းျပန္ေျပာၾကျပီး
စာမသင္ဘဲ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္
ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ ေျပာၾကျပီး မုိးခ်ဳပ္ေတာ့ ထမင္းစားျပန္ခဲ့တာပါဘဲ။

ေနာက္ေန႕စာေမးပဲြမွာ Consignment account ေမးပါတယ္။

ေတာ္ေပစြ......

လာသင္တဲ့ညီမေလးေတာ့ ေရးေျဖမွာ ေအာင္တာ မပါဘဲ
ကၽြန္မကေတာ့ ေရးေျဖေအာင္သြားျပီး
အဲဒီအလုပ္ကုိ ရသြားပါေတာ့တယ္။

ကံေကာင္းေလစြ...

ကၽြန္မအေဖက အသက္ၾကီးတဲ့ လူၾကီးပါ
ရာထူးေတာ့ မၾကီးပါ။

အလုပ္ရေၾကာင္း မဆန္းကို ျပန္မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္
လူ႕ဘ၀ရဲ႕အရႈပ္အေထြးေတြကုိ ေျပလည္ေအာင္လုပ္ရင္း
အလုပ္ရွိရာကုိ ထြက္သြားခဲ့ရတယ္။

ဟီး
အလုပ္မွာ ၃ႏွစ္ေလာက္လုပ္ျပီးေတာ့ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ျဖစ္လာျပန္ေရာ
အဲဒါနဲ႕ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း မဆန္းကုိ ၀င္ဂ်ီတိုက္မိျပန္တာပါဘဲ
မဆန္းက MBA ဘက္ေရာက္ျပီး ပတၱျမားေဆာင္မွာ ထင္တယ္။

 ကၽြန္မေတာေျပာ ေတာင္ေျပာေတြကုိ နားေထာင္ျပီး
မဆန္းက ဘာလုပ္ခ်င္တာတုန္းတဲ့
တကယ္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကုိ မသိေတာ့တာလုိ႕ ေျဖခဲ့မိမယ္ ထင္တယ္။

ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္ရင္
မနက္ဖန္ အင္တာဗ်ဴးးသြား
သူဖုံးဆက္ထားေပးမယ္ဆုိျပီး
ဆက္ေပးရွာတယ္။

ကၽြန္မက ေတာ္ေတာ္ေလးဆုိးတယ္။
အင္တာဗ်ဴးးလဲ မသြားဘူး။

သူ႕ကုိလဲ အေၾကာင္းမျပန္ဘဲ
ကၽြန္မအလုပ္ရွိရာျမိဳ႕ကေလးကုိ
ေ၀ေ၀ ၀ါး၀ါးနဲ႕ျပန္ခဲ့တယ္။

၁၉၉၄ သုိ ၁၉၉၅ ျဖစ္မယ္။

အဲဒီကတည္းက မဆန္းနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့တာေပ့ါ။

မဆန္း ေက်ာင္းသြားတက္တာ ထူးခၽြန္တာေတြ ၾကားရေပမဲ့
ဒါက မထူးဆန္းပါဘူး။

သူေတာ္တာ အားလုံးသိျပီးသားဘဲေလ။

လမ္းသြားေနရင္းေတာင္ ကားနံပါတ္ေပါင္းလဒ္ေတြကုိ ျပိဳင္ေပါင္းၾကေသးတာ။

အဲ့လုိ ဥာဏ္ေသြးေနတဲ့လူ ဆုရတာ ဘာဆန္းတုန္း။

ဆန္းကတာေတာ့ မဆန္း အိမ္ေထာင္ျပဳ႕ေတာ့မလုိ႕
ေလတုိက္သံေတြၾကားက ၾကားလုိက္ရတယ္။

အဲဒီေန႕တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အံၿသေနမိတယ္။

သူက စိတ္မပါရင္ ဘာမွ မလုပ္တတ္သူမုိ႕
ဒါကုိလဲ စိတ္ပါလက္ပါ ဆုံးျဖတ္တာျဖစ္မယ္လုိ႕
တစ္ေယာက္ထဲ အေတြးေတြကုိ အဆုံးသတ္ထားလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီလုိေ၀းခဲျပီးမွာ
၂၀၁၃ ဒီဇင္ဘာမွာ ပထမဦးဆုံးသြားတဲ့
စီးပြားေရးတကၠသုိလ္ညေနခင္းမွာ
မဆန္းကုိ ျပန္ေတြ႕ခဲ့တယ္။

ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ေလာက္ၾကာမွ ျပန္ေတြ႕ရတာေတာင္
လုံး၀အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကတဲ့လူေတြလုိဘဲ
ခံစားလုိက္ရတယ္။

ကၽြန္မမိတ္ေဆြကုိ not only teacher but also mother လုိ႕
သူ႕ကုိယ္သူ မိတ္ဆက္ပါတယ္။

ကၽြန္မေရာ မဆန္းပါေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့
ဗုိက္နည္းနည္းပူျပီး
ဆံပင္မ်ားမ်ား တုိ သြားတာပါဘဲ။

မဆန္းသာ ျမင္မယ္ဆုိရင္
ကၽြန္မ မ်က္လုံးေဒါင့္က အေရးအေၾကာင္းေတြကုိ ၾကည့္ျပီး
အေမ့သမီး အရြယ္ေတာ္ေတာ္ေရာက္သြားျပီလုိ႕
သက္သက္ညွာညွာ ေျပာလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕.......

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
လူတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတတ္ၾကတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လုိ႕ ေတြးလုိက္မိတာနဲ႕ အျမဲတမ္းသတိရမိတာေလးတစ္ခုရွိတယ္။

ျပည္ျမိဳ႕မွာ ေျပလည္ေနတုန္းက

ဂ်ဴး ၊ ေန၀င္းျမင့္ ၊ ေအာ္ပီက်ယ္ တုိ႕ရဲ႕စာေပေဟာေျပာပြဲကုိ

ႏွင္းက်ေနတဲ့ ေဆာင္းညေလးမွာ ေဘာလုံးကြင္းထဲ ဖိနပ္ေလး ဖင္ခုထိုင္ျပီး

အားေပးခဲ့ဘူးတယ္။

ဆရာ ေန၀င္းျမင့္ က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အေၾကာင္းေျပာသြားတယ္။

ေတာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း ျမင္း ႏွစ္ေကာင္ ႏွစ္တိုင္း ျပန္ဆုံၾကမယ္လုိ႕ ကတိျပဳ ၾကတယ္။

ျပန္ဆုံၾကေတာ့ ေမးၾကတာေပါ့ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း

ျမင္းတစ္ေကာင္က ေတာထဲမွာဘဲ ေနျပီး ေနာက္တစ္ေကာင္ကေတာ့ ဆပ္ကပ္ျပတဲ့အဖြဲ႕နဲ႕
ျမိဳ႕ေတြမွာ ဆပ္ကပ္လွည္ျပေနရတယ္တဲ့။

ေတာထဲက ျမင္းက ေျပာတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္ စိတ္လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႕ ေတာထဲမွာဘဲ
ျပန္လာေနပလားေပါ့။

ဆပ္ကပ္အဖြဲ႕ထဲက ျမင္းက ငါေတာထဲ ျပန္မလာခ်င္ဘူးကြ
ငါ့မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတယ္တဲ့

ဆပ္ကပ္ထဲမွာ အဲဒီျမင္းက ျပကြက္တခုျပရတယ္။

အဲဒီအကြက္က ျမင္းက လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ဆပ္ကပ္ပုိင္ရွင္သမီးက ျမင္းေပၚကေန ဂၽြမ္းထုိုးျပရတဲ့ျပကြက္

ဆပ္ကပ္ပုိင္ရွင္က သူ႕သမီးကုိေျပာတယ္တဲ့

ျပကြက္ကုိ ေကာင္းေကာင္းျပေနာ္ တကယ္လုိ႕မ်ား ျမင္းေပၚကေန လိမ့္က်ရင္
အဲဒီျမင္းနဲ႕ေပးစားမယ္တဲ့။

ေကာင္မေလးက တေန႕မဟုတ္တေန႕ေတာ့ ျပဳတ္က်မွာဘဲ
အဲဒီေန႕ငါနဲ႕ရမဲ့ေန႕ဘဲတဲ့။

ဆရာေန၀င္းျမင့္က အဲဒီလုိ အဆုံးသတ္လုိက္ခ်ိန္မွာ လူေတြက ရီၾကတာေပါ့။

နိဂုံးခ်ဳပ္ေျပာတာကေတာ့..............

ေလာကၾကီးမွာ အဲဒီျမင္းလုိ လူေတြလဲ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။

ျမင္းနဲ႕လူ ဘယ္လုိမ်ား ေပါင္းဖက္လုိ႕ ရႏိုင္ပါ့မလဲ.........

မျဖစ္ႏိုင္တာကုိ ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားနဲ႕.........

pay day လခထုတ္တဲ့ေန႕

လူမွန္းစျပီး သိတတ္ကတည္းက လခထုတ္တဲ့ေန႕နဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။

အေမက အစုိးရ၀န္ထမ္းေလ......လခ ရတာေပါ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္(၄၀)ေလာက္က အစုိးရ၀န္ထမ္း လခ ထုတ္တယ္ဆုိတာ
အဓိပၸါယ္ရွိခဲ့ပါတယ္။

အေမလခထုတ္တဲ့ေန႕ေတြဆုိ ရုံးလုိက္သြားျပီး မုန္႕စားရတာကုိး

ကၽြန္မလဲ ဘ၀ကုိ အစုိးရအလုပ္နဲ႕စတင္ခဲ့တယ္။

ေအာက္ေျခက စရတာပါ တကယ့္ေအာက္ေျခဘဲ

ေႏြရာသီေရႊေမာ္ေဓါဘုရားပြဲမွာ အေမတို႕ဌာနက ႏွစ္တုိင္း တလေက်ာ္
စားေသာက္ဆုိင္ ဖြင့္ေရာင္းေလ့ရွိတယ္။

ပလာတာ၊ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲနဲ႕လဘက္ရည္၊ေကာ္ဖီနဲ႕ အေအးမ်ိဳးစုံေပါ့။

၀န္ထမ္းေတြတာ၀န္ခ်ထားသလုိ ၀န္ထမ္းသားသမီးေတြလဲ ၀င္လုပ္ခြင့္ရွိတယ္။

uniform 3 စုံ၊ ေန႕တြက္နဲ႕ စားဘုိ႕ ကူပြန္ ရတယ္။

ညေန (၂)နာရီေလာက္ေန ည(၁၂)နာရီ ဘုရားပြဲလူရွင္းတဲ့အခ်ိန္ထိ လုပ္ရတယ္။

အျခား၀န္ထမ္းေတြက သူတုိ႕သားသမီးကုိ စားပြဲထိုး ေစ်းေရာင္းမလုပ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။

ကၽြန္မတုိ႕အေမကေတာ့ အိမ္မွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကုိ ထားခဲ့ရမွာ စိတ္မခ်တာနဲ႕
ႏွစ္တုိင္း ဘုရားပြဲေစ်းမွာ ေစ်းေရာင္းေစခဲ့တယ္။

အစားအစာေတြ သယ္ႏိုင္တဲ့ႏွစ္ကစျပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္။

မသယ္ႏိုင္ခင္ ကေလးဘ၀ကလည္း ႏွစ္တုိင္း အေမနဲ႕ ညဘက္လုိက္ရတာပါဘဲ။

တခ်ိဳ႕ညေတြ ေနာက္က်ရင္ ပြဲေတြ ရုံဖြင့္ ၀င္ၾကည့္ၾကတာ ေပ်ာ္စရာပါ။

(၇)တန္းေလာက္ကတည္းက လုပ္ခ လစာနဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ့ရျပီး လုပ္ခမ်ိဳးစုံရခဲ့ပါတယ္။

ေႏြရာသီမွာ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကုိ ဒီတုိင္းေရာင္းရင္ ရတာနည္းလုိ႕
စာအိတ္ကေလးေတြလုပ္ျပီးေရာင္းခဲ့တယ္။

အက်ီၤလက္ခ်ဳပ္လုိက္ခဲ့တယ္။

ဘြဲ႕ရျပီးခါစ ၁၀တန္း ေဘာဂေဗဒ က်ဴရွင္သင္လုိက္ေသးတယ္။

ေနာက္ပိုင္းအစုိးရအလုပ္ကုိ စား/ေဖ်ာ္မွာ ေန႕စား ၆က်ပ္၁၅ျပားနဲ႕စာရင္းကုိင္ဘ၀ကုိ စခဲ့တယ္။

သူတုိ႕ေျပာတာသာ စာရင္းကုိင္ပါ
ကၽြန္မက မေနတတ္ေတာ့
၀ယ္တဲ့လူလာရင္ ပလာတာလဲ ထေရာင္းတာဘဲ
ေရခဲမုန္႕လဲ ထခတ္တာဘဲ
ဆီခ်က္လဲ ထလုပ္တာပါဘဲ
................
စာရင္းကုိင္(၁)
စားရင္ကုိင္(၂)
.............
အရက္နဲ႕အစားအစာေရာင္းတဲ့ဌာနကုိ မၾကိဳက္ေပမဲ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္းကုိ ေျပာင္းခဲ့တယ္။

ဒုတိယမန္ေနဂ်ာ (ဘ႑ာေရး) ဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကေန
ကၽြန္မတုိ႕ အလုပ္၀င္ေတာ့ အငယ္တန္းလက္ေထာက္ (ဘ႑ာေရး)လုိ႕ေျပာင္းလုိက္တယ္။

ကၽြန္မတုိ႕ အသစ္အုပ္စုက ေအာ္...........အငယ္တန္းျဖစ္ရတဲ့ အထဲ
လက္ပါေထာက္ရဦးမွာ လုိ႕ရီေမာျပီး ေနခဲ့တာဘဲ။

Senior အစ္မေတြက သင္ေပးလုိက္တယ္။
ကုိယ့္နံမည္ေရွ႕မွာ ေဒၚ တပ္မေခၚရင္ဘယ္သူ႕ကုိမွ စကားျပန္မေျပာနဲ႕တဲ့။

ဒါေပမဲ့ သစ္လုပ္ငန္းက အထက္ေအာက္ ရုိေသမႈေတာ့ အေတာ္ေလးရွိတယ္။

အလုပ္ထြက္ျပီး ျပန္ေတြ႕ခ်ိန္မွာေတာင္ ကုိယ့္အေဖေလာက္ရွိတဲ့ ရုံးအုပ္ၾကီးက
ေဒၚ......တပ္ေခၚေနေသးတယ္။

ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သစ္လုပ္ငန္းရွိတဲ့ ဗန္းေမာ္ကေန ရန္ကုန္အထိ
တစ္ျမိဳ႕တစ္ေယာက္ႏွဳန္းနဲ႕ အသစ္ ၂၅ေယာက္ခန္႕လိုက္တယ္။
အဲဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္မလဲ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းက ျပည္ျမိဳ႕မွာ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေသာင္တင္ေနခဲ့တယ္။

စားေဖ်ာ္ ဌာနက လစာအျပင္ အပုိ၀င္ေငြကုိပါ တရား၀င္လုိ ထပ္ေဆာင္းေပးတဲ့ဌာနေပမဲ့.........
အရက္ ဆုိတာကုိ စိတ္ကုန္လုိ႕.........ေျပာင္းပစ္လုိက္တယ္။

ရာထူးေလးေတာ့ တုိးလာပါတယ္။
လစာက နည္းနည္းတုိးျပီး အပုိ၀င္ေငြဆုိတာနဲ႕ ေ၀းသြားေတာ့တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိဘူး ကုိယ့္ေရြးခ်ယ္မႈဆုိျပီး ............. အေမ အျမင္မၾကည္လင္ေပမဲ့..
စက္ဘီးကေလးေရာင္းျပီး...........ျမိဳ႕ကေလးကထြက္ခဲ့တယ္။

လူေတြက ထင္ၾကတယ္ သစ္လုပ္ငန္းမွာမုိ႕ ေထာသြားျပီတဲ့
အျခားလူေတြေတာ့ မသိဘူး
၄ႏွစ္ခြဲ  အလုပ္လုပ္လာတာ  သစ္ဆုိ သြားၾကားထိုးတံ ေတာင္မရခဲ့ဘူးဘူး။
ရုံးကေပးတဲ့အိမ္ကေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး
ရတဲ့လခနဲ႕ ျပတ္တခါ ျပတ္တလွဲ႕ ေနလုိက္တာပါဘဲ။

စာအုပ္ဆုိင္ကုိ ေန႕တုိင္းသြားႏိုင္ျပီး
ေဇာ္၀င္းထြဋ္  ကုိ ၾကိဳက္တတ္လာတာေပါ့။

စက္ဘီးေရာင္းထားတဲ့ပုိတ္ဆံေလးလဲ ကုန္သြားတယ္။

လခထုတ္မဲ့မနက္မွာ အေၾကြနည္းနည္းပါးပါးဘဲက်န္တယ္။

အုိ .......ဒီေန႕လခထုတ္မွာဘဲ......ရတယ္ေပါ့........

အသက္က ၂၆ႏွစ္ေလ ...........လခထုတ္ျပီးမွ ထမင္း၀ယ္စားလုိက္မယ္လုိ႕ ေတြးျပီး
ရုံးထြက္လာခဲ့တယ္။

ဟား ဟား ........ ရုံးမွာ အစည္းေ၀းရွိေနလုိ႕ လခထုတ္တာ ေနာက္က်မယ္တဲ့...
ဟိ... ရုံးအုပ္စာေရးၾကီးကေျပာတယ္။

ေရေသာက္ျပီး ထုိင္ေစာင့္လုိက္တာ ေန႕ခင္း ၁နာရီခြဲေလာက္မွ လခရတယ္။

၁၂၅၀က်ပ္

အဆာလြန္လုိ႕ ေခါင္းထဲ မူးေနာက္ေနတာဘဲ

ထမင္းသြားစားမဲ့စိတ္ကူးလဲ ပ်က္သြားတယ္။

ျပည္-ရန္ကုန္လမ္းေဘးက လဘက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာ ထုိင္ျပီး
ႏြားနို႕နဲ႕ေပါင္မုန္မွာစားလုိက္တယ္။

စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိခံစားရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

အဲဒါနဲ႕ လဘက္ရည္ဆုိင္ထဲကထြက္ျပီး ရန္ကုန္းဘက္ျပန္တဲ့ကားတစ္စီးကုိတားျပီး
ရန္ကုန္ဆင္းလာခဲ့မိတယ္။

လခထုတ္တဲ့ တစ္ရက္မွာေပါ့။

ဒီေန႕လား

ျပည္ျမိဳ႕မွာကတည္းက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ထုတ္ကုိ
ႏွစ္ေယာက္မွ်စားလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက Message ပုိ႕တယ္။

ရန္ကုန္မွာ အဆင့္အျမင့္ဆုံးသြားစားရေအာင္တဲ့
sakura အထပ္ (၂၀) ကုိခ်ိန္းေနတယ္။

အထပ္(၂၀)ကုိ ခ်ိန္းေပမဲ့ ရုံးက ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ရမလဲ မသိလုိ႕

မေသခ်ာေသးပါ။

Real Life, Real Story

Real Life, Real Story စာအုပ္ကုိ ဖတ္ျပီး ေရးခ်င္လာတယ္။
အမွန္တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြေလ
အသက္(၂၀)မွာ စီးပြားေရးတကၠသုိလ္က ဘြဲ႕ရေတာ့ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ေခတ္ၾကီးမွာ
အလုပ္တစ္ခုရဘုိ႕ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲခဲ့တယ္။
ကၽြန္မကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တကၠသုိလ္အတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖက
ကၽြန္မအေမ အလုပ္လုပ္တဲ့ဌာနမွာ လုပ္ငန္းခြဲမန္ေနဂ်ာ
သူ႕သမီးက ေထာက္ခံခ်က္ေတြေကာင္းေကာင္းေပးတာနဲ႕ ကၽြန္မအေမမ်က္ႏွာႏွစ္ခုေပါင္းျပီး
စား/ေဖ်ာ္ လုိ႕အလြယ္ေခၚေနတဲ့ အရက္နဲ႕အေဖ်ာ္ယမကာေရာင္း၀ယ္ေရးဌာနခြဲ အေရာင္းဆုိင္မွာ
ေန႕စားစာရင္းကိုင္ အလုပ္ကေလးကုိ တေန႕ (၈)က်ပ္ (၅၀)ျပားနဲ႕ 1988 ေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲမွာ
အလုပ္ရခဲ့တယ္။
အလုပ္ထဲမွာ အျမဲတမ္း၀န္ထမ္းခန္႕ျပီးေတာ့ လွည္းကူးက ဗဟုိ၀န္ထမ္း တကၠသိုလ္ (ေဖာင္ၾကီး)
တက္ရမယ္တဲ့။
အရပ္(၅)ေပ(၄)လကၡ ရွိျပီး ေပါင္ (၉၀) မျပည့္တဲ့ ခပ္ပိန္ပိန္္ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့
ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းဆုိတာ လူရယ္စရာခ်ည္းေပါ့။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းေတြက အားေပးၾကပါတယ္ RTU တဲ့။
Return to Unit သင္တန္းက ျပန္လႊတ္တာခံရမွာပါတဲ့။
သင္တန္းမတက္ႏိုင္ပါဘူးလုိ႕ ျငင္းခြင့္ရွိေပမဲ့ အားေပးၾကတဲ့လူေတြကုိ မခံခ်င္စိတ္နဲ႕
၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ဇူလိႈင္လမွ စဖြင့္တဲ့ ဗလ (67) ကုိ မိုးရြာတဲ့တေန႕မွာ စေရာက္ခဲ့တယ္။
ပထမဆုံးတလမွာ အျပင္ထြက္ခြင့္မရွိေပမဲ့ ကၽြန္မလက္မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္အကြက္ကေလးရွိလာခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ အမွတ္တမဲ့ထားလုိက္ျပီး ျပင္ပထြက္ခြင့္ရမွဘဲ ေဆးခန္ျပမယ္လုိ႕စိတ္ကူးလုိက္တယ္။
ျပင္ပထြက္ခြင့္ရတဲ့ ပထမဦးဆုံးအပတ္ျပန္ေတာ့
ကၽြန္မကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက က်န္းမာေရးအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ေဒါက္တာႏြဲ႕ႏြဲ႕ရီ ကုိ
တုိင္ျပၾကည့္ပါတယ္။ သူ႕က ကၽြန္မအေမလုိမ်ိဳးျဖစ္ေနလုိ႕ မာမီလုိ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းကေခၚခဲ့တယ္။
သမီးအပ်ိဳၾကီးကုိ မာမီေခၚရပါ့မလားဆုိျပီး သူ႕အေမက ကၽြန္မကုိ ေသတဲ့အထိ အျမင္မၾကည္လင္ခဲ့ေပမဲ့
ကၽြန္မတုိ႕ အခုထိ အဆက္အသြယ္မျပတ္ခဲ့ပါဘူး။
မာမီက စိတ္ပူျပီး ကၽြန္မတို႕ပဲခူးမွာ နံမည္ၾကီးတဲ့ အေရျပားဆုိင္ရာ အထူးကုဆရာ၀န္
ေဒါက္တာ ေဂ်ပရာဆပ္ နဲ႕လုိက္ျပေပးပါတယ္။
ကၽြန္မကုိ မ်က္ႏွာဟုိဘက္လွည့္ဆုိျပီး အပ္ကေလးနဲ႕ အဲဒီအျဖဴ၀ုိင္းေနရာေလးကုိ ထိုးၾကည့္ပါတယ္။
ကၽြန္မက နာတယ္လုိ႕ေျပာေတာ့
ညာေျပာတာတဲ့။ 
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕မွတ္ခ်က္စကားဟာ လူနာရဲ႕ စိတ္ကုိ ဓါးနဲ႕မႊန္းသလုိပါဘဲ
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္က (၂၃)ႏွစ္ေပါ့။
မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွက္ရြ႕ံမႈဆုိတာ ေရးမျပတတ္ေတာ့ဘူး။
အနာၾကီးေရာဂါ လုိ႕ အမည္တပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မက သင္တန္းတက္ေနတုန္းမုိ႕ သင္တန္းျပီးမွ
ဆက္ကုပါမယ္ဆုိျပီး ျပန္ခ်လာတာေပါ့။
သင္တန္းမတက္ခင္က အားေပးၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို
ျပန္ျမင္ေယာင္လာျပီး
ဘာေရာဂါခ်ည္းျဖစ္ေနပါေစ
သင္တန္းကို ျပီးေအာင္တက္မယ္ဆုိျပီး ေဖာင္ၾကီးကုိ ျပန္ခ်လာခဲ့ပါတယ္။
ဆရာ၀န္က ေျပာလိုက္တဲ့စကားက တၾကိမ္တည္းေပမဲ့
ကၽြန္မနားထဲမွာေတာ့ အၾကိမ္ေပါင္းမေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ၾကားေနခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မအျဖစ္ကုိ ဘယ္သူ႕မွ မေျပာဘဲ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ခံေနခဲ့ပါတယ္။
စိတ္အနာတရ က တစ္ပိုင္း သင္တန္းျပီးေအာင္တက္ခ်င္စိတ္က တပုိင္းပါ။
ေဖာင္ၾကီးသင္တန္း မုိးေရထဲမွာ ေသနတ္ထမ္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ
အဲဒီဆရာ၀န္ရဲ႕ ညာေျပာတာပါဆိုတဲ့ အသံကုိ ျပန္ၾကားေယာင္လာရင္
မိုးေရေတြနဲ႕အတူ မ်က္ရည္ေတြက်ခဲ့တာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါဘဲ။
ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကုိ ကၽြန္မက မခံခ်င္စိတ္နဲ႕ အျမဲေမာင္းႏွင္ခဲ့တာပါ။
အၾကိမ္ၾကိမ္ျပိဳလဲျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ထ ခဲ့ရတဲ့လူပါ။
ေအာက္တုိဘာလမွာ သင္တန္းဆင္းပြဲအတြက္ ေလ့က်င့္ရမယ္
မေလ့က်င့္ခ်င္တဲ့သူေတြ သင္တန္းဆင္းပြဲလမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လူေတြ
အျပင္ထြက္ႏိုင္တယ္လုိ႕ သင္တန္းမွဴးက ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မနဲ႕အတူ တဌာနတည္းလာတက္တဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္၀င္းက
ေနမေကာင္းတာမုိ႕ ေသနတ္ထမ္းျပီး တပ္ခြဲအျပင္ကုိ ထြက္ရပ္တာေတြ႕လုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မေရာ.........အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမၾကီးကုိ ငုံၾကည့္လုိက္ခ်ိန္
ေျခေထာက္ေအာက္က ေျမၾကီးေတြေရြ႕ေနတယ္ ထင္လာတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း ငါဒီကြင္းထဲကေန ဘယ္ေတာ့မွာ
ကုိယ့္ေျခေထာက္နဲ႕ကိုယ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မသြားဘူး
ကုိယ္အသိမဲ့သြားလုိ႕ သူမ်ားက ထမ္းထုတ္သြားရင္ေတာ့မသိဘူးဆိုျပီး
သင္တန္းဆင္းပြဲအတြက္ ဆက္ေလ့က်င့္ေနခဲ့ပါတယ္။
ေခါင္းမာျခင္းရဲ႕ ရလာဒ္ကေတာ့ ဗလ (67) သင္တန္းသူ ပထမဆု ေပါ့။
ေနာက္ဆက္တြဲေတြကေတာ့ ရာထူးတုိးတာေတြ ဌာနကဆုေပးတာ TV သတင္းမွာပါတာေတြ
ဒါေတြက အိမ္မက္ေတြလုိဘဲ
တကယ္အျဖစ္က အနာၾကီးေရာဂါ ဆုိတာေလ

အနာၾကီးေရာဂါ ကုိေၾကာက္တဲ့စိတ္ထက္ ေဒါက္တာ ေဂ်ပရာဆပ္ရဲ႕ ညာေျပာတာဆုိတဲ့မွတ္ခ်က္ကုိ
ေၾကာက္တဲ့စိတ္က အဆေပါင္းမ်ားစြာပုိပါတယ္။
ေၾကာက္စိတ္ထက္ ရွက္စိတ္ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္မက စိတ္ဓါက္ခို္င္မာတဲ့လူမဟုတ္ေပမဲ့
မခံခ်င္စိတ္ ခိုင္မာတဲ့လူမို႕ သူ႕မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ မက်ရႈံးသြားတာပါ။
အျခားတစ္ေယာက္ဆုိရင္ေတာ့...........

ကၽြန္မလဲ ကိုယ့္ကုိယ္ အနာၾကီးေရာဂါရွိေနျပီလုိ႕ လက္ခံလုိက္ျပီး
ေရာဂါသည္ေတြထားတဲ့ေနရာေတြကုိ စိတ္နဲ႕ ခဏတုိင္းသြားျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

အခ်ိန္နည္းနည္းယူျပီး စိတ္တည္ျငိမ္ေတာ့မွ ေလာကကို စိန္ေခၚျပီး
ေရာဂါကုဘုိ႕ မာမီနဲ႕တုိင္ပင္ပါတယ္။
1991 ခုႏွစ္က ပဲခူးတုိင္း အနာၾကီးေရာဂါတုိက္ဖ်က္ေရးဆရာ၀န္ၾကီးက
ေဒါက္တာ တင္ေရႊ
သူ႕အိမ္ကုိ ကၽြန္မတုိ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ သြားျပၾကပါတယ္။
ေဒါက္တာ တင္ေရႊက ကၽြန္မကုိ စမ္းသပ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕နဲ႕ အနာၾကီးေရာဂါပါလုိ႕ အတည္ျပဳေပးလိုက္ပါတယ္။
ေဆးေသာက္ရင္ေပ်ာက္သြားမွာပါလုိ႕ ကၽြန္မကုိေအးေအးေဆးေဆးရွင္းျပပါတယ္။
အုိေက ေဆးေသာက္မယ္ေပါ့။

ေဆးမေသာက္ခင္အထိ ကၽြန္မမွာ အနာၾကီးစိတ္ပိုင္း ဒါဏ္ရာသာရွိခဲတာပါ။
ရုပ္ပိုင္းမွာေတာ့ လက္ဖ်ံမွာ အျဖဴ၀ိုင္းေလးတခု...

ေဆးစေသာက္ျပီး တပတ္ေလာက္အၾကာမွာ ကၽြန္မတကုိယ္လုံး အနီစက္ေတြ ထြက္လာပါေတာ့တယ္
အဲဒီေတာ့မွ ငါအနာၾကီးေရာဂါတကယ္ျဖစ္တာလုိ႕ ယုံၾကည္သြားခဲ့တယ္။

ကၽြန္မလဲ ေဒါက္တာ တင္ေရႊဆီကုိ ေနာက္တေခါက္ထပ္သြားျပီး အနီစက္ကေလးေတြကုိ ျပပါတယ္။

ေဒါက္တာတင္ေရႊက လိမ္းေဆး အရည္ပုလင္းေလးေတြေပးလုိက္ပါတယ္။

အနီစက္ေတြက မ်ားလြန္းလုိ႕ တခါလိမ္းရင္ တစ္ပုလင္းကုန္ပါတယ္။

ေဆးက ဒီတုိင္းလက္နဲ႕ယူလိမ္းလုိ႕မရပါဘူး။ နားၾကပ္တဲ့ တဖက္မွာ ဂြမ္းပါတဲ့ အတံကေလးနဲ႕
တုိ႕လိမ္းရတာပါ။

မာမီက ကၽြန္မကုိ သနားစိတ္ေၾကာင့္ထင္ပါတယ္။ ေန႕ခင္းေဆးရုံထမင္းစားျပန္ခ်ိန္တုိင္း
ကုိယ္တုိင္ ၀င္လူးေပးပါတယ္။
ေဆးလိမ္းေနတုန္း သူကၽြန္မကုိ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ မ်က္လုံးေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။
ကၽြန္မေဆးက ျပင္းေတာ့ သူ႕လက္အရည္ခြံေတြ ေလာင္ကုန္ပါတယ္။

ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ဂြမ္းေလးကုိ အရည္ျပားေပၚပြတ္လုိက္တာနဲ႕
အရည္ျပားအေပၚယံက ဖြာထြက္သြားတယ္ ခဏေန ပါးစပ္ေလနဲ႕ မႈတ္ထုတ္လုိက္ရင္
အမႈန္ကေလးေတြ ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲေနတာဘဲ။

အဲလုိေဆးေသာက္လုိက္ အနာေတြထပ္ထြက္လာလုိက္ ေဆးလိမ္းလိုက္နဲ႕
ဆရာ၀န္သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေဆးကုေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ မာမီက (10) ရက္ေလာက္ေနေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ သမီးလုိ႕
ဆရာ၀န္ကုိ္ယ္တုိင္က ေျပာလာတယ္။
ကၽြန္မက ဘာလုပ္တတ္မတုန္း
သူလဲ စဥ္းစားျပီး တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရန္ကုန္သြားျပရေအာင္တဲ့
သေဘာေပါ့။

သားအမိႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကုိ တက္လာျပီး
ေဒါက္တာ ေအးျငိမ္း ၊  လမ္း (20) ထိပ္က ေအာင္ေဆးခန္းမွာ ျပၾကတယ္။
ဆရာၾကီးက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္နားေထာင္ျပီးေတာ့မွ
အင္း...........မွားကုန္ျပီတဲ့
ေဒါက္တာ တင္ေရႊဆီကုိလဲ ခ်က္ခ်င္းဖုံးဆက္တယ္။

ဒါ အနာၾကီးေရာဂါ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
1990 ခုႏွစ္ ဇူလိႈင္လက စခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အျဖဴ၀ိုင္းကြက္ ေ၀ဒနာ
1991 ခုႏွစ္ ေမလ ေလာက္မွာ ေဒါက္တာ ေအးျငိမ္း စမ္းသပ္ခ်က္ေတြမွာ အဆုံးသတ္သြားပါတယ္။
ခုျဖစ္တာက ေရမသန္႕တာေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တဲ့ မိႈေရာဂါတမ်ိဳးပါ။
အနာၾကီးေရာဂါ ေဆးေတြေၾကာင့္ ပုိဆုိးလာတာေတြကုိဘဲ ျပန္ကုရေတာ့မယ္တဲ့
ဒါလဲအခက္ၾကီးမဟုတ္ဘူး သူေဖာ္ထားတဲ့ ၀ဏ သိဒၶိ ဖေယာင္းခ်က္ တမ်ိဳးကုိေတာ့
အက္စစ္ေဆးစားထားလုိ႕ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္ထားလိမ္းလုိက္ပါတဲ့။
အားလုံးအဆုံးသတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ မာမီက စကားတခြန္းေျပာတယ္
သမီး ဆရာၾကီးကုိ ထုိင္ကန္ေတာ့လုိက္ပါတဲ့။
၀ဏ သိဒၶိ ဖေယာင္းခ်က္ကုိေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ လိမ္းလုိက္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့

ေလာကၾကီးက လွပသြားပါေတာ့တယ္။